O Θεός και οι Έλληνες

tromaktiko

Αυτό το ανέκδοτο το είπε ο πρέσβυς της (τότε) Σοβιετικής Ένωσης στην τηλεόραση. Κυκλοφορεί πολύ στη Ρωσία…

Όταν ο Θεός μοίραζε τον κόσμο, είπε σε όλους τους λαούς που είχε φτιάξει να περάσουν μέσα στη βδομάδα να διαλέξουν μια χώρα να κατοικήσουν.

«Δέχομαι μέχρι το Σαββάτο» τους ξεκαθάρισε. «Την Κυριακή θα ξεκουράζομαι».

Δευτέρα πρωί έτρεξαν και στήθηκαν στην ουρά οι Γερμανοί. Την πρώτη μέρα της προθεσμίας. Κι έτσι τους έδωσε μια ωραία και μεγάλη χώρα στην καρδιά της Ευρώπης.

Μετά από λίγο ήρθαν οι Κινέζοι. Ομοιόμορφα ντυμένοι και σε παράταξη. Ήταν μπόλικοι και τους έδωσε την Κίνα.

Την Τρίτη οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Άγγλοι, οι Πορτογάλοι, οι Σουηδοί, οι Αμερικάνοι, οι Καναδοί. Πήραν όλοι από μια χώρα.

Τετάρτη όλοι οι Αφρικανοί με τα πολύχρωμα ρούχα τους. Τους έδωσε ολόκληρη την όμορφη Αφρική και τους είπε να τη μοιραστούν.

Την Πέμπτη πήγαν οι Aβορίγινες. Τους έδωσε την Αυστραλία.

Την Παρασκευή, αφού τέλειωσαν με τη γραφειοκρατία, πήγαν οι Ρώσοι. Αφού είδαν τι πήραν οι άλλοι, συμφωνήσαν και πήραν την παγωμένη αλλά πανέμορφη Ρωσία.

Το Σαββάτο ήρθαν όλες οι υπόλοιπες φυλές και έθνη και πήραν ό,τι περίσσεψε.

Το Σάββατο βράδυ, αργά, έφτασαν οι Τσιγγάνοι με όλα τους τα παιδιά. Ο Θεός τους είπε ότι άργησαν πολύ και δεν είχε μείνει τίποτα. Ήταν και πολλοί, που να τους βάλει; Παρ’ όλα αυτά, επειδή ήταν μέσα στην προθεσμία, τους επέτρεψε να πάνε σε όποια χώρα θέλουν και να μείνουν με τους κατοίκους της. Κι έτσι απλώθηκαν παντού.

Την Κυριακή ο Θεός κάθισε να αναπαυθεί ευχαριστημένος. Κατά το απογευματάκι βλέπει έξω από την πόρτα του ένα πλήθος να φωνάζει να του ανοίξουν! Ήταν οι Έλληνες, ως συνήθως εκπρόθεσμοι και μόλις μπήκαν άρχισαν τα παρακάλια:
– Ανοιξε Θεούλη μου, σε παρακαλούμε, θέλουμε κι εμείς μια πατρίδα.
– Τι θέλετε εδώ παιδιά? Δεν είπαμε ότι την Κυριακή ξεκουράζομαι?
– Το ξέρουμε Θεούλη μου, αλλά μπερδέψαμε τις ημερομηνίες. Μη μας αφήσεις σε παρακαλούμε χωρίς δική μας πατρίδα σαν τους τσιγγάνους… Είμαστε νοικοκυραίοι εμείς.
– Καλά βρε παιδιά, γιατί δεν ήρθατε νωρίτερα? Τώρα δεν υπάρχει τίποτα. Ούτε σπιθαμή. Τα έχω μοιράσει όλα.
– Θεούλη μου, εμείς φταίμε, είδαμε ότι είχε πολύ χώρο κι είπαμε ότι θα περισσέψει και για μας. Και περιμέναμε να σπάσει λίγο ο κόσμος για να μην περιμένουμε στις ουρές… Έχουμε τόσα σπουδαία μυαλά, έχουμε πολλά να κάνουμε και να δώσουμε στον κόσμο… μη μας αφήσεις χωρίς Πατρίδα. Μπορεί να αργήσαμε, αλλά αν μας δώσεις κι εμάς, θα την υπερασπιζόμαστε με τη ζωή μας.
– Τι να σας πω ρε παιδιά? (είπε ο Θεός ξύνοντας το κεφάλι του). Κι εσείς παιδιά μου είστε και μάλιστα τα πιο έξυπνα, αλλά πραγματικά δεν υπάρχει άλλος χώρος!
– Σε παρακαλούμε;
– Καλά. Τότε θα σας δώσω ένα μικρό κομματάκι που είχα κρατήσει για τον εαυτό μου!!!

 

Αλήθειες και μύθοι για την ασπαρτάμη!

img_4aeafad3cf907.jpg

 

Η ασπαρτάμη είναι μία τεχνητή γλυκαντική ουσία με γλυκύτητα περίπου 200 φορές μεγαλύτερη από την κοινή επιτραπέζια ζάχαρη. Όπως και η ζάχαρη, αποδίδει 4 θερμίδες ανά γραμμάριο, αλλά λόγω της ισχυρής της γλυκύτητας χρησιμοποιείται σε πολύ μικρότερες δόσεις, με αποτέλεσμα οι συνολικές θερμίδες που προσδίδει στα τρόφιμα και ποτά που χρησιμοποιείται να είναι πρακτικά μηδαμινές. Περισσότερο από δύο δεκαετίες χρησιμοποιείται στη βιομηχανία τροφίμων και ποτών και αποτελεί πιθανόν την πιο εκτενώς μελετημένη ουσία. Ωστόσο, ακόμα υπάρχει παραπληροφόρηση και δυσπιστία σχετικά με την ασφάλειά της ως πρόσθετο τροφίμων. Σύμφωνα με την ιατρική και επιστημονική κοινότητα, η ασπαρτάμη είναι ένα ασφαλές πρόσθετο τροφίμων και μπορεί να καταναλώνεται άφοβα από υγιείς ανθρώπους, διαβητικούς ασθενείς και άλλες πληθυσμιακές ομάδες.
Η ιστορία της ασπαρτάμης
Συνετέθη για πρώτη φορά το 1965, ενώ στις μέρες μας πλέον χρησιμοποιείται στην παρασκευή τροφίμων και ποτών σε περισσότερες από 100 χώρες παγκοσμίως. Η ασπαρτάμη εγκρίθηκε από τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (Food and Drug Administration – FDA) των Η.Π.Α. το 1981 για να χρησιμοποιηθεί σε μια σειρά τροφίμων (π.χ. γλυκαντική ουσία σε δισκία, δημητριακά πρωινού, τσίχλες). Η έγκριση αυτή επεκτάθηκε δύο χρόνια αργότερα, το 1983 για να συμπεριλάβει και τη χρήση ασπαρτάμης σε ανθρακούχα αναψυκτικά. Το 1985, το Συμβούλιο Επιστημονικών Υποθέσεων του Αμερικάνικου Ιατρικού Συλλόγου κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η χρήση και κατανάλωση ασπαρτάμης από υγιείς ενήλικες είναι ασφαλής και δε σχετίζεται με παρενέργειες ή προβλήματα υγείας. Το 1996, η ασπαρτάμη εγκρίθηκε ως «ασφαλής γλυκαντική ουσία γενικής χρήσης» για την παραγωγή και χρήση της σε τρόφιμα και ποτά από τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων των Η.Π.Α.Πώς χρησιμοποιεί το σώμα μας την ασπαρτάμη;

Η ασπαρτάμη διασπάται στον εντερικό αυλό στα αμινοξέα ασπαρτικό οξύ και φαινυλαλανίνη, ενώ αποδίδει επίσης και μικρές ποσότητες μεθανόλης, συστατικά τα οποία στη συνέχεια περνούν στην κυκλοφορία του αίματος. Οι ουσίες αυτές απαντώνται σε πολύ μεγαλύτερα ποσά στην καθημερινή διατροφή του ανθρώπου, στο γάλα και στο κρέας, σε φρούτα και λαχανικά. Ο οργανισμός χρησιμοποιεί αυτά τα παράγωγα με τον ίδιο τρόπο, είτε προέρχονται από φυσικά τρόφιμα, είτε προέρχονται από την ασπαρτάμη. Για παράδειγμα, ένα ποτήρι άπαχο γάλα παρέχει περίπου 6 φορές περισσότερη φαινυλαλανίνη και 13 φορές περισσότερο ασπαρτικό οξύ, ενώ ένα ποτήρι ντοματοχυμού έχει περίπου 6 φορές περισσότερη μεθανόλη σε σχέση με ίση ποσότητα ενός αναψυκτικού που περιέχει 100% ασπαρτάμη ως το μόνο γλυκαντικό.

Η διάσπαση της ασπαρτάμης στις τρεις αυτές ενώσεις είναι ο λόγος για τον οποίο έχει κατηγορηθεί για διάφορες επιπτώσεις στην υγεία. Συγκεκριμένα, η μεθανόλη και η φαινυλαλανίνη είναι οι δύο ενώσεις που έχουν κατηγορηθεί ως επιβλαβείς. Ωστόσο, καμία από τις κατηγορίες αυτές δεν έχει επαληθευτεί σε έρευνες σε υγιείς ανθρώπους. Η φαινυλαλανίνη σχετίζεται με μια μεταβολική πάθηση που ονομάζεται φαινυλκετονουρία. Τα άτομα που έχουν αυτή την ασθένεια δεν μπορούν να μεταβολίσουν τη φαινυλαλανίνη. Η συχνότητα εμφάνισης της πάθησης στη λευκή φυλή είναι περίπου 1 περίπτωση ανά πληθυσμό 10000 ανθρώπων και πλέον διαπιστώνεται κατά τη γέννηση. Στα άτομα που πάσχουν από αυτή την σπάνια μεταβολική πάθηση, η πρόσληψη του αμινοξέως φαινυλαλανίνη από την τροφή μπορεί να προκαλέσει σημαντικά προβλήματα και παρενέργειες και για το λόγο αυτό όλες οι διαιτητικές πηγές φαινυλαλανίνης, συμπεριλαμβανομένης της ασπαρτάμης, πρέπει να αποφεύγονται. Ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων των Η.Π.Α. απαιτεί την αναγραφή στην ετικέτα των τροφίμων που περιέχουν ασπαρτάμη της ένδειξης: “Περιέχει πηγή φαινυλαλανίνης”.

Πόσο ασπαρτάμη μπορούμε να καταναλώνουμε;

Η Αποδεκτή Ημερήσια Πρόσληψη (Acceptable Daily Intake- ADI) για την ασπαρτάμη έχει τεθεί από τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων των Η.Π.Α. στα 50 mg ανά κιλό σωματικού βάρους την ημέρα. Στην Ευρώπη, η Επιστημονική Επιτροπή Τροφίμων και η Επιτροπή Ειδικών σε Πρόσθετα Τροφίμων των FAO/ WHO (Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας/ Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας) έχει θέσει αντίστοιχα ως ασφαλές όριο τα 40 mg ανά κιλό σωματικού βάρους την ημέρα. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι για να καταναλώσει ένας ενήλικας αυτή την ποσότητα ασπαρτάμης θα πρέπει να καταναλώσει 15 κουτάκια αναψυκτικού light την ημέρα ή περίπου 90 δισκία γλυκαντικού με χαμηλές θερμίδες. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση η μέση κατανάλωση ασπαρτάμης σε ενήλικες είναι πολύ χαμηλότερη από το προτεινόμενο όριο των αντίστοιχων φορέων.

 

Μύθοι και αλήθειες για την ασπαρτάμη

 

    • Είναι η ασπαρτάμη καρκινογόνος ουσία;
      Μετά από ανασκόπηση των επιστημονικών μελετών και δεδομένων, η Επιτροπή Καρκινογένεσης των Χημικών Προσθέτων στα Τρόφιμα της Μεγάλης Βρετανίας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η χρήση ασπαρτάμης είναι απόλυτα ασφαλής και δε σχετίζεται με καρκινογένεση. Αντίστοιχα, διεθνείς οργανισμοί όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων των Η.Π.Α. έχουν εγκρίνει τη χρήση της ασπαρτάμης εδώ και δύο δεκαετίες τουλάχιστον. Εξάλλου, στις επίσημες δηλώσεις τους μεγάλοι επιστημονικοί σύλλογοι, όπως ο Αμερικάνικος Ιατρικός Σύλλογος, ο Αμερικάνικος Διαιτολογικός Σύλλογος και ο Αμερικάνικος Διαβητολογικός Σύλλογος, συμφωνούν ότι η χρήση της ασπαρτάμης είναι ασφαλής και ότι δεν υπάρχουν ερευνητικά δεδομένα που να δείχνουν ότι μπορεί να έχει καρκινογόνο δράση σε ανθρώπους. Η ανησυχία σχετικά με την πιθανή καρκινογόνο δράση της ασπαρτάμης έχει προκύψει από κάποιες περιορισμένες σε αριθμό έρευνες που μελετούσαν την ασφάλεια της ασπαρτάμης σε πειραματόζωα (ποντίκια), χορηγώντας πολύ μεγάλες ποσότητες ασπαρτάμης. Πρόσφατα, το θέμα ανακινήθηκε μετά από δημοσίευση μίας νέας έρευνας ενός Ιταλικού Ινστιτούτου που συνδέει την πρόσληψη ασπαρτάμης με τη λευχαιμία σε πειραματόζωα. Για άλλη μια φορά, ωστόσο, η έρευνα αυτή περιελάμβανε μεγαδόσεις ασπαρτάμης, ενώ ταυτόχρονα κρίνεται ανεπαρκής από διάφορους επιστημονικούς φορείς. Ο Αμερικάνικος Σύνδεσμος Καρκίνου εξετάζοντας αυτές τις έρευνες δήλωσε ότι «Στο σύνολό τους, αυτές οι μελέτες δεν προσφέρουν επαρκείς αποδείξεις ότι η ασπαρτάμη είναι καρκινογόνος ουσία για τα ζώα». Επιπλέον, το Εθνικό Ινστιτούτο Καρκίνου των Η.Π.Α. αναφέρει σε επίσημη θέση του ότι «Δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι τα ελεγχόμενα τεχνητά γλυκαντικά, συμπεριλαμβανομένης της ασπαρτάμης, σχετίζονται με κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου σε ανθρώπους.»
    • Η ασπαρτάμη προκαλεί τύφλωση;
      Σε καμία περίπτωση. Λαθεμένα έχει συσχετιστεί η ασπαρτάμη με τύφλωση λόγω του σχηματισμού μεθανόλης κατά τον καταβολισμό της. Όλα τα επιστημονικά δεδομένα δείχνουν ότι το ποσό της μεθανόλης που προσλαμβάνεται από την ασπαρτάμη ή τους χυμούς φρούτων είναι απόλυτα ασφαλές.
    • Μπορούν οι έγκυες γυναίκες και τα παιδιά να καταναλώνουν ασπαρτάμη;
      Δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία που να υποστηρίζουν ότι οι έγκυες γυναίκες πρέπει να αποφεύγουν την κατανάλωση ασπαρτάμης. Επιπλέον, καμία παρενέργεια ή επιπλοκή στην υγεία δεν έχει συσχετιστεί ποτέ με την κατανάλωση ασπαρτάμης από έγκυες γυναίκες. Αντίστοιχα, δεν υπάρχουν ερευνητικά δεδομένα που να καταδεικνύουν ότι είναι επικίνδυνο για τα παιδιά να καταναλώνουν ασπαρτάμη. Εξάλλου, η μέση κατανάλωση ασπαρτάμης σε παιδιά κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα, αλλά ούτως ή άλλως δεν έχουν αναφερθεί αρνητικές επιπτώσεις από την πρόσληψη ασπαρτάμης σε παιδιά.
    • Μπορούν οι διαβητικοί ασθενείς να καταναλώνουν ασπαρτάμη;
      Ο Αμερικάνικος Διαβητολογικός Σύλλογος αναφέρει ότι η κατανάλωση ασπαρτάμης από διαβητικούς ασθενείς είναι ασφαλής. Εξάλλου, η ασπαρτάμη μπορεί να αποτελέσει μια εναλλακτική γλυκαντική λύση που δεν επηρεάζει τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα.
    • Μπορεί η ασπαρτάμη να βοηθήσει στον έλεγχο βάρους;
    Τα τρόφιμα και τα ποτά που περιέχουν ασπαρτάμη αποδίδουν σημαντικά χαμηλότερες θερμίδες, σε σχέση με τα αντίστοιχα που ως γλυκαντική ουσία περιέχουν ζάχαρη. Χρησιμοποιώντας προϊόντα με ασπαρτάμη μπορεί κάποιος να ελέγξει καλύτερα τη συνολική ημερήσια πρόσληψη ενέργειας. Έρευνες δείχνουν ότι η κατανάλωση τροφίμων και ποτών με ασπαρτάμη όταν αντικαθιστούν τα αντίστοιχα προϊόντα με ζάχαρη, στα πλαίσια μιας σωστής διατροφής και ενός προγράμματος φυσικής δραστηριότητας, έχει καλύτερα αποτελέσματα όσον αφορά στον έλεγχο βάρους μακροπρόθεσμα. Ωστόσο, η αντιμετώπιση της παχυσαρκίας απαιτεί μία διατροφή που να αποδίδει συνολικά χαμηλότερη ενεργειακή πρόσληψη από την ενέργεια που καταναλώνει ο οργανισμός (αρνητικό ενεργειακό ισοζύγιο) και δεν επαρκεί μόνο η χρήση τροφίμων και ποτών με ασπαρτάμη.
      ——————————————————————————–

 

    Nutri – Care, Λ. Αλεξάνδρας 192 –β, Αμπελόκηποι, 11522, Αθήνα

Αρθρογράφος: Παπαδοπούλου Αναστασία, Διαιτολόγος-Διατροφολόγος

Μύθος ό,τι ξέραμε έως σήμερα για το αδυνάτισμα

weight loss SmallΆσχημα νέα για όσους προσπαθούν να αδυνατίσουν. Μία νέα αξιολόγηση του τρόπου με τον οποίο αντιδρά ο οργανισμός στη δίαιτα αποκαλύπτει πως είναι δύο φορές πιο δύσκολο απ’ ό,τι νόμιζαν έως τώρα οι ειδικοί να αποβάλλει κανείς το περιττό λίπος.

Επιπλέον, είναι μύθος η άποψη ότι η μείωση των θερμίδων οδηγεί σε συνεχή απώλεια κιλών. Στην πραγματικότητα, καθώς περνάει ο καιρός η μείωση των θερμίδων μάς αδυνατίζει με ολοένα βραδύτερο ρυθμό ώσπου τελικά, έπειτα από 3 χρόνια, παύει εντελώς να δρα.

Μύθος είναι επίσης πως, αν ένας άνθρωπος κόψει από το ημερήσιο διαιτολόγιό του μόλις 100 θερμίδες, θα χάσει μέσα σε έξι μήνες 3 κιλά. Όπως αποδεικνύεται, το πιθανότερο είναι πως θα χρειαστεί ένα χρόνο για να χάσει αυτά τα κιλά – και αν συνεχίσει να τρώει αυτές τις 100 θερμίδες λιγότερες την ημέρα, στα τρία χρόνια θα πάψει εντελώς να αδυνατίζει.

«Χρησιμοποιούμε εδώ και δεκαετίες αυτόν τον χρυσό κανόνα του αδυνατίσματος και αποδεικνύεται εντελώς λανθασμένος», λέει ο δρ Κέβιν Χαλ, από το ομοσπονδιακό Εθνικό Ίδρυμα Διαβήτη & Νεφρικών Νόσων (NIDKD) των ΗΠΑ.

«Αυτό οφείλεται στο ότι δεν λαμβάνει υπ’ όψιν τις μεταβολικές αλλαγές που εκδηλώνονται όταν ένας άνθρωπος αλλάζει τη διατροφή του. Όταν μειώνεις τις θερμίδες που καταναλώνεις, ο μεταβολισμός επιβραδύνεται – και όσο αδυνατίζεις, τόσο πιο αργός γίνεται, ώσπου κάποια στιγμή φτάνει σε ένα όριο πέρα από το οποίο το σώμα δεν χάνει άλλο βάρος».

Στους μύθους ανήκει επίσης η άποψη ότι οι υπέρβαροι ή παχύσαρκοι άνθρωποι έχουν αργό μεταβολισμό, οπότε δεν καίνε εύκολα θερμίδες. Αντιθέτως, όσο πιο παχύς είναι κάποιος, τόσο πιο γρήγορο μεταβολισμό έχει και τόσο περισσότερες καύσεις κάνει, είπε ο δρ Χαλ στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας για την Πρόοδο της Επιστήμης (AAAS).

Υπολογισμός στο Internet

Με βάση αυτά τα δεδομένα, ο δρ Χαλ ανακοίνωσε ότι το NIDKD δημιούργησε ένα μαθηματικό μοντέλο που υπολογίζει πως αντιδρά το ανθρώπινο σώμα στις διαφοροποιήσεις στην πρόσληψη θερμίδων.

Αν και το μοντέλο προορίζεται πρωτίστως για γιατρούς, μπορούν να το χρησιμοποιήσουν και απλοί άνθρωποι. Με τη βοήθειά του μπορούν να μάθουν πόσες θερμίδες πρέπει να αφαιρέσουν από το καθημερινό διαιτολόγιό τους ώστε να επιτύχουν την επιθυμητή απώλεια βάρους σε χρονικό διάστημα 6 μηνών (πιο σύντομα, δεν γίνεται).

«Με βάση τα στοιχεία που συλλέξαμε, ο νέος κανόνες στο αδυνάτισμα είναι πως πρέπει να κόβει κανείς 20 θερμίδες την ημέρα από την διατροφή του για κάθε κιλό που θέλει να χάσει», είπε ο δρ Χαλ.

Πως θ’ αδυνατίσετε σ’ έξι μήνες

Στη συνέχεια, παρατίθενται δύο ενδεικτικά παραδείγματα για τις… περικοπές που απαιτούνται για να αδυνατίσει κανείς σε διάστημα 6 μηνών.

Έστω ότι ένα άντρας, ηλικίας 35 ετών, ζυγίζει 90 κιλά και θέλει να χάσει μέσα σε 6 μήνες 15 κιλά. Το μοντέλο υπολογίζει πως για να ζυγίζει σήμερα τόσα κιλά, καταναλώνει 3.167 θερμίδες την ημέρα. Για να αδυνατίσει, πρέπει να τις ελαττώσει στις 2.353, ενώ για να μην ξαναπαχύνει δεν πρέπει να υπερβεί τις 2.741 την ημέρα.

Αντίστοιχα, μια 35χρονη γυναίκα που ζυγίζει 77 κιλά και θέλει να πάει 65, θα πρέπει για τους επόμενους έξι μήνες αντί για τις 2.542 θερμίδες που τρώει σήμερα, να τρώει 1.882 – και για να μην ξαναπαχύνει, δεν πρέπει να υπερβεί τις 2.231.

 

H Διατροφή των Εφήβων

 

Αρτεμις Κ.Τσίτσικα

Λέκτορας Εφηβικής Ιατρικής Πανεπιστημίου Αθηνών

 

Η διατροφή κατά την εφηβική ηλικία έχει ιδιαίτερη βαρύτητα και σημαντικούς στόχους, οι οποίοι συνοψίζονται παρακάτω :

 

Α. Παροχή ενέργειας και θρεπτικών συστατικών για την επίτευξη της φυσιολογικής εφηβικής ανάπτυξης και της καθημερινής εφηβικής δραστηριότητας

 

Β.Πρόληψη καταστάσεων κατά την εφηβική ηλικία (σιδηροπενική αναιμία, οδοντική τερηδόνα)

 

Γ. Πρόληψη παθολογικών καταστάσεων κατά την ενήλικο ζωή

(οστεοπόρωση, υπέρταση, καρδιαγγειακή νόσος, καρκινογένεση, παχυσαρκία)

 

Ορισμένα βασικά σημεία που πρέπει να τονιστούν, σχετικά με τη σημασία της εφαρμογής ενός υγιεινού και σωστού διατροφικού προγράμματος κατά την εφηβική ηλικία είναι :

 

1. Κατά την εφηβεία το άτομο αποκτά την ευθύνη της υγείας του και τις συνήθειες που θα ισχύσουν κατά την ενήλικο ζωή του και θα καθορίσουν την ποιότητά της. Είναι λοιπόν ιδιαίτερα σημαντική η απόκτηση γνώσεων σχετικά με τη σωστή διατροφή και η εγκατάσταση ανάλογης διατροφικής συμπεριφοράς.

2. Κατά την εφηβεία αυξάνεται ο αριθμός των λιποκυττάρων του σώματος και η εμφάνιση παχυσαρκίας κατά την ηλικία αυτή συνδυάζεται με μεγαλύτερη πιθανότητα παραμονής της κατά την ενήλικο ζωή. Η παχυσαρκία (που συχνά συνοδεύεται από υπερλιπιδαιμία, υπέρταση και αντοχή στην ινσουλίνη) αποτελεί μάστιγα της εποχής μας και κύρια αιτία της καρδιαγγειακής νόσου των ενηλίκων.

3. Σημαντικό ποσοστό κακοηθειών στον άνθρωπο σχετίζονται με τη διατροφή και η πρόληψη μπορεί να εστιαστεί σε απλούστατες διαιτητικές παρεμβάσεις όπως η αύξηση της κατανάλωσης αντιοξειδωτικών παραγόντων (βιταμινών), η έμφαση στην κατανάλωση φυτικών ινών (προστασία από τον καρκίνο του παχέος εντέρου) και η μείωση της κατανάλωσης των κορεσμένων ζωϊκών λιπών που έχει συσχετισθεί με τον καρκίνο του μαστού και των ωοθηκών.

4. Η εφηβεία είναι η ηλικία απόκτησης της κορυφαίας οστικής μάζας και η ηλικία – κλειδί για την πρόληψη της οστεοπόρωσης των ενηλίκων μέσω της επαρκούς ημερήσιας πρόσληψης ασβεστίου. Η απαραίτητη ημερήσια πρόσληψη ασβεστίου είναι 1300mg (4 ποτήρια γάλα ή 3 ποτήρια εμπλουτισμένου με ασβέστιο γάλακτος ή ισοδύναμες μερίδες γαλακτοκομικών). Ας σημειωθεί ότι η οστεοπόρωση αποτελεί μια νόσο με σημαντική νοσηρότητα και κόστος σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο.

5. Οι ανάγκες σε σίδηρο αυξάνονται κατά την εφηβεία λόγω της αύξησης του όγκου του αίματος και στα δύο φύλα, της εμφάνισης εμμηνορρυσίας στα κορίτσια και της ανάπτυξης του μυϊκού ιστού στα αγόρια. Συνεπώς, η σιδηροπενική αναιμία είναι η πιο συχνή έκδηλη διατροφική ανεπάρκεια στους εφήβους και των δύο φύλων. Συνιστάται ημερήσια πρόσληψη 18mg σιδήρου για τα κορίτσια και 12mg για τα αγόρια. Ο σίδηρος που περιέχεται σε τροφές φυτικής προέλευσης απορροφάται πολύ λίγο (1-5%), ενώ ο σίδηρος που περιέχεται σε κρέατα και ψάρια έχει σημαντικά μεγαλύτερο συντελεστή απορρόφησης (25%). Η βιταμίνη C αποτελεί ενεργοποιητή της απορρόφησης σιδήρου, ενώ ο καφές και το τσαϊ αναστέλλουν την απορρόφηση και πρέπει να λαμβάνονται με απόσταση τουλάχιστον μίας ώρας από τα γεύματα. Στους εφήβους που αθλούνται, οι ανάγκες σε σίδηρο είναι ακόμη μεγαλύτερες και μπορεί να χρειαστεί εξωγενής χορήγηση σιδήρου.

 

Παρά τη μεγάλη σημασία της διατροφής κατά την εφηβική ηλικία, οι έφηβοι συνήθως δεν διατρέφονται σωστά. Δεν τρώνε πρωϊνό, καταναλώνουν ενδιάμεσα γεύματα αμφιβόλου διατροφικής αξίας (σνάκς), τρώνε συχνά εκτός σπιτιού πολυθερμιδικά «πρόχειρα γεύματα» (fast food) και η διατροφή τους υπολείπεται σε σίδηρο, ασβέστιο και φυτικές ίνες. Μπορεί ακόμη να ακολουθήσουν «επικίνδυνες» δίαιτες (κορίτσια) ή να χρησιμοποιήσουν επικίνδυνα συμπληρώματα (αγόρια) (Πίνακας 1.)

 

Η εφηβική ηλικία χαρακτηρίζεται από ιδιαιτερότητες που επηρεάζουν τη διατροφική συμπεριφορά. Η αναζήτηση ανεξαρτησίας, η αμφισβήτηση του τρόπου ζωής των ενηλίκων και η υπερβολική ενασχόληση με την εικόνα σώματος, αποτελούν χαρακτηριστικά της φυσιολογικής ψυχοκοινωνικής ανάπτυξης που δυσκολεύουν την υιοθέτηση ενός ισορροπημένου καθημερινού διαιτολογίου. Η έντονη δραστηριότητα εκτός σπιτιού και η «πίεση» από τους συνομηλίκους και τα ΜΜΕ, αποτελούν επιπλέον παράγοντες που συμβάλλουν στη διαμόρφωση της παραπάνω κατάστασης (Πίνακας 2).

 

Η διατροφική εκπαίδευση των εφήβων αποτελεί ιδιαίτερα δύσκολο εγχείρημα, δεδομένου ότι :

 

– Οι έφηβοι αισθάνονται απόλυτα υγιείς και δεν έχουν κίνητρο για να αλλάξουν τη διατροφή τους

– Είναι γνωστικά προσκολλημένοι στο παρόν και δεν μπορούν να προβλέψουν τις συνέπειες στο μέλλον

– Οι συνήθειες είναι δύσκολο να αλλάξουν σε όλες τις ηλικίες

– Ο έφηβος θεωρεί τον τρόπο διατροφής του εύκολο και βολικό ώστε να εξυπηρετεί το βαρύ πρόγραμμά του

 

Για να επιτύχει οποιαδήποτε παρέμβαση στην ηλικία αυτή, είναι σημαντικό να γίνονται προτάσεις, χωρίς όμως να επιβάλλονται εάν δεν υπάρχει συνεργασία από τον έφηβο. Η συμμετοχή όλης της οικογένειας στην προσπάθεια υιοθέτησης ενός ισορροπημένου διατροφικού προγράμματος είναι καθοριστικής σημασίας. Στα αρχικά στάδια απαιτείται συνεχής υποστήριξη και ενθάρρυνση, προκειμένου να σημειωθεί κάποιο-έστω και μικρό- αποτέλεσμα.

 

Οι βασικές συστάσεις της Ένωσης Ελλήνων Διαιτολόγων για την ηλικία αυτή είναι :

1. Να μην παραλείπονται κύρια γεύματα

2. Το πρωινό είναι από τα σημαντικότερα γεύματα της ημέρας

3. Να μην καταναλώνονται μεταξύ των γευμάτων πρόχειρες τροφές. Οι πρόχειρες τροφές περιέχουν αρκετό λίπος, αλάτι και κενές θερμίδες. Γι αυτό πρέπει να χρησιμοποιούνται με μέτρο.

4. Λιγότερα λίπη και ζάχαρη

5. Κατανάλωση περισσότερων τροφών πλούσιων σε φυτικές ίνες

6. Άφθονα φρούτα και λαχανικά

7. Κατανάλωση ποικιλίας τροφών καθημερινά

8. Διατήρηση κανονικού σωματικού βάρους

9. Αργό μάσημα

10. Άφθονο νερό

11. Να αποφεύγονται τα οινοπνευματώδη ποτά

12. Να αποφεύγεται η υπερκατανάλωση γλυκών και αναψυκτικών

13. Να αποφεύγεται το πολύ αλάτι

14. Άσκηση καθημερινά

 

Ένα σωστό διατροφικό πρόγραμμα κατά την εφηβεία αποτελεί το θεμέλιο λίθο ενός γενικότερα ισορροπημένου τρόπου ζωής που εξασφαλίζει υγεία, καλαισθησία, ευχαρίστηση, καλές ανθρώπινες σχέσεις και μακροζωϊα.

 

 

 

Πίνακας 1.

Οι έφηβοι:

 

– Δεν ακολουθούν πρόγραμμα στη διατροφή τους

– Συνήθως δεν τρώνε πρωϊνό

– Καταναλώνουν ενδιάμεσα γεύματα αμφιβόλου διατροφικής αξίας (σνάκς)

– Τρώνε συχνά εκτός σπιτιού «πρόχειρα γεύματα» (fast food). Τα γεύματα αυτά είναι πολυθερμιδικά, πλούσια σε κορεσμένα λίπη και αλάτι, με μειωμένη περιεκτικότητα σε ασβέστιο, βιταμίνες και φυτικές ίνες.

– Μπορεί να ακολουθήσουν «επικίνδυνες» δίαιτες (κορίτσια) ή να χρησιμοποιήσουν επικίνδυνα συμπληρώματα (αγόρια)

 

 

 

Πίνακας 2.

ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΦΗΒΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΠΟΥ ΕΠΗΡΕΑΖΟΥΝ ΤΗ ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ

 

– Αμφισβήτηση του τρόπου ζωής των ενηλίκων

– Αναζήτηση ανεξαρτησίας

– Υπερβολική ενασχόληση με την εικόνα σώματος

– Έντονη δραστηριότητα εκτός σπιτιού

– Πίεση συνομηλίκων , «παρέας»

– Πίεση προτύπων ΜΜΕ

Η δύναμη της αγκαλιάς

Διάσημη αγκαλιά είναι αυτή που έδωσε η Brielle στην δίδυμη αδερφή της Kyrie .

Τα δίδυμα γεννήθηκαν 12 εβδομάδες πιο γρήγορα με αποτέλεσμα να χρειάζονται

εντατική φροντίδα και ιδιαίτερα η Kyrie, ήταν πολύ αδύναμη, γεννήθηκαν σχεδόν

ένα κιλό. Η Kyrie δεν μπορούσε να ηρεμήσει, έκλαιγε συνέχεια. Μια νοσοκόμα,

παραβιάζοντας το πρωτόκολλο, έβαλε τα δύο βρέφη στην ίδια θερμοκοιτίδα.

Η Brielle αγκάλιασε την αδερφή της. Αμέσως οι σφυγμοί της Kyrie επανήλθαν

στα κανονικά επίπεδα και σταμάτησε να κλαίει. Σε μερικές μέρες η υγεία της

επανήλθε. Η φωτογραφία, γνωστή ως rescuing hug (η αγκαλιά που έσωσε

την ζωή της), θεωρείται από τις πιο συγκινητικές ανά τον κόσμο.

 

Η δύναμη της αγκαλιάς     Διάσημη αγκαλιά είναι αυτή που έδωσε η Brielle στην δίδυμη αδερφή της Kyrie . Τα δίδυμα γεννήθηκαν 12 εβδομάδες πιο γρήγορα με αποτέλεσμα να χρειάζονται εντατική φροντίδα και   ιδιαίτερα η Kyrie, ήταν πολύ αδύναμη, γεννήθηκαν σχεδόν ένα   κιλό. Η Kyrie δεν μπορούσε να ηρεμήσει, έκλαιγε συνέχεια. Μια νοσοκόμα, παραβιάζοντας το πρωτόκολλο, έβαλε
τα δύο
βρέφη στην ίδια θερμοκοιτίδα. Η Brielle αγκάλιασε την αδερφή της. Αμέσως οι σφυγμοί της Kyrie επανήλθαν στα κανονικά επίπεδα και
σταμάτησε να κλαίει. Σε μερικές
μέρες η υγεία της επανήλθε. Η   φωτογραφία, γνωστή ως rescuing hug (η αγκαλιά που έσωσε την ζωή της), θεωρείται από τις πιο συγκινητικές ανά τον κόσμο.  Μοιραστείτε τη φωτογραφία για  να δείξετε στον κόσμο   πόσο λίγη τρυφερή αγάπη και στοργή μπορεί να σώσει τη ζωή   κάποιου!  http://www.ivf-embryo.gr/i-monada/thanos-parashos-maieytiras-gynaikologos

Βρες το λάθος!

Elena Akrita

Φταίει ο Παπανδρέου. Φταίει ο Καραμανλής. Φταίει ο Σημίτης. Φταίει ο Μητσοτάκης. Φταίει ο Ανδρέας Παπανδρέου. Φταίει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Φταίει η χούντα. Φταίει η Αποστασία. Φταίει ο Εμφύλιος. Φταίει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Φταίει ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Φταίει η Τουρκοκρατία.

Φταίνε. Φταίμε;

Εμείς όλοι ευθύνες δεν έχουμε; Καθόλου; Αθώοι του αίματος; Αμέτοχοι του εγκλήματος; Τουρίστες στην ίδια μας τη χώρα; Μετανάστες στην ίδια μας τη ζωή; Καμιά ευθύνη; Κανένα σφάλμα; Καμιά πατάτα; Τίποτα;

Κι όμως… Αν τα βάλουμε κάτω, δεν βγαίνουν τα κουκιά. Μια χώρα δεν αυτοαναφλέγεται ερήμην των πολιτών της. Κι ας μην το πιάσουμε από τον Κιουταχή. Ας το πιάσουμε από την τελευταία 20ετία. Απ’ την εποχή της ροζ τσιχλόφουσκας.

Τότε, η «Μαντάμ Σουσού» του Δημήτρη Ψαθά έζησε ιστορικές – και υστερικές – στιγμές. Γιατί περί μαζικής υστερίας επρόκειτο. Η μαντάμ Σουσού και η μαντάμ Λουσού, χέρι χέρι, ψωνίζανε σαν να μην υπάρχει αύριο. Καταναλώνανε σαν να κρέμεται η ζωή τους από ένα βλαχομπαρόκ lifestyle. Βρες το λάθος.

Μισθωτοί συμπεριφέρονταν ως Κροίσοι. Παλιά, αγόραζαν αμάξι για να κάνουν τη δουλειά τους. Οχι για να κάνουν φιγούρα στον γείτονα. Αλλά, βλέπεις, είναι πολλά τα κυβικά, Αρη! Ξεκολλήσανε το «Η Παναγιά μαζί σου» και «Μπαμπά μην τρέχεις» και βάλανε το τρέντι γούρι από το τρέντι μαγαζί. Βρες το λάθος.

Παντρεύανε τα παιδιά τους; Δεξιώσεις, μπουφέδες, τούρτες, σαμπάνιες, χλίδα… Ζωτικά ψεύδη: «Οσα στερηθήκαμε εμείς, να τα δώσουμε στο παιδί μας». Στο παιδί μας που παντρεύτηκε άρχοντας και σήμερα είναι άνεργο. Ο ξυπόλητος πρίγκιπας. Βρες το λάθος.

Τα χρόνια της φούσκας του χρηματιστηρίου κάποιοι αγόραζαν ό,τι βρίσκανε μπροστά τους. Πληρώνανε όσο όσο! Οσο πιο ακριβό τόσο πιο καλό. Πουλιέται; Το αγοράζω. Το δίνεις; Το παίρνω! Βρες το λάθος.

Οι τράπεζες σε κυνηγούσαν από πίσω με πιστωτικές κάρτες και προεγκεκριμένα δάνεια. Κάθε τρεις και λίγο, ραβασάκι: «Επειδή είστε καλός πελάτης σάς εγκρίνανε 6.000, 10.000, 20.000». Επειδή είστε καλός πελάτης. Επειδή είστε καλός άνθρωπος. Επειδή έχετε ωραία μάτια. Επειδή μια ζωή την έχουμε κι αν δεν τη γλεντήσουμε τι θα καταλάβουμε τι θα καζαντίσουμε. Βρες το λάθος.

Θυμάμαι παλιά διαφήμιση τράπεζας στην οποία το ζευγάρι έπαιρνε δάνειο για να πάει χλιδάτες διακοπές. Επαναλαμβάνω: ΔΑΝΕΙΖΕΣΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΣ ΣΤΙΣ ΜΑΛΔΙΒΕΣ! Οχι για να ρίξεις λεφτά στο μαγαζί. Οχι για να βοηθήσεις το παιδί στις σπουδές. Οχι για να πληρώσεις τη δόση του σπιτιού. Για να πας στους κοκοφοίνικες να λιάζεσαι. Βρες το λάθος.

Και το κράτος από κοντά! Να σιγοντάρει, να ενθαρρύνει, να σπρώχνει στην καταστροφή. Ελλάδα, η απόλυτη μαντάμ Λουσού! Πρώτο βραβείο στη Γιουροβίζιον. Πήρε φωτιά το Κορδελιό. Πανηγύρια, εκδηλώσεις, δεξιώσεις, πάρτι, χαμός. Τι έμεινε από όλα αυτά; Μια ξεβαμμένη παγέτα από το φόρεμα της συμπαθέστατης Παπαρίζου. Να μας θυμίζει το μηδέν. Το απολύτως τίποτα. Βρες το λάθος.

Ασε τις χαρές, τις αγκαλιές, τα φιλιά της Γιάννας Αγγελοπούλου με τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, όταν ανέλαβε η Ελλάδα τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Που μας κοστίσανε τη μάνα ΜΑΣ και τον πατέρα ΜΑΣ. Θα ξεχάσω εγώ τους Καλατράβες που πλακώσανε και μας πήραν και τα σώβρακα; Τους τρελούς μισθούς που δόθηκαν αβέρτα κουβέρτα; Τους «ημετέρους» που κάναν σουλάτσο στα δικά μας λεφτά; Τις ασύλληπτες κατασκευές, στάδια, κολυμβητήρια, ολυμπιακά χωριά – που τώρα ρημάζουν στη μέση του πουθενά; Θα ξεχάσω που σκοτώνονταν Σημίτης με Καραμανλή ποιος θα πρωτοχρεωθεί την επιτυχία;Βρες το λάθος.

Αποδείξεις δεν ζητούσαμε. Είναι γεγονός. Οπως γεγονός είναι πως δεν φταίγαμε – τουλάχιστον όχι στον βαθμό που μας εγκαλούν. Αν ζητούσες απόδειξη από υδραυλικό – δεν ξαναπάταγε στο σπίτι σου ο υδραυλικός. Τόσο απλά. Αν ζήταγες απόδειξη από τον γιατρό – δεν ξαναρχόταν ο γιατρός. Τόσο απλά. Αν ζήταγες απόδειξη από ηλεκτρολόγο – δεν ξανάβλεπες ηλεκτρολόγο. Τόσο απλά: Εμενες στα μαύρα σκοτάδια, με ξεχειλισμένο καζανάκι και 40 πυρετό. Τόσο απλά!

Βρες το λάθος στα ρουσφέτια. Εχω έναν θείο που θα με διορίσει στο Δημόσιο. Εναν γείτονα που θα φέρει το παιδί από τον Εβρο. Εναν που θα τον λαδώσω να μου βγάλει τη σύνταξη που δεν δικαιούμαι. Εναν κουμπάρο στην Πολεοδομία που θα κάνει τα στραβά μάτια στο αυθαίρετο. Εχω… έχεις… έχει… Ρουσφέτι, μέσο, δόντι, βύσμα. Κι όποιος δεν έχει, την πάτησε. Το παιδί του θα υπηρετήσει στον Εβρο, θα μείνει άνεργο, το αυθαίρετο θα το φάει η μαρμάγκα και η σύνταξη δεν θα βγει ποτέ. Ετσι γυρίζουν τα γρανάζια αυτής της μηχανής. Βρες το λάθος.

Τους ψηφίσαμε. Βρες το λάθος. Τους πιστέψαμε. Βρες το λάθος. Μπρος στα μάτια μας η αλήθεια κι εμείς εθελοτυφλούσαμε. Στρουθοκαμηλίζαμε. Βρες το λάθος.

Μπουκάραμε στην κρεβατοκάμαρα, πιάναμε τον άντρα μας με μια άλλη. Κι αντί να τα βάλουμε με αυτόν, ξεμαλλιάζαμε αυτήν. Βρες το λάθος.

Για το κραγιόν στο πουκάμισο δεν φταίει αυτή που το έβαλε. Φταίει αυτός που την ενθάρρυνε. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί πήραμε διαζύγιο; Βρες το λάθος.

Με λίγα λόγια… Φταίνε οι πολιτικοί που τα κάνανε σκατά…

Φταίμε εμείς που τους το επιτρέψαμε.

Που τους το επιτρέπουμε. Ακόμη. Και σ’ αυτό το τελευταίο – κυρίως σ’ αυτό – βρες το λάθος!

Έλενα Ακρίτα

H Ελλάδα στα Κινέζικα!

 希臘

Oι Κινέζοι προσπάθησαν να αποδώσουν στη γλώσσα τους τη λέξη Hellas.

Για να τη γράψουν, χρησιμοποίησαν δύο ιδεογράμματα (希臘) τα οποία επέλεξαν με βάση την προφορά.

Δηλαδή πήραν ένα ιδεόγραμμα που προφέρεται «σι», άλλο ένα που προφέρεται «λα», τα ένωσαν για να φτιάξουν τη λέξη «Σι-Λα» με την οποία προσδιορίζουν την Ελλάδα.

Το πρώτο ιδεόγραμμα σημαίνει «ελπίδα» και το δεύτερο αντιστοιχεί στον μήνα Δεκέμβριο του αραδοσιακού κινεζικού ημερολογίου.

Και τα δύο όμως μαζί, όταν ενωθούν, σημαίνουν «ο άλλος μεγάλος πολιτισμός».

Αυτό για να δείτε με πόσο σεβασμό αντιμετωπίζουν τη χώρα μας. Δεν είναι καθόλου άσχημος αυτός ο συμβολισμός για μια χώρα, όπως λένε, τόσο ταλαιπωρημένη και παράλληλα τόσο πλούσια σε Ιστορία και πολιτισμό, όπως η δική μας.

Οι Κινέζοι άλλωστε είναι ίσως ο μοναδικός λαός στον κόσμο που δεν αποκαλεί την Ελλάδα «Greece» ή κάτι παρόμοιο. Περίπου το 1/5 του παγκόσμιου πληθυσμού που ομιλεί κινεζικά αποκαλεί την Ελλάδα «Σι-Λα».

Jacob Barnett: Ο 14χρονος με αυτισμό που απειλεί τη θεωρία της σχετικότητας και πάει για Νόμπελ

Στα δύο του χρόνια, ο Jacob Barnett διαγνώστηκε με Σύνδρομο Asperger. Οι γιατροί είχαν ανακοινώσει ότι δεν θα μπορεί να δέσει ούτε τα κορδόνια των παπουτσιών του μόνος του. Και έπεσαν πέρα για πέρα έξω.Σήμερα, ο Jacob που διαθέτει δείκτη ευφυΐας υψηλότερο του Αϊνστάιν (170), κάνει το Master του στην Αστροφυσική στο πανεπιστήμιο Indiana University-Purdue University Indianapolis (IUPUI) και είναι ένας από τους πλέον ελπιδοφόρους ερευνητές στον τομέα της κβαντικής φυσικής, σε ηλικία μόλις 14 ετών.Ο 14χρονος, έχει φτάσει ένα βήμα πριν καταρρίψει τη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, ενώ έχει αποκτήσει και έμμισθη θέση ερευνητή στο πανεπιστήμιο που φοιτά.

Σύμφωνα με τον ίδιο, βρίσκεται πλέον μερικές μαθηματικές εξισώσεις μακριά από το να αποδείξει ως λαθεμένη τη θεωρία της σχετικότητας, ενώ πρόκειται να επιχειρήσει να αντικρούσει και τη θεωρία του Big Bang.

«Ακόμα δουλεύω πάνω σε αυτό. Έχω μία ιδέα, αλλά εξακολουθώ να εργάζομαι στις λεπτομέρειες», δήλωσε ο ίδιος. Ένα επίτευγμα που αν καταφέρει τελικά να το φέρει εις πέρας, αναμένεται να του χαρίσει μια θέση στο πάνθεον της ιστορίας και ενδεχομένως, το βραβείο Νόμπελ.

Καθηγητές από το Institute for Advanced Study in Princeton επιβεβαιώνουν άλλωστε πως βρίσκεται στο σωστό δρόμο.

«Έχω εντυπωσιαστεί από το ενδιαφέρον και τις γνώσεις που κατέχει μέχρι στιγμής», επισήμανε ο καθηγητής Scott Tremaine, ο οποίος με mail του στην οικογένεια του Barnett, ενημέρωσε τον ίδιο και τους οικείους του πως αν τελικά τα καταφέρει, εκείνος θα στηρίξει την υποψηφιότητα του για το βραβείο.

Το παιδί – θαύμα

Ο 14χρονος μπορούσε λύνει παζλ 5.000 κομματιών από την ηλικία των τριών και στα δέκα του χρόνια εγκατέλειψε το σχολείο για να μπει στο Πανεπιστήμιο.

Σε πρόσφατη ομιλία του στο TEDx Teen, είχε δηλώσει με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Κανονικά δεν θα έπρεπε να βρίσκομαι εδώ τώρα. Οι ειδικοί είχαν πει πως δεν θα κατάφερνα καν να μιλήσω. Προφανώς κάποιοι τραβάνε τα μαλλιά τους τώρα».

Η μητέρα του, Kristine Barnett έχει γράψει βιβλίο για την μέχρι σήμερα ιστορία του μικρού, το οποίο κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις εκδόσεις «Ψυχογιός». Η οικογένεια του μικρού, έχει ιδρύσει και λειτουργεί υπό την επιμέλεια της, το ίδρυμα Jacob’s Place για αυτιστικά παιδιά. Η μητέρα του, με το βιβλίο της αλλά και τη συνολική της δράση, έχει σαν στόχο της να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη για τα παιδιά που παρουσιάζουν αυτισμό.

Η ίδια δήλωσε πρόσφατα: «Ο Jacob παλεύει με το πρόβλημα του κάθε μέρα και μας έχει στο πλάι του, όπως πρέπει να κάνει κάθε γονιός για το παιδί του. Έχει συνειδητοποιήσει τα προβλήματα του και τα πολεμάει με δύναμη ψυχής».

[youtube Uq-FOOQ1TpE]

Τι είναι το Σύνδρομο Asperger

Το όνομα Σύνδρομο Asperger (Asperger’s Syndrome) καθιερώθηκε από το 1981 όταν η  Δρ. Λόρνα Γουίνγκ (Lorna Wing), μια Αγγλίδα ψυχίατρος, δημοσίευσε ένα  ακαδημαϊκό έγγραφο που λεγόταν Asperger’s Syndrome: a Clinical Account, το οποίο ξανάφερε στο φως την έρευνα που είχε κάνει ο Hans Asperger και καθιέρωσε έτσι την  επωνυμία Asperger’s Syndrome για να περιγράψει μία πάθηση που ανήκει στις  Διαταραχές του Αυτιστικού Φάσματος (Αutistic Spectrum Disorder).

Το Σύνδρομο Asperger θεωρείται πάθηση που ανήκει στις Διαταραχές του Αυτιστικού  Φάσματος, διότι όπως και ο κλασσικός Αυτισμός, είναι μια αναπτυξιακή διαταραχή που  επηρεάζει τον τρόπο επικοινωνίας και τις σχέσεις ενός ατόμου με το περιβάλλον του.

Συχνά θεωρείται ότι όλοι όσοι έχουν Αυτισμό και έχουν υψηλές επιδόσεις, φέρουν το Σύνδρομο Asperger. Ωστόσο, είναι γνωστό σήμερα ότι υπάρχουν αρκετές άλλες μορφές Αυτισμού, αυτές του αποκαλούμενου ως «Λειτουργικού Αυτισμού», όπου τα άτομα αποδίδουν με υψηλές επιδόσεις χωρίς να εμφανίζουν αυτά καθαυτά τα συμπτώματα του Συνδρόμου Asperger.

Είτε έχουν Σύνδρομο Asperger (ΣΑ), είτε Υψηλής Λειτουργικότητας Αυτισμό (ΥΛΑ), τα παιδιά και οι ενήλικες βιώνουν δυσκολίες στις καθημερινές κοινωνικές τους αλληλεπιδράσεις. Η ικανότητά τους για ανάπτυξη φιλικών σχέσεων είναι γενικά περιορισμένη, όπως είναι και η ικανότητά τους να καταλάβουν τη συναισθηματική έκφραση των άλλων ανθρώπων. Σε πολλές περιπτώσεις, οι παθήσεις  αυτές συνδέονται και με μαθησιακές δυσκολίες.

Στην πραγματικότητα όμως, όλοι οι άνθρωποι, παιδιά και ενήλικες παράλληλα με ΣA και ΥΛΑ μοιράζονται την ίδια δυσκολία στην κατανόηση του κόσμου που τους περιβάλλει. Τα άτομα με ΣΑ και ΥΛΑ έχουν συνήθως φυσιολογική ή ανώτερη νοημοσύνη και επιθυμούν την επαφή και τη σχέση με άλλους ανθρώπους, αλλά δε γνωρίζουν τον τρόπο προσέγγισης, με αποτέλεσμα να πλησιάζουν τους άλλους με ακατάλληλο και ιδιόρρυθμο τρόπο.

Με πληροφορίες από: Huffington Post, aspergerhellas.org

πηγή: news247.gr    www.alfavita.gr

H φωτογραφία με το κοριτσάκι που συγκλονίζει

H φωτογραφία με το κοριτσάκι που συγκλονίζει

Η ιστορία αυτής της φωτογραφίας πονά και συγκλονίζει.

Είναι η απώλεια της μητέρας, είναι ο πόνος του αποχωρισμού. Είναι μια πραγματική ιστορία μέσα από τα μάτια ενός παιδιού…

Το κοριτσάκι αυτό έχασε τη μητέρα του στον πόλεμο. Πήγε στο ορφανοτροφείο για να μπορέσει να επιβιώσει.

Στην αυλή του ορφανοτροφείου ζωγράφισε τη μητέρα της με κιμωλία και κουλουριάστηκε στην αγκαλιά της, όπως όταν ήταν έμβρυο.

Έβγαλε τα παπούτσια της, σαν να πατούσε κάτι ιερό, αποδεικνύοντας ότι η αγάπη είναι ο πιο ιερός μας τόπος.

Το μήνυμα που περνάει η φωτογραφία σε όλο τον κόσμο: Κανένα παιδί να μη βιώσει τον πόλεμο και τις απώλειες του από εδώ και πέρα.

 


Η επιστολή του Πειραιώτη μαθητή που άφησε άφωνο όλο το facebook

Η επιστολή του Πειραιώτη μαθητή που άφησε άφωνο όλο το facebook

«Λέγομαι Κωνσταντίνος Μανίκας και είμαι μαθητής της πρώτης Λυκείου στο 10 Λύκειο Δραπετσώνας…

 

Με αυτά τα λόγια αρχίζει η επιστολή ενός μαθητή η οποία κάνει το γύρο του Facebook και αναφέρεται στις απεργίες των καθηγητών εν μέσω Πανελληνίων εξετάσεων. Μάλιστα με την επιστολή η οποία έχει «ανέβει» σε χιλιάδες προφίλ, και της οποίας την αυθεντικότητα πολλοί αμφισβητούν, επισυνάπτεται και ένας σχολικός έλεγχος του προηγούμενου έτους.

Διαβάστε την ολόκληρη και δείτε τον έλεγχο:

Λέγομαι Κωνσταντίνος Μανίκας και είμαι μαθητής της πρώτης Λυκείου στο 10 Λύκειο Δραπετσώνας…
Αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο, θέλοντας να εκφράσω τον αποτροπιασμό και την αγανάκτησή μου για το θράσος και την υποκρισία και αυτών που μας κυβερνούν καθώς και όλων αυτών των δημοσιογράφων και ΜΜΕ που τους βοηθάνε για να επιβάλλουν τα άνομα και ανήθικα σχέδια τους σε βάρος των μαθητών και της νέας γενιάς.

Αφορμή είναι η απεργία των καθηγητών μου , μέσα στην εξεταστική περίοδο και τα κροκοδείλια δάκρυα πολιτικών και δημοσιογράφων για το μέλλον μου ,που «κινδυνεύει» απ αυτήν.

Τι λέτε;;;;;
Τι μέλλον έχω , -εξαιτίας σας – κι από ποιους πραγματικά κινδυνεύει;;;;

Ας δούμε πρώτα, ποιος διαμόρφωσε το μέλλον και την ζωή όλων, από παλιά.

– Ποιος έφτιαξε το μέλλον του παππού μου και το έντυσε με τα αποφόρια της ΟΥΝΤΡΑ, στέλνοντας τον μετανάστη στη Γερμανία;

– Ποιος κακοδιαχειρίστηκε και κατάκλεψε αυτόν τον τόπο;

– Ποιος ανάγκασε την μητέρα μου να δουλεύει απ το πρωί ως το βράδυ για 530 ευρώ, που αφού πληρώσει λογαριασμούς και φαγητό , δεν περισσεύουν –όχι για να μου πάρει παπούτσια- αλλά ούτε ένα βιβλίο που θέλω απ τον πάγκο του παζαριού;;;;;

– Ποιος μείωσε στο μισό τον μισθό του πατέρα μου;

– Ποιος τον συκοφάντησε ,τον απείλησε με επιστράτευση , απόλυση -αυτόν και όλους τους συναδέλφους του στις μεταφορές- όταν κατέβηκαν σε απεργίες μόνο και μόνο γιατί ήθελαν να ζήσουν με αξιοπρέπεια;

– Ποιος θέλει να κλείσει την σχολή που διάλεξε ο αδερφός μου για να πραγματοποιήσει τα όνειρα του, στο Πανεπιστήμιο;

– Ποιος μου έδωσε φωτοτυπίες αντί για βιβλία;

– Ποιος με άφησε να παγώνω χωρίς θέρμανση στην τάξη μου;

– Ποιος φταίει που μαθητές λιποθυμάνε απ την πείνα;

– Ποιος άφησε τόσους άνεργους;

– Ποιος οδήγησε 4000 ανθρώπους στην αυτοκτονία;

– Ποιος άφησε τους παππούδες μας χωρίς περίθαλψη και φάρμακα;

Οι καθηγητές μου ή ΕΣΕΙΣ τα κάνατε όλα αυτά;;;;

Λέτε επίσης ότι οι καθηγητές μου , με την απεργία , θα καταστρέψουν τα όνειρα μου.

Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να είμαι ένας ακόμα άνεργος στο 67% των νέων ανέργων;

Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να δουλεύω ανασφάλιστος και χωρίς ωράρια για 350 ευρώ το μήνα –όπως ψηφίσατε στην τελευταία σας τροπολογία-;

Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να γίνω οικονομικός μετανάστης ;

Ποιος σας είπε ότι όνειρό μου είναι να γίνω delivery boy;

Δυο λόγια θέλω να πω και στους δασκάλους μου , σ όλη τη χώρα.

Δάσκαλοι μου , έχετε υποχρέωση απέναντι σ όλους τους μαθητές ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ .
Αν υποχωρήσετε στον δίκαιο αγώνα σας τότε πραγματικά θα έχετε παίξει με το μέλλον μου και θα το χετε υποθηκεύσει.

Όποια υποχώρηση και να κάνετε , όποια νίκη της κυβέρνησης , θα μου στερήσει το δικαίωμα να χαμογελάω , να ονειρεύομαι , να ελπίζω, να αγωνίζομαι για καλύτερη ζωή για μια ανθρώπινη κοινωνία.

Στους γονείς , τους συμμαθητές μου και σ όλη την κοινωνία έχω να πω τα εξής:

Θέλετε αυτοί που μας διδάσκουν να ζουν μες στην εξαθλίωση;

Θέλετε να μας στοιβάξουν σαν εμπορεύματα στις αίθουσες;

Θέλετε να κλείσουν τα σχολεία και να χτίσουν φυλακές;

Θα αφήσετε τους δασκάλους μας μόνους τους σε αυτόν τον αγώνα ;

Έτσι θα μας μάθετε να φωνάζουμε αλληλεγγύη ;

Θέλετε ο δάσκαλος να είναι παράδειγμα σε μας, αυτοσεβασμού , αξιοπρέπειας μαχητικότητας η παράδειγμα υποδούλωσης;;;

Θέλετε τελικά να ζήσουμε σαν δούλοι ;

Από αύριο κιόλας , καταλήψεις σε όλα τα σχολεία από μαθητές και γονείς για να στηρίξουμε τους δασκάλους μας μ’ ένα τραγούδι , ένα σύνθημα : «εμπρός να τσακίσουμε τυράννους φασίστες»

Όλοι μαζί για να αγωνιστούμε για δημόσια δωρεάν και ποιοτική παιδεία .

Όλοι μαζί για να ανατρέψουμε αυτούς που κλέβουν το γέλιο μας ,το γέλιο των παιδιών σας.

ΥΓ. όχι από ματαιοδοξία αλλά για να στερήσω από κάποιους το γελοίο επιχείρημα πως «απλά θέλω να χάσω μαθήματα» , παραθέτω τους βαθμούς μου…

ELEGXOS

Προσοχή! Φυτοφάρμακα σε φρούτα και λαχανικά

13 Μαΐου, 2013

Έρευνα του ελληνικού γραφείου της Greenpeace αποκαλύπτει την ύπαρξη επικίνδυνων φυτοφαρμάκων σε μήλα, μπανάνες, αχλάδια, πατάτες, καρότα και κολοκύθια τα οποία πωλούνται στη χώρα μας.

Συνολικά βρέθηκαν 27 διαφορετικές χημικές δραστικές ουσίες (πολλές από αυτές απαγορευμένες εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης), των οποίων οι επίσημες εγκρίσεις αναγράφουν πως είναι ύποπτες καρκινογενέσεων, έχουν εξαιρετική τοξικότητα και πολλά άλλα.

Αυτές οι ουσίες πλήττουν ανεπανόρθωτα την υγεία των αγροτών, θέτουν σε κίνδυνο την κτηνοτροφία και τον υδάτινο ορίζοντα, για να καταλήξουν στο δικό μας πιάτο χωρίς να το ξέρουμε. Η Greenpeace καλεί το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων να αναλάβει επειγόντως δράση για το θέμα της χρήσης φυτοφαρμάκων και να προχωρήσει αμέσως στο δρόμο της βιώσιμης γεωργίας χωρίς χημικά και μεταλλαγμένα, με σεβασμό στην υγεία και το περιβάλλον.

 

Στη συντριπτική πλειοψηφία των δειγμάτων εντοπίστηκαν υπολείμματα φυτοφαρμάκων. Πολλά από αυτά τα φυτοφάρμακα αναφέρονται ως ‘τοξικά’, ‘εξαιρετικά τοξικά’ και ‘επικίνδυνα για το υδάτινο περιβάλλον’ και είναι ύποπτα για σοβαρότατες βλάβες στην υγεία. Συγκεκριμένα, στην άδεια έγκρισης των ουσιών αναγράφονται επιπτώσεις όπως:

 

Ύποπτο καρκινογένεσης (δραστική ουσία Thiacloprid, εντοπίστηκε σε μήλα και αχλάδια)

Μπορεί να βλάψει το έμβρυο κατά τη διάρκεια της κύησης(δραστική ουσία Linuron, εντοπίστηκε σε δείγμα καρότων)

Πιθανός κίνδυνος για εξασθένηση της γονιμότητας(δραστική ουσία Linuron, εντοπίστηκε σε δείγμα καρότων)

Πολύ τοξικό για τους υδρόβιους οργανισμούς ή/και Μπορεί να προκαλέσει μακροχρόνιες δυσμενείς επιπτώσεις στο υδάτινο περιβάλλον (δραστικές ουσίες Azoxystrobin, Chlorpyrifos, Deltamethrin, Indoxacarb, Imazalil, Linuron, Pyridaben, Captan εντοπίστηκαν μόνες ή σε συνδυασμό σε κολοκύθια, καρότα, μήλα, αχλάδια, μπανάνες)

Πολύ τοξικό για τις μέλισσες ή Επικίνδυνο για τις μέλισσες(δραστικές ουσίες Chlorpyrifos, Etofenprox, Flonicamid, Indoxacarb, εντοπίστηκαν σε μήλα, καρότα, κολοκύθια)

Κυρίως στα δείγματα μήλων εντοπίστηκαν χημικά «κοκτέιλ» με 3 – 9 διαφορετικές δραστικές ουσίες ανά δείγμα και στα δείγματα αχλαδιών έως και 6 διαφορετικές δραστικές ουσίες. Τα κοκτέιλ αυτά εντοπίστηκαν ακόμα και σε προϊόντα περσινής σοδειάς. Επιπλέον, βρέθηκαν απαγορευμένες ουσίες που χρησιμοποιούνται πλέον για άλλες χρήσεις. Για παράδειγμα, βρέθηκε σε δείγμα μήλου μια ουσία η οποία τώρα πια έχει άδεια χρήσης ως συντηρητικό ξύλων!

 

«Τα φρούτα και τα λαχανικά έχουν ύψιστη θρεπτική σημασία για την ανάπτυξη των παιδιών αλλά και για τις ανάγκες των ενηλίκων, όμως το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης επιτρέπει και ενθαρρύνει τη χρήση τοξικών και επικίνδυνων ουσιών στην καλλιέργεια της τροφής μας. Ο καταναλωτής αλλά και ο αγρότης, βρίσκονται ανυπεράσπιστοι μπροστά στην αισχροκέρδεια των αγροχημικών εταιρειών και δεν έχουν δυνατότητα να ενημερωθούν επαρκώς. Η ελληνική κυβέρνηση και κυρίως ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, κ. Τσαφτάρης, πρέπει επειγόντως να αναλάβει δράση για την προστασία αγροτών και καταναλωτών» δήλωσε η Έλενα Δανάλη, υπεύθυνη της εκστρατείας της Greenpeace για τη βιώσιμη γεωργία.

Ακόμα και σήμερα δεν υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο το οποίο να προστατεύει τον καταναλωτή από τα χημικά κοκτέιλ. Αυτό που φαίνεται να εφαρμόζεται με επιτυχία στη χώρα μας, είναι τα «παραθυράκια» της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, όπου μια άκρως επικίνδυνη, εξού και απαγορευμένη, ουσία μπορεί να παίρνει προσωρινές άδειες χρήσης για 120 μέρες κάθε φορά, δηλαδή μία παράνομη ουσία «νομιμοποιείται» προσωρινά.

 

Η υγεία αγροτών και καταναλωτών γίνεται έρμαιο των αγροχημικών εταιρειών, όπως οι Bayer, Syngenta και πολλές άλλες, οι οποίες κατασκευάζουν φυτοφάρμακα και υβρίδια. Πριν λίγες εβδομάδες, Greenpeace και μελισσοκόμοι από όλη την Ευρώπη κατάφεραν την απαγόρευση 3 εξαιρετικά βλαβερών ουσιών που καταστρέφουν τους πληθυσμούς μελισσών. Εξακολουθούν, όμως, να κυκλοφορούν δεκάδες άλλες και στη χώρα μας. Το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων αποφεύγει να κάνει οποιοδήποτε βήμα προς τη μόνη λύση, που είναι η βιώσιμη γεωργία. Με την αδράνειά του εξυπηρετεί τα συμφέροντα των αγροχημικών εταιρειών, ενώ αδιαφορεί παντελώς για την υγεία αγροτών και καταναλωτών όπως και για την καταστροφή του περιβάλλοντος, του υδροφόρου ορίζοντα και της ελληνικής γης.

Πώς να γίνετε οι καλύτεροι φίλοι του εαυτού σας

Η μακροβιότερη σχέση σας είναι αυτή με τον εαυτό σας, γι’ αυτό επενδύστε πάνω της.

Εμπιστευτείτε τον εαυτό σας

Εμπιστευόμαστε τους άλλους, αλλά συχνά δυσπιστούμε απέναντι στη δική μας γνώμη ή κρίση. Είναι καλό μερικές φορές να αμφισβητείτε τον εαυτό σας, καθώς λειτουργεί ως προστατευτικό δίχτυ. Όμως, η αυτοαμφισβήτηση πρέπει να είναι μια διαδικασία προσγείωσης, όχι καταπάτησης. Έχετε πίστη στις αποφάσεις σας.

Συγχωρέστε
Μερικές φορές, είναι εξαιρετικά δύσκολο να συγχωρέσετε τον εαυτό σας: μία αποτυχία στη δουλειά ή σε μια σχέση μπορεί να σας βαραίνει για χρόνια. Εμμένουμε σε λάθη για να επαληθεύσουμε κάθε αρνητικό συναίσθημα που έχουμε για τον εαυτό μας. Έκανα αυτό, άρα πρέπει να είμαι κακός άνθρωπος. Δεν κερδίζετε τίποτα τιμωρώντας τον εαυτό σας ξανά και ξανά, γι’ αυτό κάντε στην άκρη τις ενοχές.

Μείνετε μόνοι
Αν περνάτε χρόνο μόνοι σας, μόνο όταν δεν είναι διαθέσιμος κανένας άλλος, συμβιβάζεστε με τη μοναξιά σας αντί να την επιλέγετε. Οι άλλοι ωφελούνται διαρκώς από την ενέργεια, την καλοσύνη ή το χιούμορ σας, πράγμα που ενίοτε δεν αφήνει τίποτα για σας. Γι’ αυτό προγραμματίστε μια μέρα μόνο για σας και προσπαθήστε να επικεντρωθείτε στο ποιος είναι εκεί, όχι στο ποιος λείπει.

Βρείτε το σεβασμό
Σεβόμαστε τους φίλους μας για πολλούς λόγους, όχι μόνο για τα σημαντικά επιτεύγματά τους. Είμαστε περήφανοι γι’ αυτούς επειδή παραμένουν θετικοί όταν τα πράγματα είναι δύσκολα, όταν δαγκώνονται τη στιγμή που κάποιος τους προκαλεί ή επειδή είναι αφοσιωμένοι γονείς. Ποια είναι τα λιγότερο εμφανή επιτεύγματά σας;. Δείξτε σεβασμό απέναντι στον εαυτό σας γι’ αυτά ακριβώς!

 

Το μυστικό

Έχετε ως μότο αυτό που έλεγε ο Πλάτωνας: Να περνάς χρόνο με τον εαυτό σου κάθε μέρα.

Πηγή: http://omorfamystika.gr

Ιδού το διαφημιστικό για την Ελλάδα που κόστισε μόλις 24,70 ευρώ!

Κάποιοι -ακόμα και σε αυτή την περίοδο που διανύουμε- θα κοστολογούσαν με αμύθητα ποσά μια διαφημιστική καμπάνια για την προβολή της Ελλάδας στο εξωτερικό. Η Τουρκία με εικόνες άκρως ελληνικές (βλέπε Αγιά Σοφιά – Κωνσταντινούπολη) έχει ήδη ξεκινήσει το promo του τουρισμού της, ενώ στην Ελλάδα οι «υπεύθυνοι» ακόμα δεν έχουν κάνει τίποτα, προφασιζόμενοι τα τσουχτερά κοστολόγια!
Οι σπουδαστές του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής «Tabula Rasa», θέλοντας να δείξουν την αγάπη τους γι’ αυτή τη χώρα που λέγεται Ελλάδα, αποφάσισαν να αναλάβουν δράση και κατάφεραν να αποδείξουν πως μόλις με μια δανεική κάμερα και ιδέες ανεκτίμητες, μπορεί κάποιος να κάνει θαύματα! Άντε και με 24,70 ευρώ! Τόσα είναι τα χρήματα που χρειάστηκαν, για να γυρίσουν μια φρέσκια διαφήμιση για την Ελλάδα με τίτλο: «Be one of us – Hellas«. Διότι αυτό που χρειάζεται τελικά η Ελλάδα, είναι ανθρώπους με όνειρα και ιδέες. Και  εμείς στην Tabula Rasa νοιώθουμε υπερήφανοι που τους έχουμε στο ενεργητικό μας…!
Κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο για να δείτε το αποτέλεσμα και -μιας και δεν έχουμε άλλο τρόπο-, σας προ(σ)καλούμε να το προωθήσετε κι εσείς με κάθε μέσο (e-mail, facebook, twitter κλπ).
[youtube w9bKe0KwEEA]
Οι μόνοι που ενδιαφέρονται πραγματικά για την Ελλάδα, είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Εμείς έχουμε τη δύναμη. Οφείλουμε να βοηθήσουμε την Ελλάδα μας, με κάθε τρόπο!

Σιν Ντονγκ-Χιούκ, ο άνδρας που δραπέτευσε από στρατόπεδο της Β.Κορέας

Επέζησε της φρίκης

Εικόνα από το ντοκιμαντέρ «Στρατόπεδο 14: Ζώνη Ολοκληρωτικού Ελέγχου» που αφηγείται την ιστορία του Σιν Ντονγκ-Χιούκ
Εικόνα από το ντοκιμαντέρ «Στρατόπεδο 14: Ζώνη Ολοκληρωτικού Ελέγχου» που αφηγείται την ιστορία του Σιν Ντονγκ-Χιούκ
Αθήνα
Για τον Σιν Ντονγκ-Χιούκ το στρατόπεδο 14 της Βορείου Κορέας ήταν ο μόνος τόπος που γνώρισε στη ζωή του. Ο Βορειοκορεάτης γεννήθηκε μέσα στο στρατόπεδο εργασίας, όπου τα βασανιστήρια, οι εκτελέσεις, οι κακουχίες ήταν καθημερινότητα. Είκοσι τρία χρόνια μετά τη γέννησή του κατάφερε να ξεφύγει και να διηγηθεί στον κόσμο τη (συγκλονιστική) ιστορία του.

Η μητέρα του υπήρξε «δώρο» στον κρατούμενο πατέρα του, λόγω καλής επίδοσης του δεύτερου στην καταναγκαστική εργασία του.

Από έξι χρονών έμαθε τι είναι σκληρή δουλειά, αφού αναγκαζόταν να δουλέψει σκληρά στα ορυχεία του στρατοπέδου.

Το καθημερινό του γεύμα περιελάμβανε λάχανο και καλαμπόκι. Ήταν πάντα το ίδιο, δεν άλλαζε ποτέ. Κρέας έτρωγε μόνο όταν έπιανε κάποιους αρουραίους.

Συχνά μαζί με τους άλλους κρατούμενους συγκεντρώνονταν για να παρακολουθήσουν τις δημόσιες εκτελέσεις. Ήταν μόλις τεσσάρων ετών όταν η μητέρα του τον πήγε σε μία τέτοια εκτέλεση και οι εικόνες δεν έφυγαν ποτέ από το μυαλό του. Αυτή ήταν η πρώτη ανάμνηση της ζωής του.

Όμως, για τον Σιν Ντονγκ-Χιούκ που γεννήθηκε μέσα στο στρατόπεδο, αυτή ήταν η ζωή του.

Σύμφωνα με τα όσα μαρτυρεί ο ίδιος, οι απαγορεύσεις ήταν αυστηρές και τιμωρούνταν με θάνατο. Είχε μάθει ότι όταν έβλεπε κάποια παραβίαση των κανόνων, θα έπρεπε αυτομάτως να την καταγγείλει, αλλιώς τον περίμενε ο θάνατος.

Ένα βράδυ που γύρισε σπίτι του, κρυφάκουσε τον αδελφό του και τη μητέρα του να ψιθυρίζουν. Ο αδελφός του το είχε σκάσει από την υποχρεωτική εργασία και η μητέρα του τον συμβούλευε να δοκιμάσει να το σκάσει από το Στρατόπεδο 14.

Ο 13χρονος τότε Σιν Ντονγκ-Χιούκ έτρεξε αμέσως στον δάσκαλο και τους κατήγγειλε, ζητώντας σε αντάλλαγμα… ένα καλό γεύμα.

Μην έχοντας νιώσει ποτέ την ανθρώπινη στοργή, θεώρησε ότι αυτός ήταν ο τρόπος που έπρεπε να δράσει.

Οι φύλακες του στρατοπέδου τον συνέλαβαν και τον βασάνισαν, θέλοντας να του αποσπάσουν περισσότερες πληροφορίες. Σύμφωνα πάντα με μαρτυρίες του ίδιου, τον πέταξαν σε ένα κελί, όπου ένας ηλικιωμένος άνδρας φρόντισε τις πληγές του και τον έσωσε. Για τον Σιν Ντονγκ-Χιούκ η εμπειρία ήταν ένα σοκ. Δεν γνώριζε την ανθρώπινη καλοσύνη και δεν μπορούσε να φανταστεί ότι κάποιος θα μπορούσε να λειτουργήσει με αλτρουισμό.

Μερικούς μήνες μετά βγήκε από τις φυλακές. Αμέσως, οδήγησαν αυτόν και τον πατέρα του στην τοποθεσία των εκτελέσεων, όπου αναγκάστηκαν να παρακολουθήσουν την εκτέλεση της μητέρας και του αδελφού του. Ο Σιν Ντονγκ-Χιούκ δεν ένιωσε τίποτα για τον θάνατό τους.

Μερικούς μήνες μετά ένας νέος κρατούμενος ήρθε στο στρατόπεδο. Αντίθετα με τον Σιν Ντονγκ-Χιούκ δεν είχε γεννηθεί στο στρατόπεδο εργασίας και μιλούσε συνεχώς για τη ζωή του ως ελεύθερος πολίτης.

Ο Σιν Ντονγκ-Χιούκ ζήλευε, όχι τόσο τη ζωή, όσο το φαγητό.

Αρκετά χρόνια πέρασαν και ο 23χρονος άνδρας, καθοδηγούμενος για τις ιστορίες «από τον έξω κόσμο» αποφάσισε να δοκιμάσει να το σκάσει. Όπως δηλώνει ο ίδιος στο ντοκιμαντέρΣτρατόπεδο 14: Ζώνη Ολοκληρωτικού Ελέγχου, στόχος του δεν ήταν η ελευθερία. Στόχος του ήταν να φάει ένα κομμάτι κοτόπουλο.

Μαζί με τον συγκρατούμενό του το έσκασαν και έφτασαν στον ηλεκτροφόρο φράχτη του στρατοπέδου. Ο συγκρατούμενός του ακούμπησε τα συρματοπλέγματα και πέθανε πάνω στον φράχτη. Όπως το σώμα του έπεσε, άνοιξε ένα κενό.

Ο Σιν Ντονγκ-Χιούκ κατάφερε να περάσει πάνω από το πτώμα του συγκρατούμενού του αποφεύγοντας τα ηλεκτροφόρα σύρματα.

Ήταν πια ελεύθερος, αλλά και πολύ κουρασμένος, καθώς έφερε πάνω του τα ψυχολογικά και σωματικά σημάδια της πολυετούς κράτησής του.

Ο έξω κόσμος τον συγκλόνισε: είδε ανθρώπους να γελούν, να φοράνε τα ρούχα που επιθυμούν, να ζουν μια ελεύθερη ζωή.

Μέχρι να περάσει τα σύνορα και να ζητήσει άσυλο από τη Νότιο Κορέα, έκλεβε για να ζήσει. Δεν γνώριζε τη σημασία των χρημάτων.

Σήμερα γυρίζει όλο τον κόσμο μιλώντας για την εμπειρία του. Ένα βιβλίο για τη ζωή του έχει ήδη εκδοθεί με τίτλο «Απόδραση από το Στρατόπεδο 14: Η αξιοσημείωτη Οδύσσεια ενός άνδρα από τη Βόρεια Κορέα προς την Ελευθερία στη Δύση», ενώ η ιστορία του βρίσκεται στο επίκεντρο του ντοκιμαντέρ Στρατόπεδο 14: Ζώνη Ολοκληρωτικού Ελέγχου, το οποίο προβλήθηκε στο πρόσφατο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Όσο για τον ίδιο; Νοσταλγεί την Βόρειο Κορέα, «είναι η μόνη πατρίδα που γνώρισα» λέει.

«Θα είμαι ο πρώτος που θα επιστρέψω στο Στρατόπεδο 14 εάν ανοίξουν ποτέ τα σύνορα» προσθέτει. «Κι ας τρώω μονάχα καλαμπόκι».

Αγγελική Στελλάκη

Newsroom ΔΟΛ

Κρεμμύδια /Μαγιονέζα/Πατάτες Πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα.

 

Το 1919, όταν η γρίπη σκότωσε 40 εκατομμύρια ανθρώπους, δεν υπήρχε αυτή η γιατρός που επισκέφθηκε πολλούς αγρότες να δει αν θα μπορούσε να τους βοηθήσει για να καταπολεμήσουν τη γρίπη.

Πολλοί από τους γεωργούς και τις οικογένειές  τους είχαν προσβληθεί, και πολλοί έχασαν τη ζωή τους.

Η γιατρός πήγε μετά από αυτό σε έναν αγρότη και προς έκπληξή της, όλοι ήταν πολύ υγιείς. Όταν η γιατρός ρώτησε τι διαφορετικό κάνει ο γεωργός,
η γυναίκα του απάντησε, ότι είχε τοποθετήσει μια φλούδα κρεμμυδιού σε ένα πιάτο στα δωμάτια του σπιτιού, (ίσως μόνο στα δύο πίσω δωμάτια τότε). Η γιατρός που δεν μπορούσε να το πιστέψει, ρώτησε αν θα μπορούσε να έχει ένα από τα κρεμμύδια για να το τοποθετήσει κάτω από το μικροσκόπιο. Της έδωσε ένα και όταν το τοποθέτησε κάτω από το μικροσκόπιο, βρήκε τον ιό μέσα στο κρεμμύδι. Ήταν φανερό, ότι είχε απορροφήσει τα βακτήρια το κρεμμύδι, γι’ αυτό η οικογένεια ήταν υγιής.

Τώρα, έχω ακούσει αυτή την ιστορία από τη κομμώτριά μου στην Αριζόνα. Είπε ότι πολλά χρόνια πριν, πολλοί από τους υπαλλήλους της, έρχονταν πεσμένοι  κάτω με τη γρίπη και έτσι κόλλησαν πολλοί και από τους πελάτες της. Την επόμενη χρονιά έβαλε πολλά μπωλ με κρεμμύδια γύρω στο κατάστημά της. Προς έκπληξή της, κανένας από το προσωπικό της δεν αρρώστησε. Έπρεπε να εργάζονται άλλωστε.

 

Δοκιμάστε το και δείτε τι συμβαίνει. Το κάναμε πέρυσι και ποτέ δεν αρπάξαμε τη γρίπη.

Τώρα υπάρχει ένα Υ.Γ. εδώ:

 Το έστειλα σε μία φίλη μου στο Όρεγκον, η οποία  τακτικά, μοιράζει σε μένα  υλικά σχετικά με θέματα υγείας.

 

Απάντησε μ’ αυτό, σαν την πιο ενδιαφέρουσα εμπειρία για τα κρεμμύδια:

«Ευχαριστώ για την υπενθύμιση. Δεν ξέρω για την ιστορία με τους αγρότες …. Αλλά,  γνωρίζω,  ότι προσβλήθηκα από  πνευμονία και είναι περιττό να πω ότι ήμουν  πολύ άρρωστη … Διάβασα σ’ ένα άρθρο, που έγραφε να κόψει κανείς  τα δύο άκρα από ένα κρεμμύδι, να βάλει το κρεμμύδι σε μία άδεια κανάτα και να τοποθετήσει την κανάτα, δίπλα στο άρρωστο ασθενή τη νύχτα. Ανέφερε ότι το πρωί, το κρεμμύδι θα είναι μαύρο από τα μικρόβια …. Αρκετά σίγουρα, ακριβώς έτσι συνέβη…. Το κρεμμύδι ήταν ένα χάλι, κι εγώ, άρχισα να αισθάνομαι καλύτερα.

Ένα άλλο πράγμα που διάβασα στο άρθρο του ήταν ότι τα κρεμμύδια και το σκόρδο όταν τοποθετούνταν γύρω από τα δωμάτια, έσωζαν πολλούς από τη μαύρη πανούκλα χρόνια πριν.

 Έχουν ισχυρές αντιβακτηριακές, αντισηπτικές ιδιότητες. »

Αυτό είναι η άλλη σημείωση.

Πολλές φορές, όταν έχουμε προβλήματα στο στομάχι δεν ξέρουμε τι να φταίει.
Ίσως είναι τα κρεμμύδια που πρέπει να κατηγορήσουμε. Τα κρεμμύδια απορροφούν τα βακτήρια και αυτός είναι ο λόγος που είναι τόσο καλά στο να μας εμποδίζουν από το να αρπάξουμε τα κρυολογήματα και τη γρίπη και είναι ο λόγος που δεν πρέπει να φάμε ένα κρεμμύδι που έχει παραμείνει ανοιχτό για μια ώρα αφού έχει κοπεί!

ΑΦΗΜΕΝΑ  ΚΡΕΜΜΥΔΙΑ είναι δηλητηριώδη

Είχα το θαυμάσιο προνόμιο της περιήγησης στην εταιρεία τροφίμων Mullins Food Products, οι οποίοι φτιάχνουν μαγιονέζα.

Η  Mullins είναι μία τεράστια  εταιρεία και ανήκει σε 11 αδελφούς και αδελφές της οικογένειας  Mullins. Η φίλη μου, Jeanne, είναι η Διευθύνουσα Σύμβουλος.

Προέκυψαν ερωτήσεις σχετικά με την τροφική δηλητηρίαση, και θα ήθελα να μοιραστώ ό, τι έμαθα από έναν χημικό.

Ο τύπος που μας έκανε την περιήγησή μας ονομάζεται Ed. Είναι ένας από τους αδελφούς. Ο Ed είναι ειδικός στη χημεία και συμμετέχει στην ανάπτυξη των περισσότερων φορμουλών σάλτσας.
Έχει ακόμη αναπτύξει φόρμουλα για σάλτσα McDonald ‘s.

Λάβετε υπόψη ότι ο Ed είναι ένα θαύμα της χημείας τροφίμων. Κατά τη διάρκεια της περιήγησης, κάποιος ρώτησε αν πραγματικά χρειάζεται να ανησυχούμε  για τη μαγιονέζα. Οι άνθρωποι πάντα ανησυχούν ότι θα χαλάσει η μαγιονέζα. Η απάντηση του Ed θα σας εκπλήξει. Ο Ed είπε ότι όλες οι εμπορικά κατασκευασμένες μαγιονέζες, είναι ασφαλείς.

«Δεν χρειάζεται καν να είναι στο ψυγείο. Όχι ότι θα πάθουν κάτι στο ψυγείο αλλά δεν είναι πραγματικά απαραίτητο.» Εξήγησε, ότι το pH σε μια μαγιονέζα, ορίζεται ως ένα σημείο, όπου τα βακτήρια δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν σε αυτό το περιβάλλον.

Στη συνέχεια μίλησε για το γραφικό απαραίτητο πικ-νικ, με το μπωλ της  πατατοσαλάτας τοποθετημένο στο τραπέζι, και πώς ο καθένας κατηγορεί τη μαγιονέζα, όταν κάποιος αρρωστήσει.

Ο Ed λέει ότι όταν αναφέρεται τροφική δηλητηρίαση, το πρώτο πράγμα που οι επαγγελματίες αναζητάμε, είναι πότε το «θύμα» τελευταία φορά έφαγε ΚΡΕΜΜΥΔΙΑ και πώς τα εν λόγω κρεμμύδια ήρθαν
στην πατατοσαλάτα. Ο Ed λέει ότι δεν είναι η μαγιονέζα (εφ ‘όσον
δεν είναι σπιτικιά μαγιονέζα) που χαλάει στην ύπαιθρο. Είναι ίσως τα κρεμμύδια, και αν δεν είναι  τα κρεμμύδια, είναι οι ΠΑΤΑΤΕΣ!!!

Εξήγησε, ότι τα κρεμμύδια είναι ένας τεράστιος μαγνήτης για τα βακτήρια, ιδιαίτερα, τα άψητα κρεμμύδια. ΠΟΤΕ δεν θα πρέπει να κρατήσετε ένα κρεμμύδι κομμένο .. Λέει, ότι δεν είναι επίσης ασφαλές, να το τοποθετήσουμε σε μία σακούλα με «κλείσιμο-φερμουάρ» και να το βάζουμε στο ψυγείο.

Είναι ήδη αρκετά μολυσμένο, και μόνο με το να κοπεί και να παραμείνει έξω για λίγο, οπότε,  μπορεί να αποτελέσει κίνδυνο για εσάς (και προσέξτε διπλά για εκείνα τα κρεμμύδια που προορίζονται για τα χοτ-ντογκς  στα πάρκα του μπέιζμπωλ!)  Ο Ed λέει, ότι αν πάρετε το εναπομείναν κρεμμύδι και το μαγειρέψετε, σαν τρελός, εσείς πιθανώς να είστε εντάξει, αλλά αν βάλετε στο σάντουίτς σας φέτα από κομμένο εναπομείναν κρεμμύδι τότε πάτε σίγουρα ζητώντας φασαρίες.

Τόσο τα κρεμμύδια όσο και το υγρό της πατάτας σε μία πατατοσαλάτα, θα προσελκύσουν και θα αναπτύξουν βακτήρια, θα άρχιζαν ακόμη και να καταρρέουν,  ταχύτερα από ό,τι οποιαδήποτε εμπορική μαγιονέζα.

Επίσης, τα σκυλιά δεν πρέπει ποτέ να τρώνε κρεμμύδια.  Το στομάχι τους δεν μπορεί να μεταβολίσει τα κρεμμύδια.

Να θυμάστε, ότι είναι επικίνδυνο να κοπεί ένα κρεμμύδι και να προσπαθήστε να το χρησιμοποιήσετε για να μαγειρέψετε την επόμενη μέρα. Καθίσταται εξαιρετικά δηλητηριώδες και ακόμα και για μία νύχτα δημιουργεί τοξικά βακτήρια που μπορούν να προκαλέσουν ανεπιθύμητες λοιμώξεις του στομάχου λόγω της περίσσειας έκκρισης  της χολής, ακόμα και τροφική δηλητηρίαση.
Παρακαλώ περάστε αυτό σε όλους που νοιάζεστε και αγαπάτε.

 

 

Σημ.: (μεταφρασμένο από αμερικάνικο κείμενο)

ΠΡΟΣΟΧΗ….. ΣΤΟΝ ΠΑΤΟ ΤΟΥ ΜΠΟΥΚΑΛΙΟΥ!!!!

 

  

            

 

 

  
  
  
Ξέρετε  ότι  αν  το  γάλα  στο  χάρτινο  μπουκάλι  δεν  πουληθεί  στην καθορισμένη  χρονική  διάρκεια  επιστρέφει  στη  βιομηχανία  για  να ανα-παστεριωθεί  και  να  ξαναγυρίσει στο σουπερμάρκετ; Απίστευτο;

 

Ο νόμος επιτρέπει τις μεγάλες βιομηχανίες να επαναλάβουν τη διαδικασία έως  5  φορές, κάτι  που  αφήνει  το γάλα  χωρίς  γεύση  και τελικά χωρίς ποιότητα και δ ιατροφική αξία.

 

 

Όταν  το  γάλα  φτάνει  στο  σούπερ  μάρκετ  για  την  πώληση, φέρνει  έναν αριθμό στο κάτω μέρος της συσκευασίας του. Αυτό το νούμερο είναι από το 1  έως το 5.  Αρκεί  να αγοράζετε γάλα που φέρει έως τον αριθμό 3, δηλαδή γάλα  που  έχει  αναπαστεριωθεί  2  φορές.

 

Σας  συμβουλεύουμε  να  μην  αγοράζετε  γάλα  με  αριθμό  4  ή  5,  γιατί  η ποιότητά του έχει καταστραφεί. Αν αγοράζετε κασόνι με μπουκάλια γάλα, ο ίδιος αριθμός αναγράφεται στο κάτω μέρος του, 1 έως 5. Αν έχει τον αριθμό 1 σημαίνει ότι βγαίνει από το εργοστάσιο για πρώτη φορά, αλλά αν έχει τον αριθμό 4 σημαίνει ότι έχει ήδη γυρίσει πίσω στη βιομηχανία 3 φορές.

Την  επόμενη  φορά  που  θα   αγοράσετε  γάλα,  κοιτάξτε  στον  πάτο  του μπουκαλιού.  Μην  αγοράσετε  γάλατα  με  αριθμό 4 ή 5, ούτε ακόμα και με 3,  αν  είστε  λεπτομερείς  στις  αγορές  σας.

Σκέψου  το  MILKO  που  όλοι  γνωρίζουμε ότι φτιαχνόταν από γάλατα που έχουν  λήξει  και  έχουν επιστρέψει πίσω στο εργοστάσιο πόσες φορές έχουν αναπαστεριωθεί  (από  5  και  πάνω)   ΦΡΕΣΚΟΤΑΤΟ !!!!!!!

Κάνε τη δική σου πρόκληση!

http://www.wwf.gr/direct-mails/thatokano-dimoi/zoetnet.jpg

Φέτος, η Ώρα της Γης αλλάζει και αφήνει απτή κληρονομιά σε όλους μας!

Δημιουργία κοινωνικών λαχανόκηπων και θέσεων στάθμευσης ποδηλάτων, πεζοδρομήσεις πολυσύχναστων οδών, διαγωνισμοί περιβαλλοντικών προτάσεων, κοινωνικά παντοπωλεία και μέρες αφιερωμένες στην ανταλλαγή αγαθών.

Αυτές είναι λίγες μόνο από τις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει οι 42 μέχρι στιγμής δήμοι της χώρας που συμμετέχουν στην Ώρα της Γης 2013.

Το Σάββατο 23 Μαρτίου, στις 20:30, δεν σβήνουμε απλά τα φώτα.
Προκαλούμε τον κόσμο για μια καλύτερη ζωή!

Κάνε τη δική σου πρόκληση στο wwf.gr

ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΑΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ!

http://www.wwf.gr/direct-mails/thatokano-dimoi/panda.jpg

Το παράπονο του Οδυσσέα Ελύτη

Αναρωτιέμαι μερικές φορές:

Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά ,πως η ζωή μου είναι μία;

Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές,

για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;

Ν’ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.

Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

Και να μη βλέπεις , πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους.

Σ’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται.

Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους.

Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά,μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά.

Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα.

Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες καιαπελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς.

Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.

Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω.

Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους.

Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους.

Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.

Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ.

Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν.

Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

Εδώ στου δρόμου τα μισά

έφτασε η ώρα να το πω

Άλλα είν’ εκείνα που αγαπώ

γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα

 

Στ’ αληθινά στα ψεύτικα

το λέω και τ’ ομολογώ

Σαν να ‘μουν άλλος κι όχι εγώ

μες στη ζωή πορεύτηκα

 

Όσο κι αν κανείς προσέχει

όσο κι αν τα κυνηγά

Πάντα πάντα θα ‘ναι αργά

δεύτερη ζωή δεν έχει.

McDonald’s: Χημεία και τέρατα

http://www.zougla.gr/assets/images/400x300/912629.jpg

Πρώτη καταχώρηση: Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2013, 20:20
Διατροφικό σκάνδαλο τεραστίου μεγέθους έφερε στο φως στην Αμερική ο γνωστός σεφ Jamie Oliver όταν διαπίστωσε πως στα χάμπουργκερ της αλυσίδας McDonald’s υπήρχε μια «ροζ βλέννα» («pink slime») ύποπτης προέλευσης.

Μετά από εργαστηριακές έρευνες δεν άργησε να αποδειχτεί πως αυτή η «ρόζ βλέννα» δεν ήταν τίποτε άλλο παρά διοξείδιο του αμμωνίου! Η αποκάλυψη αυτή, εκτός του ότι έπεσε σαν κεραυνός στην διατροφικά κακομαθημένη αμερικανική κοινωνία, σήκωσε και θύελλα διαμαρτυριών τόσο από την επιστημονική κοινότητα όσο και από τους περισσότερο ευαισθητοποιημένους γύρω από τη διατροφή.

Κυριολεκτικά αποτροπιαστική είναι η εικόνα που έδωσε ο Jamie Oliver περιγράφοντας λίγο ως πολύ το χάμπουργκερ της γνωστής παγκόσμιας αλυσίδας: «Βασικά παίρνουμε ένα προϊόν το οποίο αρχικά δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια φτηνή σκυλοτροφή και προσθέτοντας αυτή την ουσία το δίνουμε σε ανθρώπους». Με την προσθήκη δηλαδή αυτής της ροζ βλέννας, του διοξειδίου του αμμωνίου, αυτή η «φτηνή σκυλοτροφή» απλώς μετατρέπεται σε βρώσιμη από τον άνθρωπο!».

Μετά από αυτές τις κυριολεκτικά σοκαριστικές καταγγελίες του διάσημου σεφ, η McDonaldʼs αναγκάστηκε να υποχωρήσει και να αλλάξει τη «συνταγή» της ενώ σε δήλωσή της δεσμεύτηκε να μην ξαναχρησιμοποιήσει την εν λόγω ουσία και βρίσκοντας άλλο τρόπο (;) να «αναπληρώνει» το βοδινό κρέας των χάμπουργκερ που παρασκευάζει. Στην ίδια της ανακοίνωση η εταιρεία δήλωσε πως ποτέ δεν χρησιμοποίησε διοξείδιο του αμμωνίου στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ιρλανδία, χωρίς όμως να διευκρινίζει ποια ακριβώς συνταγή χρησιμοποιεί σε όλες τις υπόλοιπες χώρες μηδέ εξαιρουμένης και της δικής μας.

Με αφορμή το συγκεκριμένη αποκάλυψη, ο μικροβιολόγος Geral Zirnstein του Υπουργείου Γεωργίας των ΗΠΑ, συμφωνώντας πλήρως με τον Jamie Oliver, δήλωσε πως η χρήση του διοξειδίου του αμμωνίου στις τροφές είναι απαράδεκτη και πως θα πρέπει χωρίς καμιά άλλη συζήτηση να απαγορευτεί.

Διαβάστε επίσης Βρετανία: Σάλος μετά τον εντοπισμό DNA αλόγου σε μπιφτέκια της Tesco

Επιμέλεια: Παύλος Κιρκασίδης

Ομηρική Ιαπωνία

ceb9ceb1cf80cf89cebdceafceb1

 

ΙΑΠΩΝΕΣ ΟΜΗΡΙΣΤΕΣ!!!!

Στην χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου
υπάρχει ένας σύλλογος στο οποίον εγγράφονται
όσοι κατανοούν τον Όμηρο από το πρωτότυπο.
Στο πέτο του σακακιού τους φορούν το γράμμα όμικρον Ο.
Το 2000 αριθμούσε 25.000 μέλη.
Πόσοι Έλληνες τον κατανοούν σήμερα ακόμη και από μετάφραση;;;
ceb8ceadcebcceb9cf82-ceb9ceb1cf80cf89cebdceafceb1
Η Θέμις υπέρτατη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ σε πανεπιστήμιο της Ιαπωνίας
Justice for all
Statue of Themis, Chuo University, Japan.

Ονειρική Ιαπωνία

 

Οι ανακρίβειες της κ. Μαργαρίτας Μυτιληναίου!!!

Γ@μώ τον σολομό

22/01/2013

Μέρα μεσημέρι. Πλατεία Κολωνακίου, γωνία με Πατριάρχου Ιωακείμ. Μια μαυροντυμένη γυναίκα, στα 60 της, έχει ξαπλώσει μπρούμυτα πάνω στο πεζοδρόμιο. Κρατάει ένα κουτάκι που μέσα έχει πενταροδεκάρες. Πεινάει και ζητιανεύει. Σήμερα μοιάζει πιο αποκαμωμένη από ποτέ. Δύο κοπέλες περνούν από μπροστά της και σταματούν ακριβώς εκεί που βρίσκεται εκείνη. Φορούν τα απολύτως απαραίτητα και κρατούν 2 μεγάλους δίσκους με νοστιμιές: καναπεδάκια με σολομό, μπρικ και χαβιάρι. Σταματούν τους περαστικούς για να τους κεράσουν «…για τα εγκαίνια του νέου μας μαγαζιού»! ΟΛΟΙ οι περαστικοί, γκάγκαροι Αθηναίοι και μη, δοκιμάζουν τις νοστιμιές και επιδοκιμάζουν. Κανείς τους δεν κοιτά στο πεζοδρόμιο. Κανείς τους δεν ρίχνει βλέφαρο στη μαυροντυμένη γυναίκα που βρίσκεται ακριβώς από κάτω! Ένας θίασος χυδαίας επιθεώρησης κάνει sold out την ξεφτίλα. Τρώει τον σολομό και ονειρεύεται, έστω για λίγο, τη μεγάλη ζωή. Ακριβώς δίπλα, η μικρή, η ανώνυμη, η τελειωμένη ζωή. Αυτή που δεν αξίζει ούτε τη ματιά μας. Αυτή που περνάει στο ντούκου.

Αυτό ακριβώς έχουμε πάθει. Όλοι. Βλέπουμε τη ζωή να περνάει κι εμείς, εκεί, στο ντούκου. Το μυαλό μας μόνο στον σολομό και το μπρικ.Καθόλου δεν μας απασχολούν οι φασισταράδες δολοφόνοι του Πακιστανού ποδηλάτη, το ιδιαιτέρως παραπλανητικό πρωτοσέλιδο του Πρώτου Θέματος της Κυριακής, οι τέσσερις κάλπες της συμφοράς, οι δικαστές της ζαρντινιέρας που, πάλι, δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους ή οι τρομοκράτες της χύτρας που αποφάσισαν να βάλουν βόμβα κυριακάτικα στο Mall την ώρα που εκατοντάδες γονείς και πιτσιρίκια βολτάριζαν στα μαγαζιά του…

Ξανακοιτάζω τη γυναίκα που έχει σταματήσει πια να παρακαλάει. Εξακολουθεί να είναι ένα με το πεζοδρόμιο αλλά τώρα πια η σιωπή της είναι εκκωφαντική. Κουράστηκε. Δεν την ακούει και δεν τη βλέπει κανείς σήμερα. Οι κοπελίτσες βλέπουν τους δίσκους τους να έχουν αδειάσει και κοιτάζουν η μια την άλλη πολύ ικανοποιημένες. «Σούπερ θα πάει το μαγαζί, θα δεις!», λέει η μια. Η άλλη ξεκαρδίζεται στα γέλια από τη χαρά της.

Γ@μώ τον σολομό μου, γ@μώ…

Οι ανακρίβειες:

1.  Φορούν τα απολύτως απαραίτητα και κρατούν 2 μεγάλους δίσκους με νοστιμιές

Αυτές είναι οι κοπέλες και αυτά είναι τα «απολύτως απαραίτητα» που φορούσαν.

2. «Σούπερ θα πάει το μαγαζί, θα δεις!», λέει η μια. Η άλλη ξεκαρδίζεται στα γέλια από τη χαρά της.

«Πονάνε τα χέρια μου απ’ το βάρος του δίσκου» είπε η μία…

«Εγώ δε νιώθω τα πόδια μου απ’ την ορθοστασία» είπε η άλλη.

Και όλα αυτά τα ξέρω καλά γιατί κ. Μυτιληναίου μου, η μία απ’ τις κοπέλες ΉΤΑΝ Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ που μοιάζει με όλους τους νέους της ηλικίας της που αρπάζει το μεροκάματα όπου το βρει.

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΜΟΥ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ κυρίας ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΘΗΚΕ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΤΟ protagon.gr!!!!

Αααααντε πια που για να βγάλετε ένα άρθρο ξεφτυλίζετε ότι βρεθεί μπροστά σας!!!!

Το σχόλιο που ακολουθεί είναι αυτό που έγραψε η κόρη μου κάτω απ’ το άρθρο αλλά το www.protagon.gr δεν το εμφάνισε.

K.Μυτιληναίου…

Είμαι η μία από τις δύο κοπέλες που αναφέρετε στο άρθρο σας. Αρχικά να σταθώ στις ανακρίβειες που υπάρχουν. Όλοι γνωρίζουμε πως με τον όρο «φορούσαν τα απολύτως απαραίτητα» περιγράφουμε μια προκλητική εμφάνιση. Δεν νομίζω λοιπόν εφόσον τα ρούχα μας ήταν μπλούζα, πουκάμισο, μπουφάν, τζιν παντελόνι, μπότα κ η ποδιά του μαγαζιού να μας ταιριάζει αυτή η περιγραφή. Όσο για τη σύντομη συνομιλία μου με την άλλη κοπέλα που υποτίθεται ότι ακούσατε και έπειτα μεταφέρατε στο άρθρο σας, δεν λέω πολύ βολικό για κλείσιμο γιατί αν είχατε όντως ακούσει θα έπρεπε να γράψετε «Τα χέρια μου με πεθαίνουν από το βάρος του δίσκου» λέει η μια και η άλλη απαντάει «εγώ πάλι δεν νιώθω πλέον τα πόδια μου». Στη γυναίκα στο πεζοδρόμιο που ποτέ δεν είδαμε και δεν ασχοληθήκαμε όπως λέτε, εμείς της δώσαμε να φάει αλλά κι αυτό μάλλον δεν το είδατε. Ελπίζω εσείς να κάνατε κάτι περισσότερο γι αυτήν και να μην κρατήσατε μόνο την συγκινητική της εικόνα για να γράψετε το άρθρο σας. Από τα όσα γράφετε θα θεωρείστε αρκετά πιο ευαισθητοποιημένη από εμάς τους υπόλοιπους για όλα τα προβλήματα γύρω μας άρα μια ιδέα για επόμενο άρθρο είναι πως κάποιοι θεωρούν ότι νέοι όπως 23χρονων που είμαι εγώ έχουν λυμένα τα προβλήματα τους ενώ στην πραγματικότητα αντί να έχουν σταθερή δουλεία παλεύουν με δουλειές του ποδιού και μεροκάματα λόγω της ανεργίας. Κατά την γνώμη μου, θα ήταν προτιμότερο να είχατε χρησιμοποιήσει την αντίθεση του αριστοκρατικού σολομού διπλά σε μια γυναίκα ξαπλωμένη στο δρόμο συμβολικά ή πιο γενικευμένα για να μιλήσετε για το πρόβλημα της αδιαφορίας, είτε να περιοριζόσασταν στα όσα όντως είδατε ή ακούσατε. Σε άλλη περίπτωση θα δεχόμουν το «γ@μώ τον σολομό μου,  γ@μώ» γιατί κατανοώ το πρόβλημα κάτω απ αυτό το τίτλο αλλά το κείμενο σας τελικά με κάνει να κλείσω λέγοντας «ζήτω ο σολομός», λόγω αυτού δούλεψαν και πήραν λεφτά δυο κοπέλες και έφαγε για εκείνη τη μέρα τουλάχιστον μια άστεγη γυναίκα.

Κ. Κωστοπούλου

Παρακαλώ κοινοποιήστε ή … pls share!

Ypsilanti city!!

Οταν σκότωσαν σε ένα δρόμο της Στοκχόλμης τον πρωθυπουργό της χώρας, εμείς οι Έλληνες στην Ελλάδα, αποφασίσαμε να αλλάξουμε το όνομα ενός δρόμου της Αθήνας.  Ο δρόμος αυτός, ήταν η οδός Αθανασίου Διάκου και στη θέση του Διάκου μας, βάλαμε το όνομα του συγχωρεμένου Ολαφ Πάλμε. Φαντάζομαι πως θα υπήρχε κάποιος δρόμος χωρίς όνομα που θα μπορούσε να παραχωρηθεί εις μνήμην του εκλιπόντος και να μην χρειαστεί να διαγράψουμε τον ηρωά μας.

Στην Αμερική, οι αμερικάνοι, τιμούνε εναν δικό μας ήρωα, όχι δίνοντας το όνομά του σε ένα δρόμο αλλά σε μιά πόλη, που έχει την προτομή του και μαζί με την αστερόεσα του τόπου τους, έχουν και την δική μας σημαία να κυματίζει! Όχι κουρελιασμένη όπως αφήνουμε την γαλανόλευκή μας να ανεμοδέρνεται στα δημόσια κτίρια και τα αστυνομικά τμήματα της χώρας μας! Οσοι έχετε επισκεφτεί την Πόλη, έχετε σίγουρα προσέξει τις χιλιάδες που κυματίζουν παντού. Ολες κατακαίνουργιες, λες και τις αλλάζουν κάθε μήνα! Εμείς γιατί? 

  

 

Η πόλη «Υψηλάντη» (Ypsilanti), βρίσκεται στο νότιο τμήμα της πολιτείας του Μίσιγκαν

 

Περίεργος, όπως πάντα, περιηγήθηκα την αντίστοιχη ιστοσελίδα και με έκπληξη  είδα ότι εκτός από την ονομασία τής πόλης αυτής προς τιμή τού Έλληνα ήρωα πίσω από την προτομή του κυματίζουν η «αστερόεσα» και η ελληνική σημαία.  Δυστυχώς, στην Ελλάδα την σημαία τού Έθνους την καίνε, καθημερινά, και καμιά αρχή δεν χαμπερίζει για να υπερασπίσει την τιμή της.

 

Είμαι σίγουρος ότι ο στρατηγός Δημήτριος Υψηλάντης (1794 – 1832) θα νοιώθει εν ειρήνη, όπου κι’ αν βρίσκεται, επειδή, πριν πεθάνει ακόμα βρέθηκε μια πόλη, χιλιάδες μίλια μακριά που αναγνώρισε την προσφορά του όχι μόνο για τη δημιουργία τού ελληνικού κράτους, αλλά και για τα ιδεώδη τής ελευθερίας, τής δικαιοσύνης και τής δημοκρατίας.  Αντίθετα, η χώρα για την οποία αυτός και η οικογένειά του έδωσαν τα πάντα, πολύ λίγο τον έχει αναγνωρίσει.

 

Πάντως σας συνιστώ να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα τής πόλης και είμαι βέβαιος ότι δεν θα απογοητευτείτε.  Βέβαια, δεν έχει νταντελένιες ακρογιαλιές, όμορφα βουνά και τόσο σημαντικό ιστορικό παρελθόν, ωστόσο, πρόκειται για μια όμορφη πόλη (22.300 κάτοικοι δεν είναι και λίγοι), ήσυχη, καθαρή και που πάνω από όλα ξέρει να τιμά τους ήρωες αλλά και τον εαυτόν της.

 

Υψηλάντη (Ypsilanti)

 

Η πόλη στο Μίτσιγκαν τής Αμερικής προς τιμήν τού Έλληνα στρατηγού.

Η πόλη «Υψηλάντη» (Ypsilanti), βρίσκεται στο νότιο τμήμα τής πολιτείας τού Μίτσιγκαν στις Η.Π.Α. Το 2000, ο καταγεγραμμένος πληθυσμός τής πόλης ήταν 22,362 κάτοικοι. Η γεωγραφική τοποθεσία τής πόλης, είναι στην διασταύρωση τού ποταμού Χάρον και τής λεωφόρου Μίτσιγκαν.

Η ιστορία τής πόλης: Αρχικά αποτελούσε ένα εμπορικό σημείο που δημιουργήθηκε το 1809 απο τον Γκάμπριελ Γκόντφροη έναν Γάλλοκαναδό έμπορο γουναρικών απο το Μόντρεάλ τού Καναδά.

Η πόλη άρχισε να παίρνει την μόνιμη μορφής της, το 1823 απο τον Τόμας Γούντραφ στην ανατολική πλευρά τού ποταμού Χάρον.  Ανήκε στην δικαιοδοσία τής πολιτείας τού Μίτσιγκαν και ονομαζόταν το χωριό τού Γούντραφ.

 

Δύο χρόνια αργότερα, το 1825, άρχισε να δημιουργείται και να αναπτύσσεται και μια δεύτερη κοινότητα, στην δυτική πλευρά τού ποταμού, με την ονομασία «Yψηλάντη», όνομα που πήρε απο τον Έλληνα ήρωα τής Επανάστασης, στρατηγό Δημήτριο Υψηλάντη.  Το 1829, το χωριό Γούντραφ τής ανατολικής πλευράς τού ποταμού, άλλαξε και αυτό την ονομασία του σε «Υψηλάντη» με αποτέλεσμα οι δύο αυτές κοινότητες να ενωθούν.

 

Όπως αναφέρεται στην επίσημη ιστοσελίδα τής πόλης (www.cityofypsilanti.com),  η Ελληνική επανάσταση κατά τής Οθωμανικής αυτοκρατορίας και συγκεκριμένα η δράση τού μεγάλου στρατηγού Δημήτριου Υψηλάντη, για την ελευθερία του Έθνους, αποτέλεσε παράδειγμα προς μίμηση στον Αμερικανικό λαό και ενέπνευσε την Αμερικανική πολιτεία του Μίσιγκαν να αποδώσει το συγκεκριμένο όνομα στην πόλη.

 

Επίσης υπάρχει ταύτιση όπως λένε στους δύο λαούς, αφού τους θυμίζει και τον δικό τους αγώνα για την ανεξαρτησία τους απο την Μ. Βρετανία. To άγαλμα τού Δημήτριου Υψηλάντη υπάρχει σήμερα ανάμεσα σε μία Ελληνική και Αμερικάνικη σημαία, έξω απο το «Water Tower», το κεντρικό αξιοθέατο τής πόλης, το οποίο είναι ένα κτήριο φημισμένο για τον σχεδιασμό του και βραβευμένο απο το περιοδικό Cabinet.

ΜΟΙΑΖΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ …(απιθανο !!!!!!!)

Από τους Times του Λονδίνου: Μια καλά σχεδιασμένη Συνταξιοδότηση 
cid:E0B4D1228F33449AA5CD3DEE76BE1BDF@GEOARIAPHIL60
Έξω από το Bristol Zoo της Αγγλίας υπάρχει ένα πάρκινγκ για 150 αυτοκίνητα και 8 λεωφορεία.
Για 35 χρόνια, τα τέλη στάθμευσης του διαχειριζόταν ένας πολύ ευχάριστος υπάλληλος.
Τα τέλη αυτά ήταν: 
£1 για τα αυτοκίνητα ($ 1,40), £5 για λεωφορεία (περίπου $ 7).
Μια μέρα, μετά από 35 χρόνια στα οποία ποτέ δεν έλειψε, ούτε για μια ημέρα, από την εργασία του, πολύ απλά δεν ξαναεμφανίστηκε.
Έτσι η Διαχείριση του ζωολογικού κήπου κάλεσε το Δημοτικό Συμβούλιο και ζήτησε να τους στείλουνε άλλον υπάλληλο στάθμευσης.
Το Συμβούλιο έκανε κάποια έρευνα και απάντησαν ότι το πάρκινγκ ήταν ευθύνη του ίδιου του ζωολογικού κήπου.
Ο ζωολογικός κήπος ενημέρωσε το Συμβούλιο ότι ο υπάλληλος ήταν υπάλληλος του Δήμου.
Το Δημοτικό Συμβούλιο απάντησε, ότι ο υπάλληλος δεν υπήρξε ποτέ στην κατάσταση μισθοδοσίας του Δήμου.
Εν τω μεταξύ, αραγμένος στη βίλα του, κάπου στις ακτές της Ισπανίας ήταν ο άνθρωπος που είχε προφανώς εγκαταστήσει
ένα μηχάνημα εισιτήριων εντελώς μόνος του και που απλώς άρχισε να εμφανίζεται κάθε μέρα, μαζεύοντας τα τέλη στάθμευσης,
υπολογίζεται περίπου 560 δολάρια την ημέρα – για 35 χρόνια.
Υποθέτοντας 7 ημέρες την εβδομάδα, το ποσό αυτό ανέρχεται σε πάνω από 7 εκατομμύρια δολάρια!
Και κανείς δεν γνωρίζει καν το όνομά του…………
 
ΣΙΓΟΥΡΑ ΚΟΥΒΑΛΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΛΕΒΑ….!!!!!!!!!!!
 

Αυτή είναι η Βικτώρια…

 

Victoria Soto! Πέθανε σήμερα σαν ηρωϊδα. Έκρυψε τουμς μαθητές της πρώτης τάξης στα ντουλάπια μόλις άκουσε τους πυροβολισμούς. Όταν ο δράστης μπήκε στην τάξη της, του είπε ότι οι μαθητές ήταν στο γυμναστήριο. Την πυροβόλησε και συνέχισε. Έσωσε τις ζωές των μαθητών της. Παρακαλώ μοιραστήτε το. Της αξιζει να τη θυμούνται για τη γενναιότητά της.

Άλκης Αλκαίου

Ένα μικρό αφιέρωμα σ έναν από τους σημαντικότερους ποιητές του ελληνικού

τραγουδιού που πέθανε  σε ηλικία 63 ετών. Ο Άλκης Αλκαίος γεννήθηκε κοντά

στα ελληνοαλβανικά σύνορα και από μικρή ηλικία πολιτογραφήθηκε κάτοικος Πάργας.

Το πραγματικό του όνομα ήταν Βαγγέλης Λιάρος.

Χαράζει η μέρα και η πόλη έχει ρεπό
στη γειτονιά μας καπνίζει ένα φουγάρο
κι εγώ σε ζητάω σαν πρωινό τσιγάρο
και σαν καφέ πικρό και σαν καφέ πικρό

Άδειοι οι δρόμοι δε φάνηκε ψυχή
και το φεγγάρι μόλις χάθηκε στη Δύση
και γω σε γυρεύω σαν μοιραία λύση
και σαν Ανατολή και σαν Ανατολή

Βγήκε ο ήλιος το ράδιο διαπασών
μ” ένα χασάπικο που κλαίει για κάποιον Τάσο
κι εγώ σε ποντάρω κι ύστερα πάω πάσο
σ” ένα καρέ τυφλών σ” ένα καρέ τυφλών

________________________________________

Πάντα γελαστοί

Στίχοι:  Άλκης Αλκαίος

Μουσική:   Θάνος Μικρούτσικος

Εκτέλεση:  Δημήτρης Μητροπάνος

Της νύχτας οι αμαρτωλοί και της αυγής οι μόνοι
θέλουν βαρύ ζεϊμπέκικο και νευρικό τιμόνι
σε τόπους τριγυρίζουνε σβησμένους απ΄ το χάρτη
για μια σταγόνα ουρανό για μιαν αγάπη σκάρτη

Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι

Τα νιάτα μας διαδρομή Αθήνα Σαλονίκη
μια πόλη χτίσαμε μαζί κι ακόμα ζω στο νοίκι
έπεσα να σ΄ ονειρευτώ σε ψάθα από φιλύρα
κι είδα πως βγάζει η νύχτα φως και τ΄ όστρακο πορφύρα

Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι
Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι

________________________________________

Ερωτικό ( Με μια πιρόγα )

Στίχοι:  Άλκης Αλκαίος

Μουσική:   Θάνος Μικρούτσικος

Εκτέλεση Χαρούλα Αλεξίου

________________________________________

Οι μύστες της ερήμου

Στίχοι:  Άλκης Αλκαίος

Μουσική:   Σωκράτης Μάλαμας

Εκτέλεση Σωκράτης Μάλαμας

________________________________________

Ρόζα

Στίχοι:  Άλκης Αλκαίος

Μουσική:  Θάνος Μικρούτσικος

Εκτέλεση Δημήτρης Μητροπάνος

 

___

Έλληνας μαθητής, 1ος σε παγκόσμιο διαγωνισμό έκθεσης – Διαβάστε την καταπληκτική έκθεσή του

20121008-203016.jpg
«..έχε στο νου σου το παιδί – γιατί αν γλυτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα» τραγούδαγε ο Παύλος Σιδηρόπουλος .
Κι έτσι ένοιωσα διαβάζοντας το παρακάτω μήνυμα : «ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ»!
Μια έκθεση με “επίκαιρα” μηνύματα: “Ολυμπιακοί Αγώνες δεν σημαίνουν αναβολικά και μίση αλλά φιλία…ειρήν稔
Έλληνας μαθητής της Β’ Γυμνασίου, από τα Γιαννιτσά ήταν ο νικητής του διεθνούς διαγωνισμού έκθεσης της Παγκόσμιας Ταχυδρομικής Ένωσης (UPU). Το θέμα του φετινού διαγωνισμού ήταν «Γράψτε μια επιστολή σε έναν αθλητή ή μια μορφή του αθλητισμού που θαυμάζετε, για να εξηγήσετε τι σημαίνουν για εσάς οι Ολυμπιακοί Αγώνες». Στο διαγωνισμό πήραν μέρος πάνω από ..
1 εκατομμύριο νέοι από 55 χώρες, μέσω των ταχυδρομείων τους και νικητής αναδείχτηκε ο 14χρονος Έλληνας.
«Η σύνθεση είναι πρωτότυπη, πολύ προσωπική και δημιουργική, ενώ αναδεικνύονται έντονα οι Ολυμπιακές αξίες», αναφέρει η διεθνής κριτική επιτροπή επισημαίνοντας τον απλό και δημιουργικό τρόπο γραφής του Μάριου Χατζηδήμου.
Ο νικητής θα βραβευθεί την Παγκόσμια Ημέρα Ταχυδρομείου, δηλ. στις 9 Οκτωβρίου 2012, στην Ντόχα του Κατάρ, στο πλαίσιο του 25ου Παγκόσμιου Συνεδρίου της ΠΤΕ που θα διεξαχθεί με τη συμμετοχή 149 χωρών.
Τον Απρίλιο ο 14χρονος είχε αναδειχτεί νικητής στον αντίστοιχο πανελλήνιο διαγωνισμό και η έκθεση διαβιβάστηκε στο διεθνές γραφείο της Π.Τ.Ε μέσω των ΕΛ.ΤΑ, όπου και έγινε η τελική κρίση των εκθέσεων των μαθητών από όλες τις χώρες.

Ακολουθεί η έκθεση του Μάριου Χατζηδήμου:
«Γιαννιτσά, 25/01/12
Κύριο Ρότζερ Φεντερερ,
Tennis sport club of Bussel,
Switzerland.
Αγαπητέ Ρότζερ Φέντερερ,
Είμαι ο Μάριος, ένας από τους χιλιάδες, φαντάζομαι θαυμαστές σου. Ένας μικρός, ασήμαντος Μάριος, μπροστά σ’ έναν γίγαντα του αθλητισμού. Κι ο λόγος που σου γράφω; Για να σ’ ευχαριστήσω… να σ’ ευχαριστήσω, που ξύπνησες μέσα μου την αγάπη για τον αθλητισμό και το τένις!
Χρόνια παρακολουθώ τους αγώνες και τις προσπάθειές σου στα γήπεδα, χειροκροτώ τις νίκες σου και θαυμάζω την επιμονή σου στις δύσκολες στιγμές. Το ανέβασμα σου όμως στο βάθρο του νικητή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, ήταν το «σερβίς», για την δική μου είσοδο στο άθλημα.
Άρπαξα την παρατημένη ρακέτα του αδελφού μου και αποφασιστικά μπήκα στο γήπεδο, έτοιμος να νικήσω. Τότε συνειδητοποίησα πόσο διαφορετικό είναι, να βλέπεις την ρακέτα στα χέρια του Φέντερερ από το να προσπαθείς να την κουμαντάρεις στα δικά σου χέρια. Παιδεύτηκα, ίδρωσα, άκουσα δικαιολογημένα τις φωνές του προπονητή μου, όμως δεν τα παράτησα. Η μορφή σου στο βάθρο του Ολυμπιονίκη, με κρατούσε εκεί και συνέχιζα…
Συνέχιζα και ονειρευόμουνα… Κάποια μέρα, κτυπώντας το μπαλάκι, εκ σφενδονίστηκε μαζί και η φαντασία μου, μακριά, πολύ μακριά στον χρόνο και στον τόπο. Βρέθηκα, λέει, εκεί, στην Αρχαία Ολυμπία, στην μεγάλη γιορτή του αθλητισμού, στους πρώτους επίσημους Ολυμπιακούς Αγώνες. 776 π.Χ.- οι κήρυκες γυρνούν όλη την Ελλάδα και αναγγέλλουν το γεγονός. Οι πόλεμοι σταματούν, γιατί ο αθλητισμός ενώνει και συμφιλιώνει τους ανθρώπους, έτσι τουλάχιστον ήταν τότε! Νέοι από κάθε άκρη της χώρας, καταφθάνουν εκεί με λεβέντικη ψυχή και σώμα, για ν’ αγωνισθούν τον «καλόν αγώνα», το «Ευ αγωνίζεσθαι». Τι υπέροχες λέξεις, τι φανταστική ατμόσφαιρα!
Ήσουν κι εσύ, λέει, εκεί. Οι ιστορικές μου γνώσεις σε απορρίπτουν, όμως η φαντασία μου σε θέλει εκεί. Ν’ αγωνίζεσαι και να στεφανώνεσαι με την αγριελιά. Να ποτίζεις με τον ιδρώτα σου, το χώμα της αρχαίας Ολυμπίας και να δοξάζεσαι μαζί με τον Διαγόρα της Ρόδου, τον Πολυδάμα, τον Θεαγένη.
Ναι, είμαι περήφανος, που η δική μου πατρίδα, η Ελλάδα, έθεσε τα θεμέλια του σύγχρονου αθλητισμού. Το αθλητικό πνεύμα, σαρκώθηκε και μορφοποιήθηκε στους αγώνες της αρχαιότητας. Η Ολυμπιακή φλόγα, λαμπρυνόμενη με τις άξιες του Ελληνικού πολιτισμού, φώτισε την οικουμένη. Η αγωνιστικότητα, η ευγενής άμιλλα, ο αυτοέλεγχος, η συνεργασία, μέσ’ από τον αθλητισμό, εμπλούτισαν και όλη την στάση του ανθρώπου απέναντι στην ζωή…
…Στεκόσουν εκεί, στεφανωμένος, ακτινοβολώντας την χαρά της νίκης, όταν σε πλησίασα ντροπ αλά, σου έπιασα το χέρι, σε κοίταξα στα μάτια και σε ρώτησα:
– Πως νοιώθεις, Ρότζερ; Τι σημαίνουν για σένα όλα αυτά;
– Άκου μικρέ μου, μου απάντησες με μια φωνή κρυστάλλινη, που ακόμα αντηχεί στ’ αυτιά μου. «Αγωνίζομαι» σημαίνει «νικώ», να το θυμάσαι αυτό. Η συμμετοχή, ο αγώνας, είναι ήδη μια μεγάλη νίκη, ανεξάρτητα απ’ το τρόπαιο. Νίκη ενάντια στους φόβους, τις ανασφάλειες και τις δυσκολίες του εαυτού σου, ενάντια στον εγωισμό και την φιλαυτία σου. Νίκη υπέρβασης του εαυτού σου. Και κάτι ακόμα: «Νικώ» σημαίνει «Αγαπώ». Αγαπώ τον συναγωνιστή μου, που μου έδωσε την ευκαιρία ν’ αγωνιστώ, τον προπονητή μου, που μου έμαθε τον τρόπω ν’ αγωνίζομαι και να νικώ, τον κόσμο που με στηρίζει στην προσπάθεια και στον δρόμο προς τη νίκη, τον Θεό, που μου χαρίζει την δυνατότητα ν’ αγωνίζομαι και να νικώ!
– Άουτ! Μάριε, συγκεντρώσου επιτέλους στο παιχνίδι! Ήταν η φωνή του προπονητή μου, που με έβγαλε ξαφνικά από την ονειροπόλησή μου. Όμως όχι, εκείνη την ημέρα, δεν ήταν δυνατόν να συγκεντρωθώ σε κανένα παιχνίδι. Ήθελα να διηγηθώ, όλα αυτά που έζησα, στους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες. Όλοι μαζί, ο προπονητής και οι συμπαίκτες μου, γίναμε μια συντροφιά κι αναβαπτισθήκαμε στο πνεύμα των Ολυμπιακών αγώνων. Μιλήσαμε για το περίφημο «Ευ αγωνίζεσθαι», αυτό που οι σύγχρονοι άνθρωποι, μπορούν τέλεια να ερμηνεύσουν ετυμολογικά, όσον όμως αφορά την πράξη, δυσκολεύονται απ ό λίγο έως τραγικά! Στοχεύοντας αποκλειστικά στον πρωταθλητισμό, λούζονται στα βρώμικα κι επικίνδυνα νερά των αναβολικών, θυσιάζοντας στον βωμό της εφήμερης δόξας, την καθαρότητα της ψυχής και του σώματος. Η εξόντωση του αθλητή και η δυσφήμιση των αγώνων, είναι το μόνο αντίτιμο που εισπράττει κανείς από τέτοιες ενέργειες.
Ε, λοιπόν για μένα οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν σημαίνουν, ούτε αναβολικά, ούτε πρωταθλητισμό, ούτε οικονομικά συμφέροντα, οικονομική κρίση, αντιζηλίες και μίση. Σημαίνουν χαρά για την συμμετοχή, «ευ αγωνίζεσθαι», φιλία, ειρήνη και σ’ αυτό το πνεύμα εύχομαι να σταθούν οι φετινοί Ολυμπιακοί Αγώνες.
Σταματώ εδώ την φλυαρία μου, που ίσως σε κούρασε και σου εύχομαι μέσα απ’ την ψυχή μου, σε όλη σου την ζωή, ν’ αγωνίζεσαι, να νικάς και ν’ αγαπάς, όπως ακριβώς εσύ μου δίδαξες. Σ’ ευχαριστώ για άλλη μια φορά και σε περιμένω, εκεί που πρωτοσυναντηθήκαμε… Στην αρχαία Ολυμπία, στην Ελλάδα, στην πατρίδα του πολιτισμού και του αθλητισμού. Στην πανέμορφη και πολυαγαπημένη μου πατρίδα, που όσες δυσκολίες και τρικυμίες κι αν περνά τώρα, « δεν την σκιάζει φοβέρα καμιά», γιατ’ «έχει στο κατάρτι της βιγλάτορα, παντοτινό, τον Ήλιο, τον Ηλιάτορα»!
Με αγάπη και θαυμασμό,
Μάριος Α. Χατζηδήμου»

O λόγος του Robert Najemy για την Ελλάδα…

που μας κάνει να ανατριχιάζουμε από υπερηφάνια!

«ΔΙΑΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ .. ΑΝ ΤΟΛΜΑΤΕ»

Από τον Γάλλο λογοτέχνη:

Γκρεμίστε όλη την Ελλάδα σε βάθος 100 μέτρων ..
Αδειάστε όλα τα μουσεία σας, από όλον τον κόσμο ..
Γκρεμίστε κάθε τι Ελληνικό από όλο τον πλανήτη ..
Έπειτα σβήστε την Ελληνική γλώσσα από παντού ..
Από την ιατρική σας, την. φαρμακευτική σας ..
Από τα μαθηματικά σας (γεωμετρία, άλγεβρα) ..
Από την Φυσική σας, χημεία ..
Από την αστρονομική σας ..
Από την πολιτική σας ..
Από την καθημερινότητα σας ..
Διαγράψτε τα μαθηματικά διαγράψτε κάθε σχήμα, κάντε το τρίγωνο-οκτάγωνο, την ευθεία-καμπύλη, σβήστε την γεωμετρία από τα κτίρια σας, τους δρόμους σας, τα παιχνίδια σας, τα αμάξια σας,
σβήστε την ονομασία κάθε ασθένειας και κάθε φαρμάκου,
διαγράψτε την δημοκρατία και την πολιτική,
διαγράψτε την βαρύτητα και φέρτε το πάνω κάτω,
αλλάξτε τους δορυφόρους σας να έχουν τετράγωνη τροχιά, αλλάξτε όλα τα βιβλία σας (γιατί παντού θα υπάρχει και έστω μια ελληνική λέξη), σβήστε από την καθημερινότητα σας κάθε ελληνική λέξη, αλλάξτε τα ευαγγέλια, αλλάξτε το όνομα του Χριστού που και αυτό βγαίνει από τα Ελληνικά και σημαίνει αυτός που έχει το χρίσμα, αλλάξτε και το σχήμα κάθε ναού (να μην έχει την ελληνική γεωμετρία), σβήστε τον Μέγα Αλέξανδρο, σβήστε όλους τους Μυθικούς και Ιστορικούς ήρωες, αλλάξτε την παιδεία σας,
αλλάξτε το όνομα της ιστορίας, αλλάξτε τα ονόματα στα πανεπιστήμια σας, αλλάξτε τον τρόπο γραφής σας, χρησιμοποιήστε τον αραβικό, διαγράψτε την φιλοσοφία, διαγράψτε, διαγράψτε, διαγράψτε ..

Θα πείτε .. «δεν γίνεται» ..

Σωστά, .. δεν γίνεται, γιατί μετά δεν θα μπορείτε να στεριώσετε ούτε μία πρόταση!

Δεν γίνεται να σβήσει η Ελλάδα, ο Έλληνας, η προσφορά του πάνω σε αυτόν τον πλανήτη ..

Πηγή: http://www.to-mati.gr/o-%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-robert-najemy-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%ac%ce%b4%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%ac%ce%bd/#ixzz2DuwNgvKR

Ο πιο φτωχός Πρόεδρος χώρας στον πλανήτη!

Ο κύριος που βλέπετε στην φωτογραφία με το φτηνό ζακετάκι είναι ο Χοσέ Μουχίκα, πρόεδρος της Ουρουγουάης και πρώην αντάρτης των Τουπαμάρος στα χρόνια της δικτατορίας.

Ο κ. Μουχίκα οδηγεί ένα παλιό Volkswagen, αξίας μόλις, 1.945 δολάρια και αποτελεί τη μοναδική «πολυτέλεια» που έχει επιτρέψει στον εαυτό του.

Ο 77χρονος πολιτικός, που δεν έχει τραπεζικό λογαριασμό αλλά ούτε και χρέη, απέκτησε πριν από λίγες ημέρες ακόμα έναν τίτλο τιμής, αυτόν του πιο φτωχού προέδρου στον κόσμο!

Αν και ο μηνιαίος μισθός τους είναι 12.500 δολάρια εκείνος κρατάει μόνον 1.250 δολάρια για τα έξοδά του και το υπόλοιπο ποσό, το 90%, το επιστρέφει στο κράτος προκείμενου να ενισχυθούν τα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας.

Όπως ο ίδιος είπε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «El Mundo», με τα 1.250 δολάρια το μήνα μπορεί να τα βγάλει πέρα. Και μπορεί γιατί οι περισσότεροι κάτοικοι της Ουρουγουάης ζουν με πολύ λιγότερα.

Αυτή η είδηση που κάνει τις τελευταίες ημέρες τον γύρο του κόσμου, δεν θα μπορούσε να μην μας βάλει σε σκέψεις σε σχέση με το πόσο τελικά, υπηρετούν τον λαό οι δικοί μας πολιτικοί.

Η γενιά μας !!!

Άμα περάσουν τα χρόνια, αρχίζουν οι αναπολήσεις.
Σύμφωνα με τις στατιστικές, αυτοί από εμάς που ήμασταν παιδιά τις δεκαετίες του 50 60 και 70 πιθανόν δεν θα έπρεπε να είχαμε επιζήσει.
Οι κούνιες μας ήταν βαμμένες με γυαλιστερή λαδομπογιά με βάση το μόλυβδο. Τα πατώματα είχαν μωσαϊκό που σου περόνιαζε τα κόκαλα κι οι κρεβατοκάμαρες ξύλινα πατώματα που τα γυάλιζαν με παρκετίνη, με κάτι βαριές παρκετέζες και κάθε τόσο αγκίθες καρφωνόντουσαν στις ξυπόλητες πατούσες μας.
Οι παιδικές αρρώστιες έκαναν θραύση. Κάθε τόσο κι ένας φίλος ή συμμαθητής πάθαινε ιλαρά, κοκίτη, μαγουλάδες, ανεμοβλογιά.
Δεν είχαμε καπάκια ασφαλείας στα μπουκάλια με τα φάρμακα, ούτε καπάκια στις πρίζες του δωματίου, εκείνες τις σκούρες τις φτιαγμένες από βακελίτη.

Ζεσταινόμασταν με σóμπες με ξύλα η με…
κάρβουνο, η με θερμάστρες πετρελαίου. Που να βρεθεί καλοριφέρ τότε.
Τηλέφωνο είχε ή σε κανένα θάλαμο του ΟΤΕ με κερματοδέκτη με εκείνες τις μάρκες τις χαραγμένες, ή στο περίπτερο της γειτονιάς, που είχε κρεμασμένα με μανταλάκια τα περιοδικά μας ο Μικρός Ηρωας κι ο Μικρός Σερίφης, κι ακόμα το Ρομάντζο, το Πάνθεον, το Ντόμινο, η Βεντέτα, το…
Description: http://comicstrades.files.wordpress.com/2012/04/fantazio.jpg?w=480
Πρώτο, το Εμπρός. Ακόμα ζητάω τη σοκολάτα ΙΟΝ αμυγδάλου του ταλήρου, ή τις πρώτες γκοφρέτες ΜΕΛΟ με τα χαρτάκια με τις φορεσιές και τις σημαίες των χωρών του κόσμου, ακόμα θυμάμαι το Γλειφιτζούρι κοκοράκι, το μαλλί της γριάς στα πρόχειρα λούνα παρκ, το φρεσκοψημένο ποπ κορν , τις καραμέλες γάλακτος τις τυλιγμένες στο χρυσό χαρτί, τις κατακόκκινες καραμέλες τσάρλεστον ,το παστέλι πέτσα βερίκοκο , το αυθεντικό παστέλι, και το κάτασπρο μαντολάτο. Ακόμα θυμάμαι τη γεύση απ’ το καλαμπόκι και τα κάστανα και συγκινούμαι όταν βλέπω καστανάδες, λίγους πια και καλαμποκάδες σε κάνα πανηγύρι.
Description:
http://comicstrades.files.wordpress.com/2012/04/ms-52-cover-ct.jpg?w=480
Χάθηκαν τα αυθεντικά σουβλάκια με τα ντονέρ και την ξεροψημένη πίτα και το κοκκινοπίπερα.
Τα αστικά λεωφορεία Σκάνια Βάμπις, Σκόντα, Βόλβο κι αργότερα Βritish Leyland και ΗΙΝΟ, είχαν τη μηχανή μέσα και ήταν συνήθως καλυμμένη με μπλε δερμάτινα καπιτονέ καλύμματα. Βόγκαγαν κάθε φορά που ο οδηγός άλλαζε ταχύτητα. Καμμιά φορά είχε και μια θέση μπροστά δεξιά δίπλα στη μηχανή που ήταν η καλύτερη για τα παιδικά μας όνειρα. Υπήρχε και εισπράκτορας στριμωγμένος δίπλα στην πίσω πόρτα με το κλασσικό γκρι καπέλο με το γείσο, ένα πρωτόγονο μικρόφωνο κι έλεγε τις στάσεις ή φώναζε τέρμα τα μία και είκοσι. Θυμάστε εκείνες τις κερματοθήκες που έβαζε τα κέρματα και που τώρα τελευταία ξανάγιναν της μόδας;
Τα κίτρινα τρόλεϊ με τους οδηγούς και τους εισπράκτορες με τις καφέ στολές, κι εκείνο το περίεργο μηχανάκι με τη μανιβέλλα που έκοβε τα εισιτήρια.
Description:
http://comicstrades.files.wordpress.com/2012/04/simca-1000.jpg?w=480&h=316
Τα γκρίζα αμερικάνικα πελώρια ταξί με τα καθισματάκια που έπεφταν από τις πλάτες των μπροστινών καθισμάτων, γυρόφερναν ή άραζαν στις πιάτσες. Κι οι πειρατές, «ένα διφραγκάκι Σύνταγμα» τους έκοβαν το μεροκάματο.
Ποιος να έχει τότε Ι.Χ Οι λίγοι τυχεροί αγόραζαν VW σκαραβαίους, ή μεταχειρισμένα Consoul Cortina, Hansa, Wartburg, FIAT 1100, Opel Olympia. Θυμάστε τα Anglia τα Peugeot403, τα Renault 10…….. ¨η το Simca 1000, με τα ανύπαρκτα καλοριφέρ και τα λιγνά λάστιχα.
Το γάλα μας το έφερνε ο γαλατάς ή μέσα σε γυάλινα μπουκάλια με αλουμινένια καπάκια ή μας το άδειαζε από μεγάλες καρδάρες στην κατσαρόλα στην εξώπορτα.
Description:
http://comicstrades.files.wordpress.com/2012/04/psygeio-pagoy.jpg?w=480
Description: http://comicstrades.files.wordpress.com/2012/04/izola-adv.jpg?w=480
Οι κολώνες του πάγου που τις έφερνε ο παγοπώλης με την τρίκυκλη μοτοσυκλέτα του και τις κουβάλαγε με εκείνο το περίεργο εργαλείο γάντζο , αργοέλιωναν στο κεφαλόσκαλο. Και η βρύση του ψυγείου είχε στο στόμιο της τυλιγμένο ένα λευκό τουλπάνι σα φίλτρο. Που ηλεκτρικά ψυγεία. Αργότερα θυμάμαι κάτι ΠΙΤΣΟΣ ΙΖΟΛΑ και ΚΕΛΒΙΝΕΪΤΟΡ.
Description: http://comicstrades.files.wordpress.com/2012/04/kelvinator-adv.jpg?w=480
Οι παπλωματάδες, οι καρεκλάδες οι γανωτζήδες οι ακονιστές κι οι τσαγκάρηδες είχαν πολλή δουλειά. Στην κεντρική λεωφόρο ένα πλήθος από λούστρους με καλογυαλισμένα κασελάκια που λαμποκοπούσαν περίμεναν πελάτη. Και σε κάποια γωνιά σε μια καμαρούλα 2Χ2 ήταν το βασίλειο του τσαγκάρη με εκείνο το περίεργο καλαπόδι που έβαζε ανάποδα το παπούτσι και το κόλλαγε και το κάρφωνε με εκείνες τις μαύρες πρόκες με το πλατύ κεφάλι και διάχυτη η μυρουδιά της βενζινόκολλας
Στη γωνιά του δρόμου μια ΕΒΓΑ που πούλαγε γάλα, γιαούρτια και παγωτά σε ψυγεία με μαύρα λαχιστένια καπάκια, και σε μια γωνιά μεταλλικά κουτιά με γυάλινο επάνω μέρος και μέσα μπισκότα γεμιστά με κρέμα γεύση βανίλια σοκολάτα φράουλα και μπανάνα και κουραμπιέδες Μπούσιου αν θυμάμαι τυλιγμένους σε ημιδιαφανές χαρτί.
Description: http://comicstrades.files.wordpress.com/2012/04/endymasies-1-ct.jpg?w=480&h=327
Description:
http://comicstrades.files.wordpress.com/2012/04/endymasies-4-ct.jpg?w=480&h=346
Στο κομμωτήριο της γειτονιάς οι κυρίες ψηνόντουσαν με τις ώρες κάτω απ’ τις κάσκες σεσουάρ με τα μαλλιά πασαλειμένα πλιξ τυλιγμένα σε ρόλλει κι όλα μαζί σκεπασμένα με δίχτυ και τα αυτιά σκεπασμένα με κοκάλινα καπάκια. Η μανικιουρίστα καθάριζε τα πετσάκια και έβαφε τα νύχια με κατακόκκινο μανό που μύριζε ασετόν από δέκα μέτρα μακριά.
Ο καφές στα καφενεία ήταν μόνο Ελληνικός, τούρκικος τότε. Δεν υπήρχε νες ούτε φραπέ ούτε καπουτσίνο ούτε εσπρέσσο ούτε κάν φίλτρου γαλλικός. Μόνο σε κανένα ζαχαροπλαστείο εύρισκες γαλλικό και βέβαια τον πλήρωνες πανάκριβα. Οι πρώτες καφετιέρες ήταν κάτι γυάλινες  κανάτες γεμάτες νερό πάνω στη φωτιά,με ένα ειδικό μεταλλικό φίλτρο που ο ατμός που υγροποιόταν έπεφτε πάνω στον καφέ τον έριχνε στο νερό και ο κύκλος συνεχιζόταν μέχρις εξαντλήσεως του περιεχομένου.
Σαββατόβραδο στα μικράτα μας σινεμαδάκι την σπουδαία περίοδο του Ελληνικού κινηματογράφου και το βράδυ ταβερνάκι με μπριζολίτσα παιδάκια και μια γουλιά μπύρα που μας έδινε κρυφά η μάνα μας γιατί «το παιδί δεν πρέπει να πίνει».
Και αργότερα πιο μεγάλοι πια σινεμά και καφετέρια στον Πύργο των Αθηνών ,το Loubier, το Blue Bell, του Φλόκα, το Βυζάντιο, του Βρυλώνια με τις φοβερές μακαρονάδες. Τη Σόνια…
Description: http://comicstrades.files.wordpress.com/2012/04/tam-tam-adv-2.jpg?w=480
Με πόση χαρά ακολουθούσαμε Κυριακή πρωί τον πατέρα στο καφενείο και απολαμβάναμε επί ώρες μια κουταλιά βανίλια, το γνωστό υποβρύχιο μέσα σε ένα ποτήρι παγωμένο νερό, ή τρώγαμε το μεζέ του ούζου και του αφήναμε το ούζο ξεροσφύρι. Κι ύστερα με το ποδήλατο πάνω κάτω στο πεζοδρόμιο κι εκείνος να μας ρίχνει κλεφτές ματιές κάθε που σήκωνε το κεφάλι του απ’ το τραπέζι με την πρέφα ή το τάβλι. Και το μεσημέρι της Κυριακής μετά το οικογενειακό γεύμα πόση πίκρα όταν έφευγε για το γήπεδο χωρίς εμάς γιατί ήταν μεγάλο παιγνίδι και με πόση λαχτάρα περιμέναμε να ακούσουμε την περιγραφή απ’ το ραδιόφωνο. Γεωργίου, Φώσκολος, Λογοθέτης κι αργότερα απ’ την τηλεόραση Διακογιάννης Φουντουκίδης Κατσαρός.
Η γλυκύτερη αναμονή το καλοκαίρι ήταν ο παγωτατζής με το καρότσι με τις σιδερένιες ρόδες που το σπρώχνει στο χωματόδρομο. Παπασπύρου ΑΣΤΥ ΕΒΓΑ. Μια δραχμή η κρέμα, μιάμιση το κακάο, δύο η σοκολάτα.
Description: http://comicstrades.files.wordpress.com/2012/04/foyndoykidhs.jpg?w=117&h=300
Τα καλοκαίρια μπάνιο με το πούλμαν ή πάνω στις καρότσες των αγροτικών ή με φορτηγά ή άντε με προϊστορικά λεωφορεία που ζεμάταγαν σαν την κόλαση στις κοντινές παραλίες, Καβούρι Βουλιαγμένη, Βάρκιζα άντε και στη Λουμπάρδα ή απ’ την άλλη μεριά Ραφήνα Νέα Μάκρη Κόκκινο λιμανάκι. Γελάγαμε με κάτι χοντρές γριές που κάνανε μπάνιο με τις κομπιναιζόν, Πέφταμε κάτω και χτυπιόμασταν όταν βλέπαμε κάποιους με το ένα χέρι να κρατάνε τυλιγμένη την πετσέτα γύρω τους και με το άλλο να προσπαθούν να βγάλουν το μαγιό και ναι βάλουν εσώρουχο και παντελόνι. Σιχαινόμασταν τα κεφτεδάκια ή τα ντολμαδάκια στην αμμουδιά. Και το νερό που πίναμε ήταν πάντα χλιαρό.
Και φρούτα, θεούλη μου τι φρούτα ήταν αυτά!
Θυμάμαι ακόμα τον πατέρα μου να κουβαλάει κάτι δωδεκάκιλα Αμερικάνικα ριγέ καρπούζια και γιαρμάδες που σε κάθε δαγκωνιά τα ζουμιά έτρεχαν στο πηγούνι και το λαιμό. Και πεπόνια που μοσχομύριζαν. Και κεράσια μέλι. Και σταφύλια ολόγλυκα.
Ψωμί, τυρί φέτα και καρπούζι για φαγητό. Η υπέρτατη γεύση.
Description: http://comicstrades.files.wordpress.com/2012/04/diakogiannhs.jpg?w=480&h=360
Πίναμε νερό απ το λάστιχο του κήπου (τι εμφιαλωμένα και πράσινα άλογα), τρώγαμε λουκουμάδες με ζάχαρη, κουλούρι και τριγωνάκι κεφαλοτύρι απ’ τον πλανόδιο κουλουρά έξω απ’ την εκκλησία, αμφίβολης καθαριότητας τυρόπιτες και σάμαλι ( Δεν έχω ξαναδοκιμάσει από τότε τέτοια νοστιμιά), κοκ και κορνέ με σαντιγύ, και πάστες νουγκατίνες σοκολατίνες και σεράνο απ’ τις ΕΒΓΑ της γειτονιάς. Γευόμασταν βούτυρα και μαρμελάδες σπιτικές και σπιτικά γλυκά κουταλιού συκαλάκι, περγαμόντο, βύσσινο και πορτοκάλι, νερατζάκι, και φαγητά που δεν τα φτιάχνουν τώρα γιατί είναι κουραστικά. Ροστ μπήφ, μελιτζάνες παπουτσάκια, ιμάμ, παστίτσια, μουσακάδες. Τρώγαμε τόνους κεφτέδες με πατάτες τηγανιτές αλλά ποτέ δεν ήμασταν υπέρβαροι γιατί γυρνάγαμε όλη μέρα στους δρόμους και τις αλάνες παίζοντας.
Μοιραζόμασταν με τους φίλους μας μια πορτοκαλάδα ή γκαζόζα απ’ το ίδιο μπουκάλι και ποτέ κανένας μας δεν έπαθε τίποτε. Δεν πολυαρωσταίναμε , αλλά αν τύχαινε να αρρωστήσουμε πάντα υπήρχε μια καλή μάνα ή γιαγιά να μας δώσει λίγο φιδέ και να μας ρίξει βεντούζες να μας δώσει μια κουταλιά Νορισοντρίν, Ιπεσαντρίν ή ασπιρίνη διαλυμένη στο κουταλάκι μαζί με ζάχαρη, ή να μας κάνει μια ένεση με γυάλινη σύριγγα που τη βράζανε στο κατσαρολάκι, και πιο ύστερα να μας διαβάσει κανένα παραμυθάκι για να αποκοιμηθούμε. Και κάτι θερμόμετρα γυάλινα του πεντάλεπτου……… και στα πόδια του κρεβατιού να γουργουρίζει η γάτα η παρδαλή και να αναδεύεται και να παίζει με την άκρη της κουβέρτας.
Όταν κάναμε ποδήλατο (eska ή velamos) δεν φορούσαμε κράνος και στην πίσω ρόδα βάζαμε πάντα χαρτόνι από πακέττο τσιγάρα πιασμένο με ξύλινο μανταλάκι έτσι για να κάνει θόρυβο και να μας θυμίζει μηχανάκι
Περνάγαμε ώρες έξω απ’ το σπίτι φτιάχνοντας πατίνια με ρουλεμάν και σανίδια και κατεβαίναμε τις κατηφόρες τις γειτονιάς απλά για να διαπιστώσουμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένο. Κι όταν σηκωνόμασταν μέσα απ’ τους θάμνους που καταλήγαμε, μαθαίναμε πώς να διορθώνουμε το πρόβλημα των φρένων. Για να μη ξαναπληγώσουμε τα γόνατα μας και να μην αποκτήσουμε ευμεγέθη καρούμπαλα στο κέντρο του μετώπου μας Κι αν τα αποκτούσαμε τα πατάγαμε με εκείνα τα μεγάλα τάλιρα για να μη φουσκώσουν.
Είχαμε φίλους. Βγαίναμε στο δρόμο και τους βρίσκαμε. Παίζαμε μπάλα και κυνηγητό στους δρόμους. Τα δοκάρια στα αυτοσχέδια γήπεδα ήταν ή οι σχολικές τσάντες ή τα πουλόβερ κι οι ζακέτες μας κουβαριασμένες και για καλάθια του μπάσκετ είχαμε τα περβάζια των παραθύρων. Πόσες φορές δεν σπάγαμε και κανένα τζάμι και εξαφανιζόμασταν όλοι μαζί αφήνοντας τη μπάλα στα χέρια κάποιου συνταξιούχου που την έσκιζε με το σουγιά και την πέταγε στο δρόμο. Ο παλιόγερος !
Σκάβαμε λακουβάκια για να παίξουμε γκαζές, ακόμα και κουτσό μαζί με τα κορίτσια, χαρτάκια ή απ’ αυτά που αγοράζαμε απ’ τα περίπτερα ή με τα χαρτόνια απ’ τα πακέτα τα τσιγάρα.
Description: http://comicstrades.files.wordpress.com/2012/04/image8.jpg?w=480
Πηγαίναμε  στα σπίτια των φίλων μας και χτυπούσαμε την πόρτα, ή το πιο συνηθισμένο μπαίναμε χωρίς να ρωτήσουμε. Πέφταμε από δέντρα, κοβόμασταν, πληγώναμε τα γόνατα μας και σπάγαμε και κανένα χέρι και οι γονείς μας μάς κατσάδιαζαν κι αυτό ήταν. Λίγο βάμμα στην πληγή κι όξω απ’ την πόρτα. Τσακωνόμασταν και παίζαμε μπουνιές και μαυρίζαμε και μελανιάζαμε και πάλι φιλιώναμε. Παίζαμε ξιφομαχίες με αυτοσχέδια ξύλινα σπαθιά. Τα ακόντια μας ήταν τα κοντάρια απ’ τις σκούπες ειδικά από εκείνες που τύλιγαν με μια μαξιλαροθήκη και ξαράχνιαζαν τα ταβάνια. Οι ασπίδες μας ήταν τα καπάκια απ’ τις μεγάλες κατσαρόλες .
Τρώγαμε ακόμα και σκουλήκια και λάσπες απ’ τον κήπο. Θυμάστε τη γεύση της λάσπης; Ούτε μάτια βγάλαμε, ούτε τα σκουλήκια έζησαν για πολύ το στομάχι μας.
Κι όταν η γιαγιά πότιζε τον κήπο τι πλάκα να της πατάς το λάστιχο του ποτίσματος και να της κόβεις το νερό κι εκείνη να φωνάζει.
Κι ο πανικός ακόμα μεγαλύτερος όταν πιάναμε το φλίτ με το εντομοκτόνο για να παίξουμε ανίδεοι για το δηλητήριο που περιείχε.
Στους ποδοσφαιρικούς μας αγώνες την ομάδα την έφτιαχναν μερικοί, οι υπόλοιποι μάθαιναν να ζουν χωρίς αρχηγιλίκι.
Φεύγαμε απ’ το σπίτι το πρωί και παίζαμε όλη μέρα ελεύθεροι αρκεί να γυρίζαμε πίσω μόλις άρχιζε να σκοτεινιάζει, ή όταν η μάνα μας έβαζε τις φωνές απ’ το μπαλκόνι να τσακιστούμε να ανεβούμε για διάβασμα. Δεν είχαμε βιντεοπαιχνίδια ούτε καν τηλεόραση, ούτε κινητά ούτε υπολογιστές ή internet άντε κανένα ραδιόφωνο με λυχνίες. Το καλύτερο δώρο ήταν ένα μικρό τρανζιστοράκι με εννιάβολτη Bereck για να ακούμε Εθνικό, ή Ενόπλων.
Πηγαίναμε σχολείο και τα Σάββατα. Τρεις μέρες πρωί, Β μέρες απόγευμα. Τετάρτη απόγευμα Πέμπτη πρωί και την πρώτη ώρα Μαθηματικά. Πόσες φορές δεν αισθανθήκαμε το χέρι κάποιου καθηγητή να μας σηκώνει απ’ τη φαβορίτα ή να μας τραβάει τα αυτιά, η να μας ρίχνει μια σβουριχτή σφαλιάρα. Κι η βίτσα, συνήθως από μουριά να μας πληγώνει την παλάμη. Οι πράξεις μας ήταν δικές μας και οι συνέπειες θα βάρυναν εμάς.
Ποιος δε θυμάται τις καζούρες ιδιαίτερα στους Θεολόγους, τις Αγγλικούδες και τους Τεχνικούς. Τα παρατσούκλια που τους βγάζαμε τα παλιόπαιδα. Ο γιαουρτάς, ο καρκίνος ο θέκλας η θρούμπος ο φισφιρίκος. Την αγωνία μόλις έμπαινε ο μαθηματικός κι άνοιγε τον κατάλογο. -Για να σηκωθεί σήμερα ο ………. Και μέχρι να πει τον μελλοθάνατο, κόμπος το στομάχι.
Θυμάστε στα διαγωνίσματα την απεγνωσμένη προσπάθεια να αντιγράψουμε με το βιβλίο στα γόνατα, ή τα σκονάκια κρυμμένα στα μανίκια, ή τα κορίτσια που τάγραφαν με στυλό BIC ή SCHNEIDER πάνω στα μπούτια τους και τα κάλυπταν με τις μπλε ποδιές τους. Μπλε κοριτσίστικες ποδιές, άσπρο γιακαδάκι και άσπρη μπλε κορδέλα στα μαλλιά. Ποδιές που εξαφανιζόντουσαν στο λεωφορείο και χωνόντουσαν μες στις τσάντες και τ’ αγόρια που περίμεναν στο τέρμα του λεωφορείου.
Ποιος δε θυμάται τις ημερήσιες εκδρομές στον Κάλαμο, τον Αη Γιάννη το Ρώσο, το Ναύπλιο, τον Όσιο Λουκά, τους Δελφούς για να δούμε τον Ηνίοχο τον σκανδαλιάρη που σε κοίταγε πονηρά όπου κι αν στεφόσουνα ,με κάτι απίστευτα πούλμαν.
Και τους ποδοσφαιρικούς αγώνες των τριών ωρών και βάλε στα άδεια οικόπεδα που τώρα έχουν γίνει μεζονέτες και στούντιο.
Κάποιοι μαθητές όχι τόσο έξυπνοι ή επιμελείς έχαναν την τάξη και ξαναπήγαιναν στην ίδια. Θυμηθείτε πόσους διετείς είχατε στην τάξη σας στο γυμνάσιο. Ήταν εύκολα αναγνωρίσιμοι απ’ τα γένια και τη χοντρή φωνή.
Ο πρώτος μας έρωτας ήταν συνήθως αδελφή ή εξαδέλφη του καλύτερου φίλου μας. Θυμόσαστε το χτυποκάρδι αλήθεια; Την αγωνία μη μας πάρουν χαμπάρι. Το πρώτο φιλί. Τα ξαναμμένα μάγουλα ,το χνούδι πάνω απ’ το χείλος μας.
Θυμάστε τα πάρτυ γενεθλίων με 15 αγόρια και δύο κορίτσια, (Ποιος να αφήσει την κόρη του να πάει) με πορτοκαλάδα ή ΤΑΜ ΤΑΜ, πατατάκια τσιπς και σπιτικό κέικ κι αργότερα βερμουτάκι και ξηρούς καρπούς.
Τις άπειρες φορές που χορεύαμε το ίδιο μπλουζ σε συνεννόηση με τον υπεύθυνο του πικάπ, έτσι για να μένουμε πιο πολλή ώρα αγκαλιασμένοι με το κορίτσι των ονείρων μας. Την απίστευτη φράση ΤΑ ΦΤΙΑΞΑΜΕ. Τι φτιάξαμε ο Θεός κι η ψυχή μας.
Πηγαίναμε στο γήπεδο τρεις ώρες πριν το ματς και γυρίζαμε παπί απ’ τη βροχή και παγωμένοι μέχρι το μεδούλι τυλιγμένοι με μουσκεμένες σημαίες και χωμένοι σε πλαστικές σακούλες Κι με τις κάλτσες να τρέχουν
Υπήρχαν τέσσερις εποχές διακριτές μεταξύ τους. Τα φύλλα των δέντρων έπεφταν το φθινόπωρο και τα μπουμπούκια των λουλουδιών άνθιζαν την άνοιξη. Υπήρχαν δέντρα και κήποι στις αυλές των σπιτιών και πηγάδια και χώμα που μύριζε μετά το πότισμα . Θυμάστε τους πανσέδες; Τα σκυλάκια; Τα χρυσάνθεμα;
Τις πλεχτές ζακέτες που βάζαμε κάπου μετά το Πάσχα. Τα πρώτα μακριά παντελόνια.
Τα καλοκαιρινά βράδια τα βγάζαμε ή στα σκαλιά παρέες παρέες, ή παίζοντας κρυφτό και κρυφτοντένεκο, ή στα καλοκαιρινά σινεμά με τα χαλίκια, τις καρέκλες με το πλαστικό σκοινί, τις μπουκαμβίλιες στη μάντρα , τον πασατέμπο και την πορτοκαλάδα ΠΑΡΘΕΝΩΝ. Αξέχαστα χρόνια.
Οι γενιές αυτές έβγαλαν μερικούς απ τους καλύτερους επιστήμονες, γιατρούς, μηχανικούς, ανθρώπους εργατικούς και τίμιους οικογενειάρχες και πολλούς άλλους. Τα τελευταία πενήντα χρόνια έγινε έκρηξη σε καινοτομίες και νέες ιδέες. Είχαμε επιτυχίες, αποτυχίες και υπευθυνότητα και μάθαμε να τα αντιμετωπίζουμε όλα. Μεγαλώσαμε σαν παιδιά με τις χαρές και τις λύπες, μας. Ζήσαμε. Και θα εξακολουθήσουμε να ζούμε όσο μας χρωστάει ο Θεός, σε πείσμα όλων αυτών που μας πλαστικοποίησαν τη ζωή με δικές τους ιδέες και για δικό τους όφελος.

Η Κινέζα ρακοσυλλέκτρια

Lou Xiaoying

Η απίστευτη ιστορία της Κινέζας ρακοσυλλέκτριας Lou Xiaoying η οποία κατάφερε μέσα σε 40 χρόνια να σώσει και να αναθρέψει 30 εγκαταλελειμμένα μωρά!

Στην Κίνα, η βρεφοκτονία και η βρεφική εγκατάλειψη είναι σε τρομερή έξαρση λόγω των σκληρών πολιτικών μέτρων που επιτρέπουν μόνο ένα παιδί σε κάθε οικογένεια που ζει σε πόλη.

Έτσι οι Κινέζοι ωθούμενοι από τη φτώχεια και την τεράστια πολιτική πίεση αναγκάζονται να προβούν σε εγκατάλειψη μωρών εφόσον είναι τα δεύτερα της οικογένειας ή ακόμα και σε βρεφοκτονίες αν το πρώτο τους παιδί είναι κορίτσι. Νομίζουν ότι ένα αγόρι θα ανταποκριθεί καλύτερα στις οικονομικές ανάγκες της οικογένειας.

Τρομακτικά περιστατικά νεογέννητων μωρών πεταμένων σε κάδους σκουπιδιών, είναι καθημερινό φαινόμενο. Πρόσφατα στα φώτα της δημοσιότητας ήρθε περιστατικό μικρού κοριτσιού το οποίο έφερε μαχαιριά στο λαιμό. (Ευτυχώς, στο μωρό μετά τη γενική κατακραυγή παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες και τώρα βρίσκεται σε άριστη υγεία και στο δρόμο για την υιοθεσία).

Ποιος όμως γονιός έχων σώας τα φρένας μπορεί να προβεί σε τέτοιο έγκλημα; Δύσκολο να απαντηθεί. Γεγονός όμως είναι ότι το ανάλγητο κράτος προβαίνει ακόμα και σε υποχρεωτικές εκτρώσεις, όπως στην περίπτωση νεαρής κινέζας που την υπέβαλαν σε έκτρωση μια και δεν είχε να πληρώσει το πρόστιμο (ναι, πρόστιμο για την ανθρώπινη ζωή) και ύστερα της έβαλαν για τιμωρία στο κρεβάτι της σακούλα με το εκτρωμένο έμβρυο. Παγώνει ο νους και μόνο στη σκέψη, γιαυτό και δεν θα αναρτήσουμε τις σχετικές φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και σε κάνουν να νοιώθεις οργή και ντροπή που ανήκεις στο ανθρώπινο γένος.

Και πως μπορεί κανείς να αντισταθεί σε τόσο μεγάλες δυνάμεις;

Στον αντίποδα όλων αυτών, η υπέροχη 88χρονη πια, ρακοσυλλέκτρια Lou Xiaoying η οποία, παρέα με τον άντρα της κατάφεραν να σώσουν και να αναθρέψουν 30 μωρά χωρίς να τους πεθάνει κανένα! Πάμπτωχοι από χρήματα, πάμπλουτοι από αγάπη και ευδαιμονία!

(το άρθρο συνεχίζεται παρακάτω)

η Lou, ο άντρας της και τα παιδιά τους!

 

Θέλοντας να τους προσφέρουν πραγματικά ό,τι καλύτερο μπορούσαν, φρόντισαν για την τροφή τους, το ρουχισμό τους, την ανατροφή τους αλλά και το πνεύμα τους, μεγαλώνοντας οι ίδιοι 4 από αυτά και δίνοντας τα υπόλοιπα σε άκληρους φίλους και συγγενείς ώστε να πάνε σχολείο και να ζήσουν όσο γίνεται καλύτερα.

«πήγαινα πάντα αιφνιδιαστικά στα σπίτια των παιδιών να ελέγξω πως περνάνε και πάντα φρόντιζα τις Κυριακές να είναι μαζί μου για να βγαίνουμε βόλτα στα δάση και τη φύση, ώστε να νοιώθουν την φροντίδα, την αγάπη και την προστασία που χρειάζονταν».

Η ιστορία της Λου ξεκίνησε το 1972 στους δρόμους της πόλης Jinhua όταν είχε βγει, κατά την καθημερινή συνήθειά της, να ψάξει για χρήσιμα αντικείμενα από τα σκουπίδια από τους κάδους. Εκεί μέσα, βρήκε πεταμένο ένα μικρό κοριτσάκι. Ο κίνδυνος αν την ανακάλυπταν θα ήταν μεγάλος, λέει η ίδια σε συνέντευξή της, στην κινέζικη εφημερίδα Yanzhao Metro Daily:

«Δεν το σκέφθηκα ούτε στιγμή. Θα είχε πεθάνει αν δεν την είχαμε πάρει να τη φροντίσουμε. Τότε ακριβώς κατάλαβα ότι αγαπάω τα παιδιά και θα ήθελα να τους προσφέρω ό,τι καλύτερο μπορούσα! Το να τη βλέπουμε να μεγαλώνει ήταν για μας μοναδικό! Όλα αυτά τα παιδιά χρειάζονται αγάπη και φροντίδα.

Είναι μοναδικά κι αξιαγάπητα ανθρώπινα όντα. Δεν το χωράει ο νους μου πως είναι δυνατόν κάποιοι να τα παρατάνε στα σκουπίδια… Η κόρη μου αυτή, είναι σήμερα 40 χρόνων κι έχει δικό της παιδί πια!»

Η καταπληκτική αυτή γιαγιά νοσηλεύεται σήμερα σε νοσοκομείο λόγω νεφρικής ανεπάρκειας, όπου την φροντίζουν και την περιβάλλουν όλα της τα παιδιά και αναπολεί:

«τον πιο μικρό μου γιο, τον Ζανγκ Γκιλιν που είναι σήμερα μόλις 7 χρονών, τον βρήκα πεταμένο σε έναν κάδο σκουπιδιών. Ήμουν τότε 82 χρονών. Πάρα πολύ μεγάλη για να αναθρέψω ένα ακόμη παιδί. Όμως δεν μπορούσα με τίποτε να τον αφήσω στο έλεος του Θεού. Τον κοίταζα και μου χαμογελούσε. Ήταν τόσο γλυκός! Ηταν αδύνατο να μην τον φροντίσω! Τον πήρα λοιπόν στο σπίτι μας στην εξοχή (σ.σ. μια παράγκα που μπάζει από παντού, μέσα σε ένα δάσος) και τον φρόντισα και τον περιέθαλψα. Του έδωσα το όνομα Ζανγκ Γκιλιν που σημαίνει Σπάνιος και Πολύτιμος! Με βοήθησαν και τα μεγαλύτερα παιδιά μου στην ανατροφή του. τώρα πια είναι ένας απόλυτα υγιής και χαρούμενος νεαρός! Ξέρω πως οι μέρες μου ίσως δεν είναι πολλές. Θα ήθελα όμως πριν φύγω να τον δω κι αυτόν να πηγαίνει στο σχολείο.»

Η Λου εκτός των υπολοίπων 30 παιδιών της έχει και μία βιολογική κόρη η οποία έχει εμπνευσθεί από τη μητέρα της και έχει αφιερώσει τη ζωή της στην αναζήτηση και την υποστήριξη εγκαταλελειμμένων παιδιών. Η ιστορία τους έχει ευαισθητοποιήσει ολόκληρη την Κίνα των χιλιάδων εγκαταλελειμμένων παιδιών, και το έργο της έχει βρει παντού επώνυμους και ανώνυμους μιμητές.

Η Λου έχει αποκτήσει δίκαια το προσωνύμιο «Επίγειος Άγγελος» και αποτελεί τη ζωντανή απόδειξη ότι δεν χρειάζεται να έχεις τίποτα απολύτως για να δώσεις αγάπη και φροντίδα. Κι ακόμα μεγαλύτερη απόδειξη ότι ο καθένας μας, από όποια θέση κι αν βρίσκεται μπορεί να γίνει διάβολος ή άγγελος.

Δική μας επιλογή.

Το Γράμμα του Nicola Sacco στον γιο του.

Στις 23 Αυγούστου 1927, εκτελέστηκαν δύο από τις πιο γνωστές και ηρωικές φυσιογνωμίες του εργατικού κινήματος των ΗΠΑ, οι  Ιταλοί μετανάστες, Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti. Οι δύο τους, γνωστές μορφές του αναρχικού ρεύματος των ΗΠΑ και αποφασισμένοι συνδικαλιστές εργάτες μέχρι τέλους, έπεσαν θύματα μιας πολιτικής στοχευμένης εκστρατείας, και εν τέλει καταδικάστηκαν για ένα έγκλημα που δεν διέπραξαν ποτέ.

Στην υπεράσπιση τους έγινε ένα συγκλονιστικό παγκόσμιο ρεύμα αλληλεγγύης, ενώ συγκινητική και πρωτοφανής ήταν η ατρόμητη και ανθρώπινη ταυτόχρονα στάση που κράτησαν μέχρι την τελευταία τους ανάσα. Πολλά έχουν γραφτεί και γυριστεί για την υπόθεση. Μπορείτε με μια αναζήτηση στο internet να βρείτε τη γνωστή ταινία και την πασίγνωστη μπαλάντα στη μνήμη τους με τη μουσική του Ennio Morricone και την φωνή της Joan Baez. Εδώ παραθέτουμε το συγκλονιστικό γράμμα του Joe Sacco στον γιο του, λίγες ώρες πριν οδηγηθεί στην ηλεκτρική καρέκλα. 

Το Γράμμα του Nicola Sacco στον γιο του.

Αν δεν αλλάξει κάτι, θα μας εκτελέσουν στην ηλεκτρική καρέκλα, αμέσως μετά τα μεσάνυχτα,

Επομένως είμαι εδώ τώρα,  δίπλα σου, με αγάπη και ανοιχτή καρδιά,

Όπως ήμουν και εχθές.

Μην κλάψεις, Dante. Αρκετά δάκρυα ξοδεύτηκαν,

σαν της μητέρας σου τα δάκρυα που στέρεψαν εφτά χρόνια τώρα,

χωρίς να κάνουν και κανένα καλό.

Για αυτό γιέ μου, αντί να κλάψεις, στάσου δυνατός και γενναίος,

για να μπορείς να παρηγορήσεις τη μητέρα σου.

.

Κι όταν θα θες να την αποσπάς από την αποκαρδιωτική μοναξιά,

να την πηγαίνεις μια μεγάλη βόλτα στην ήρεμη εξοχή,

να μαζεύετε λουλούδια από δω και από κει.

Και να ξεκουράζεστε κάτω από τη σκιά των δέντρων, δίπλα στη μουσική του νερού,

η γαλήνη της φύσης, θα της αρέσει τόσο πολύ,

Όπως σίγουρα και σε σένα.

Αλλά γιε μου, πρέπει να θυμάσαι: Μη δώσεις όλο σου τον εαυτό.

.

Χαμήλωσε λίγο τον εαυτό σου, μόνο ένα βήμα, για να βοηθήσεις τους αδύναμους στο πλάι σου.

Τους αδύναμους, που ζητούν βοήθεια, τους διωκόμενους και τα θύματα.

Είναι φίλοι σου, φίλοι δικοί μου και δικοί σου, είναι οι σύντροφοι που παλεύουν,

Ναι και καμιά φορά πέφτουν.

Όπως ο πατέρας σου, ο πατέρας σου και ο Bartolo, έπεσαν στη μάχη.

Πάλεψαν και έχασαν τη ζωή τους μόλις χθες, στη διεκδίκηση της ευτυχίας,

και της ελευθερίας για όλους.

Στον αγώνα της ζωής, θα βρεις, θα βρεις περισσότερη αγάπη.

Και επίσης στον αγώνα, είναι που θα σ’ αγαπήσουν.

Τζων Λένον: ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ Η ΒΙΑ

<< Όταν καταλήγεις ότι πρέπει να χρησιμοποιήσεις βία, τότε παίζεις το παιχνίδι του συστήματος.
Το καθεστώς θα σε εκνευρίσει: θα σου τραβήξει τα μαλλιά, θα σε χαστουκίσει στο πρόσωπο, για να σε κάνει να πολεμήσεις.
Διότι από την στιγμή που θα σε κάνουν βίαιο τότε ξέρουν και πως να σε χειριστούν.
Το μόνο πράγμα που δεν ξέρουν πως να χειριστούν είναι την μη-βία και το χιούμορ. >>
— Τζων Λένον

Μεγαλώνω

Μεγαλώνω. Οι παλιοί μου δάσκαλοι φεύγουν, εδώ και χρόνια. Ο Δημαράς, ο Μουντές, ο Δαρδούφας… Πολλά από αυτά που έμαθα στο σχολείο, με γκρίνια και πολλά νεύρα, μου έχουν φανεί πολύ χρήσιμα στην εδώ και δυόμισι δεκαετίες ενήλικη ζωή μου. Με έχουν ξελασπώσει κανονικά. Ποιος να το φανταζόταν..

Μεγαλώνω. Θυμάμαι τα μαγαζάκια που έδωσαν τη θέση τους στα σημερινά πολυκαταστήματα, τα σπίτια που δόθηκαν αντιπαροχή για να φτιαχτούν πολυκατοικίες σκέτα θηρία. Ξέρω απ’ έξω τους τίτλους, τους ηθοποιούς, τους σκηνοθέτες και τις υποθέσεις των ταινιών της δεκαετίας του ’80 και του ’90 γιατί τις είδα. Πήγα στις συναυλίες που τώρα ανακαλύπτουν οι σημερινοί εικοσάρηδες. Έχω 33άρια και 45άρια βινύλια. Πολλά. Χιλιάδες. Ο ανιψιός μου ο Στέφανος, ετών 7, δεν ξέρει καν τι σημαίνει πικάπ..

Μεγαλώνω. Βάφω τα, γκρίζα, μαλλιά μου. Οι πρώτες ρυτίδες είναι παράσημα στο πρόσωπο μου. Απ’ όσα είδα κι έζησα. Οι γαστρίτιδες και οι οισοφαγίτιδες μοιάζουν με μετάλλια ανοχής. Στα δύσκολα. Οι παλινδρομήσεις, εντέρου και ζωής, ήταν μέσα στο πρόγραμμα, τελικά. Γνώρισα γρήγορα και απομυθοποίησα αργά ονόματα-θρύλους. Κι αυτό το λέω κέρδος. Έπαθα κι έμαθα.

Μεγαλώνω. Ο κύκλος των συγγενών εξ αίματος στενεύει, μικραίνει. Ο άλλος, αυτός των ανθρώπων που έγιναν συγγενείς μου λόγω αντοχής στα δύσκολα, μεγάλωσε πια και τα τελευταία χρόνια με ησυχάζει. Πολύ. Κατάφερα να εμπιστευθώ ανθρώπους, επιτέλους. Κατάφερα να αφεθώ στη δίνη των συναισθημάτων χωρίς κρατήματα. Ξέρεις ποια είναι αυτή η αίσθηση; Είναι όπως όταν αφήνεσαι να ξαπλώσεις πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας. Αυτό, ακριβώς αυτό είναι.

Μεγαλώνω. Έχασα φίλους από καρκίνο και aids. Ήμουν δίπλα σε κάποιους από αυτούς που κατάφεραν να νικήσουν, ή να κοιμίσουν την αρρώστια. Για όσο.. Παλιά άκουγα για τις μάστιγες του αιώνα και νόμιζα ότι δε θα με ακουμπήσουν ποτέ. Τώρα, που πέρασαν ξυστά από τη ζωή μου, τις καταλαβαίνω αλλιώς. Δεν τις φοβάμαι. Μαθαίνω να ζω μαζί τους.

Μεγαλώνω. Τα ξενύχτια με έχουν αφήσει από καιρό. Ή μάλλον, εγώ τα άφησα πίσω μου, εδώ και χρόνια. Τα ντούρου-ντούρου έδωσαν μαλακά τη θέση τους σε κουβέντες, φαγητά σε σπίτια, ήσυχα ταβερνάκια, παιδιά που γυρνοβολούν σκορπώντας χαρά και χαμόγελα. Οι κολλητοί μου έχουν πιτσιρίκια. Είναι γονείς. Εγώ, ήδη, θεία και νονά. Άλλο παράσημο αυτό!

Μεγαλώνω. Οι άνθρωποι της γενιάς μου, οι άνθρωποι με τους οποίους δούλεψα βρίσκονται πια σε θέσεις κλειδιά. Είναι «στα πράγματα». Δημοσιογράφοι, πολιτικοί, διευθυντές. Κάποτε νομίζαμε ότι μπορούσαμε να αλλάξουμε τον κόσμο, να πολεμήσουμε το κατεστημένο. Τώρα, οι περισσότεροι, αποτελούν κομμάτι του. Άλλαξαν οι προτεραιότητες, θα μου πουν. Κι εγώ δε θα τους πιστέψω.

Μεγαλώνω. Και καταλαβαίνω. Και έχω πάψει προ πολλού να ελπίζω στις μονάδες. Πιστεύω ξανά στις παρέες. Στη δύναμη τους. Στις ενωμένες φωνές. Στο «μαζί» που μπορεί να ανέβει βουνά και να κατακτήσει θάλασσες. Ήρθε η ώρα του.

Μεγαλώνω. Και μ’ αρέσει.

της Μαργαρίτας Μυτιληναίου

ΤΟ σκάνδαλο – The Mall Athens!!!

H δίκη του Mall

Είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο της τελευταίας 20ετίας – και το πιο κρυφό.
Ίσως γιατί σε αυτό εμπλέκονται δύο πρωθυπουργοί, επτά υπουργοί και ο πιο πλούσιος Έλληνας στον κόσμο…
Η υπόθεση του Mall Athens, του «μεγαλύτερου αυθαίρετου της Ευρώπης», επρόκειτο να εκδικασθεί σε τελευταίο βαθμό από την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας στις 8 Μαΐου. Αλλά…
για μία ακόμα φορά η υπόθεση πήρε αναβολή.
Μυστηριωδώς (;), ακόμα και η ύπαρξη της δίκης αποσιωπείται από τα ΜΜΕ.

Όπως άλλωστε συμβαίνει εδώ και 9 χρόνια που το σκάνδαλο του Mall βρίσκεται σε εξέλιξη.
Ίσως γιατί στη δίκη του Mall διακυβεύεται κάτι πολύ σημαντικό.
Αν η πλευρά Λάτση χάσει, το Mall θα πρέπει να… κατεδαφισθεί ή έστω η εταιρεία Lamda να καταβάλει στο Δημόσιο πρόστιμα για κάθε αυθαίρετο τετραγωνικό (από τα 75.000…)! Οι άδειες των δεκάδων καταστημάτων και των κινηματογράφων θα ανακληθούν ή δεν θα ανανεωθούν ξανά. Οι λιγοστοί πολίτες του Μαρουσιού που πριν από 8 χρόνια ξεκίνησαν τον δικαστικό αγώνα θα έχουν κερδίσει τον Λάτση, τον Σημίτη, τον Καραμανλή…
Όμως, εδώ παίζεται κάτι πιο μεγάλο κι από το ίδιο το σκάνδαλο. Εδώ είναι το μυστικό: Το 2003, η τότε κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει το «πρόβλημα» με την αντισυνταγματικότητα του Mall, σκαρφίστηκε ένα τέχνασμα ώστε να περνάει αντισυνταγματικές διατάξεις χωρίς να μπορεί το ΣτΕ να τις κρίνει. Από τότε, η εξωφρενική πατέντα δουλεύει συνέχεια, στην ουσία καταργώντας το ΣτΕ: χθες εκτροπή Αχελώου, σήμερα Βοτανικός, αύριο ίσως Ασωπός.
Αυτό διακυβεύεται στη δίκη του Mall: Θα επιβιώσει το ΣτΕ, η μόνη δημόσια αρχή που μπορεί να σταματάει τις εκάστοτε κρατικές αυθαιρεσίες; Ή θα χάσουμε οι πολίτες ένα από τα πιο αποτελεσματικά μέσα προστασίας που μας απέμεινε….
Αν θέλετε η δίκη του Mall να πάψει να είναι μυστικό, αν θέλετε να σπάσει επιτέλους η ομερτά των ΜΜΕ,
μάθετε περισσότερα (με ντοκουμέντα και υλικό που αποδεικνύει τα παραπάνω και για πρώτη φορά δημοσιεύεται) στο www.facthemall.gr.
και φυσικά διαδώστε αυτό το μήνυμα…

Πόσους λάκκους έχει η φάβα;

 του Σταύρου Θεοδωράκη

Δεσμεύτηκα να μην πω ονόματα αλλά αυτό δεν μου απαγορεύει  να σας
αφηγηθώ την ιστορία σαν παραμύθι.

Μια φορά και ένα καιρό λοιπόν μια ελεγκτική Αρχή αποφάσισε να ελέγξει
πόσο γνήσιες είναι οι φάβες Σαντορίνης που κυκλοφορούν στην ελληνική
αγορά. Μα θα μου πείτε <<υπάρχουν νοθευμένες φάβες Σαντορίνης>>; Και
βεβαίως υπάρχουν. Οι αγορές έχουν και κλεφταράδες (που θα έλεγε και ο
πρόεδρος Χριστόφιας) και κυκλοφορούν χαλούμια Κύπρου που δεν είναι από
την Κύπρο,  Σαμιώτικα κρασιά που δεν είναι από την Σάμο και φάβες
Σαντορίνης που δεν είναι από την Σαντορίνη. Το κέρδος των
<<κλεφταράδων>> είναι προφανές. Παίρνουν ένα φτηνό προϊόν – πολλές φορές
το εισάγουν κιόλας από μια τριτοκοσμική αγορά – το συσκευάζουν και το
πωλούν σαν φημισμένο προϊόν.

Το κάνουν με τα λάδια, το κάνουν με τα ξύδια γιατί να μην το κάνουν
και με την ξεχωριστή και ακριβή φάβα Σαντορίνης; Αυτή τη σκέψη έκανε η
Αρχή και άρχισε να ψάχνει στα ράφια των σούπερ μάρκετ και τελικά
εντόπισε εννιά διαφορετικές φάβες Σαντορίνης. Ως εδώ κανένα πρόβλημα.
Θεωρητικά ο οποιοσδήποτε έμπορος μπορεί να πάει στην Σαντορίνη να
αγοράσει φάβα, να την συσκευάσει, να την εξάγει ή να την διαθέσει στην
ελληνική αγορά. Η Αρχή όμως δύσπιστη, πήρε δείγματα από τις 9
ξεχωριστές φάβες και άρχισε τις αναλύσεις γιατί ως γνωστόν και τα
όσπρια (εκτός από τους Έλληνες) έχουν το DNA τους. Τα αποτελέσματα
έκαναν και τους πιο αισιόδοξους ερευνητές να γονατίσουν.

Τέσσερις από τις πολυδιαφημισμένες <<φάβες Σαντορίνης>> ήταν
κτηνοτροφικά μπιζέλια Αγγλίας! Αυτά που τρώνε δηλαδή τα γουρούνια στην
Αγγλία εδώ τα τρώμε ως φάβες Σαντορίνης! Για να δικαιολογήσουν μάλιστα
το πρασινωπό χρώμα των αλεσμένων μπιζελιών κάποιες εταιρίες έγραφαν
στην συσκευασία <<βιολογική φάβα Σαντορίνης>>. Να δεις δηλαδή την
πρασινάδα – αντί τη γλυκιά κιτρινάδα που βγάζει η φάβα της Σαντορίνης
– και να πεις <<λογικό είναι να πρασινίζει αφού είναι βιολογική>>. Οι
τέσσερις από τις εννιά λοιπόν, ήταν μπιζέλια, οι υπόλοιπες;
Κρατηθείτε. Άλλες τέσσερις <<φάβες Σαντορίνης>> ήταν αλεσμένα όσπρια,
κουκιά, φάβες χαμηλής ποιότητας, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είχαν
περάσει ούτε στα ανοιχτά από το νησί της Σαντορίνης. Για να μην σας τα
πολυλογώ μόνο μία από τις εννέα <<φάβες Σαντορίνης>> που κυκλοφορούν
στην ελληνική αγορά ήταν – και  είναι- όντως γνήσια φάβα Σαντορίνης.
Καρπός του φημισμένου Λάθυρου Κλύμενου που φύεται στο ηφαιστιογενές
νησί εδώ και 3.500 χρόνια και έχει όψη κίτρινου ψιλού χαλικιού με
αρώματα και γεύση θεσπέσια.

Και μετά και μετά τι έκανε η Αρχή; Τιμώρησε τις εταιρίες που
παραπλανούν τον κόσμο; Τους έριξε πρόστιμα; Τις έκλεισε μήπως; Δεν
θέλω υστερίες. Οι οκτώ πλαστές φάβες Σαντορίνης συνεχίζουν να
κυκλοφορούν ως <<φάβες Σαντορίνης>> και να εξαπατούν τους έλληνες
καταναλωτές. Άλλωστε, όπως μονολόγησε το στέλεχος της Αρχής που μου
αφηγήθηκε στην ιστορία, η αξιολόγηση είναι φράση απαγορευμένη στην
αντιμνημονιακή, αδούλωτη Ελλάδα. Εδώ δεν την δέχονται οι δάσκαλοι θα
την δεχτούν τα… όσπρια;
Υ.Γ: Διαβάζω στα σχόλια σας προτροπές για την αποκάλυψη των εταιρικών
επωνυμιών. Και εγώ με τη σειρά μου προτρέπω τις αρμόδιες υπηρεσίες να
το κάνουν. Νομίζετε ότι μπορώ να αποκαλύψω ονόματα αν δεν έχω στα
χέρια μου έναν όγκο εγγράφων με αποτελέσματα εργαστηριακών ελέγχων;
Αλλά, ακόμα και αν είχα, στην Ελλάδα οι έλεγχοι είναι για να
αμφισβητούνται στα δικαστήρια, ειδικά όταν δημοσιοποιούνται από
τρίτους. Η Πολιτεία είναι ενήμερη. Οφείλει να πράξει τα προβλεπόμενα.

Ισπανικό τραγούδι στα… Ελληνικά!

Εκπληκτικό τραγούδι στα ισπανικά όπου όλες οι λέξεις είναι ελληνικές.

 

Μόνο το ρεφρέν είναι στα ισπανικά, το οποίο μεταφράζεται ως εξής:

 

‘Αυτό είναι το τελευταίο μου ταγκό στην Αθήνα. Ταγκό δακρύβρεχτο πού τρέχει στις φλέβες μου’.

 

Ο Αργεντίνος συνθέτης Ντανιέλ Αρμάντο, δήλωσε σε συνέντευξη του στην ραδιοφωνική εκπομπή ‘Ελληνοφρένεια’, ότι το εμπνεύστηκε όταν είχε πάει στην Κούβα και εισερχόμενος σε ένα βιβλιοπωλείο είδε ένα βιβλίο με τίτλο ´Οι 17,000 Ελληνικές λέξεις στην Ισπανική γλώσσα’.

 

Έζησα δύο χρόνια στην Ισπανία και μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι οι ελληνικές λέξεις είναι πολύ περισσότερες. Θα μού πείτε, πού το ξέρεις, τις μέτρησες;

 

Δεν χρειάζεται. ΟΛΕΣ οι λέξεις πού υποδηλώνουν κάποια έννοια επιστημονική, κοινωνιολογική, ανθρωπιστική και όχι μόνο είναι ελληνικές. Αυτό βέβαια συμβαίνει σε όλες τις γλώσσες. Το απίστευτο με την ισπανική είναι ότι επειδή η προφορά τους είναι σχεδόν ίδια με την δικιά μας, οι ελληνικές λέξεις χρησιμοποιούνται σχεδόν ατόφιες και έχεις την εντύπωση ότι ακούς ελληνικά!

 

Π.χ η ώρα στα αγγλικά είναι hour ενώ στα ισπανικά είναι ora! Ακριβώς ίδια. Η ιστορία στα αγγλικά είναι history ενώ στα ισπανικά historia. Ακριβώς ίδια. Οι ισπανοί και οι άγγλοι έχουν μάλιστα διατηρήσει την δασεία πού εμείς κάποτε είχαμε συμβολίζοντας την με το γράμμα h. Όταν οι ισπανοί θέλουν να πούν ‘Χρονομέτρα με’ λένε ‘Cronometra me´. Ακριβώς το ίδιο με εμάς! Τα παραδείγματα ατελείωτα.

 

Αν τώρα προσθέσουμε και λέξεις πού εκ πρώτης όψεως φαίνονται ισπανικές αλλά ψάχνοντας λίγο παραπάνω την προέλευση τους διαπιστώνουμε ότι είναι ελληνικές, τότε ο κατάλογος των ελληνικώς λέξεων γίνεται πραγματικά αμέτρητος.

 

Π.χ το ρούχο στα ισπανικά είναι ropa. Στα ελληνικά έχουμε την λέξη Λωποδύτης. Προέρχεται από την λέξη λώπη και δύτης. Λώπη στα αρχαία είναι το ένδυμα, το ρούχο. Άρα λωποδύτης αυτός πού δύει, πού βουτά το χέρι του στο ρούχο μας για να μας κλέψει. Με απλή αλλαγή του λ σε ρ, προκύπτει η λέξη ropa πού χρησιμοποιούν οι φίλοι μας οι Ισπανοί! Η αλλαγή του λ σε ρ (είναι και τα δύο γλωσσικά σύμφωνα) και αντίστροφα είναι κάτι πολύ σύνηθες πού συμβαίνει καθημερινά, λέμε π.χ αδελφός αλλά και αδερφός, κοκ.

 

Εμείς βέβαια συνεχίζουμε να ασελγούμε στην γλώσσα μας. Πρόσφατα ενημερωθήκαμε ότι τα παιδιά μας στα σχολεία θα διδάσκονται ότι τα φωνήεντα είναι 5 (α,ε,ο,ι, και ου!!!) ενώ τα σύμφωνα είναι 15 μεταξύ των οποίων το γκ και το μπ.

 

Ο ορισμός της προδοσίας από ανθρώπους στους οποίους εμπιστευόμαστε το μέλλον των παιδιών μας. Από την κατάργηση του πολυτονικού μέχρι σήμερα ο βιασμός της γλώσσας μας είναι συνεχής και περνάει απαρατήρητος. Καμία εκπομπή, καμία δημοσιότητα.

 

Από την άλλη ανοίγεις την τηλεόραση και βλέπεις διαφημίσεις μόνο με αγγλική ορολογία, ενώ τα σίριαλ είναι τούρκικα! Η συνταγή γνωστή και δοκιμασμένη. Πρώτα απαξιώνεις κάτι και μετά το καταργείς. Με τον ίδιο τρόπο πού απαξιώνουν τον ΟΤΕ, την ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ και σε κάνουν να λές ‘Ε, πουλήστε τα να ησυχάσουμε’, ομοίως απαξιώνουν την γλώσσα και κάνουν όλους εμάς να στέλνουμε τα παιδιά μας από την 1η δημοτικού!!! να μάθουν αγγλικά και γερμανικά!!! Το γεγονός ότι την γλώσσα μας τους την διδάσκουν κακοποιημένη δεν μας απασχολεί καθόλου!!!

 

Αλλά δεν πειράζει, το PSI να είναι καλά, το ευρώ και η ευρωζώνη. Αυτά έχουν μόνο αξία. Η γλώσσα είναι άνευ σημασίας. Δεν μπορείς να την πουλήσεις οπότε δεν μπορεί να ανεβάσει το ΑΕΠ. Τι σημασία έχει πού από εργαλείο σκέψεως την έχουν καταντήσει μόνο μέσο επικοινωνίας και αυτό μάλιστα κολοβό. Αρκεί να μπορούμε να συννενοηθούμε ώστε να υπολογίζουμε το ΦΠΑ. Αυτό αρκεί.

 

Ακολουθούν οι στίχοι του τραγουδιού. Στίχοι μουσική Daniel Armando.

 

«Armonia neurotica en el microcosmο de la metropoli cultura narcisista en una monarquia dogmatica simfonia cacofonica, pandemonium en la atmosfera melodia simbolo, melodrama y tragedia.

 

Orgasmo ideologico del barbarismο a la teoria politico dislexico en parodia onirica tirania fantasma, dilema megalomano de un metabolismο retorico sin tesis ni antitesis.

 

Este mi ultimo tango en Atenas tango lloron, que corre por mis venas. (X2)

 

Patriota heroicο, tragicο, sistematico hipocrecia paranoica sin dialogo esotericο teatro ironicο, sindicato plasticο y epicentro de la epidemia, una quimera, una utopia.

 

Energia hyperbole, antidotο democraticο Laberinto critico sin entusiasmo, sin rima musica epidermica en un pentagrama masoquista y la simetria toxica de un epilogo necrologico.

 

Este mi ultimo tango en Atenas tango lloron, que corre por mis venas. (X2)

 

Hay un oasis aromatico, paralelo, fisiologico profeta enigmatico, fenomeno cronico y ortodoxo sin racismos ni extremismos, sin tabues etnicos en lirica extasis sus praxis es el melodico y fantastico antropo.

 

Este mi ultimo tango en Atenas tango lloron, que corre por mis venas. (X2)»

 

 

http://mavroseolous.blogspot.gr/2012/07/blog-post.html

 

[youtube 5h3P-WclRSo]

 

TOAST TO FREEDOM

 

 

Αγαπητή/έ φίλη/ε,

Με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων από την ίδρυση της Διεθνούς Αμνηστίας, 50 αξιόλογοι καλλιτέχνες με σημαντική παρουσία στο χώρο της μουσικής σκηνής ένωσαν το ταλέντο τους και μας παρουσιάζουν το νέο τραγούδι ‘Τoast to Freedom’. (‘Πρόποση για την Ελευθερία’).

‘Toast to Freedom’ είναι ένα νέο και αναμνηστικό τραγούδι αφιερωμένο στα ανθρώπινα δικαιώματα. Συμμετέχουν σε αυτό περίπου 50 καταξιωμένοι διεθνείς καλλιτέχνες της μουσικής σκηνής, όπως Levon Helm, Kris Kristofferson, Carly Simon (τραγουδίστρια με πολλά γνωστά τραγούδια όπως ‘You’re so vain’), Angelique Kidjo, Donald Fagen, Warren Haynes, Keb Mo, Pharrell Williams, Ewan Mc Gregor (γνωστός ηθοποιός από την ταινία Trainspotting) και πολλοί ακόμη.

Το τραγούδι ‘Toast to Freedom’ κυκλοφόρησε με σκοπό να τιμήσει το έργο της Διεθνούς Αμνηστίας και να επιστήσει την προσοχή στα τρέχοντα ζητήματα γύρω από τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μπορείτε να ‘κατεβάσετε’ το τραγούδι μέσω του itunes. Για να δείτε το μουσικό βίντεο του τραγουδιού ή / και για να αποκτήσετε το τραγούδι πατήστεεδώ. Τα έσοδα από το download του τραγουδιού μέσω του συνδέσμου μας θα διατεθούν στην οικονομική υποστήριξη του έργου μας.

Με εκτίμηση,

Διεθνής Αμνηστία – Ελληνικό Τμήμα

«Έφυγε» ο Θύμιος Καρακατσάνης


Πέθανε ο κορυφαίος αριστοφανικός, Θύμιος Καρακατσάνης

Πέθανε ο κορυφαίος αριστοφανικός, Θύμιος Καρακατσάνης
Ταυτίστηκε με το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν και τους αριστοφανικούς ρόλους. Ένας εμβληματικός εκφραστής της αρχαίας ελληνικής κωμωδίας

Πέθανε το Σάββατο, 30 Ιουνίου, ο Θύμιος Καρακατσάνης. Ο 72χρονος κορυφαίος ηθοποιός και σκηνοθέτης αντιμετώπιζε χρόνια και σοβαρά προβλήματα υγείας, τα οποία είχαν επιβαρυνθεί τον τελευταίο καιρό από το σάκχαρο. Η κηδεία του θα γίνει τη Δευτέρα (9/7) στις 11.30 το πρωί από το νεκροταφείο Παιανίας.

Ο Θύμιος Καρακατσάνης γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1940 στα Ταμπούρια του Πειραιά. Σπούδασε στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν και από το 1960 εργάστηκε αδιάλλειπτα στο θέατρο, αρχικά ως βασικό στέλεχος του Θεάτρου Τέχνης και εν συνεχεία στο ελεύθερο θέατρο.

Τελευταία του εμφάνιση στο θέατρο είναι την περίοδο 2008 – 2010 στο «Θάνατο του εμποράκου» του Άρθουρ Μίλερ.

Τον Ιανουάριο του 2011, ο Θύμιος Καρακατσάνης, στο πλαίσιο έρευνας του tvxs με ερώτημα «Τί πρέπει να κάνουμε:», μας μίλησε, δίνοντας τη δική του απάντηση, την οποία και παραθέτουμε ολόκληρη.

«Η κρίση είναι απόρροια πολλών ανθρώπων που κυβέρνησαν τον τόπο αυτόν, αρκετές δεκαετίες, και το μόνο που σκεφτόντουσαν ήταν πώς θα γίνουνε αρεστοί και πώς θα φύγουνε με κάποιο κέρδος απ’ την εξουσία. Δόξα το θεό κερδίσανε! Και όπως λέν «ζήσαν αυτοί καλά και μεις χειρότερα». Τώρα ήρθανε και τα παιδιά που είναι έτοιμα τα μεγαλώνουν για να γίνουνε πολιτικοί, τά χουνε στείλει στα Χάρβαρντ στα τέτοια, και μια που είναι χάρβαλο το Χάρβαρντ είναι ότι πρέπει.

Μας την κάνανε τώρα και πήγανε οι βιαστές των λαών, μας δώσανε και δάνεια και είπανε στον έναν εσύ θα πεις «μη με ψηφίζετε γιατί άμα με ψηφίζετε θα πεθάνετε» και στον άλλον είπανε εσύ θα λές «ότι θέλετε θα χετε» και επειδή ο λαός είναι σαν μωρό παιδί. Ο Αριστοφάνης τον περιγράφει πάρα πολύ ωραία στους «Ιππείς»: «όσο μεγαλώνει ο λαός τόσο πιο ηλίθιος γίνεται». Ε, αυτό προσπαθούσε να πει ο Αριστοφάνης: «Μη μεγαλώνετε ηλίθια». Και τώρα που καταλάβαμε Ήρθαν οι κερδοσκόποι μας δώσανε και δύο δάνεια και πήρανε, δηλαδή είναι σα να φτιάξανε ένα εργοστάσιο που βγάζει λεφτά: θα περνούν τους τόκους κάθε μήνα, το κεφάλαιο θα παραμένει…και θα μαστε αυτό που λέει ο Μίλερ «αποκλείεται να είσαι ελεύθερος άμα χρωστάς». Αυτό πάθαμε!

Τώρα, τι να πω; Τι να πει κάνεις και τι να πει ο καθείς; Αυτοι οι άνθρωποι είχαν το πεπόνι και το μαχαίρι και κόβανε ότι ώρα θέλανε. Τώρα να δουμε τι θα κάνουμε. Βέβαια τα πράγματα δεν είναι τόσο απαισιόδοξα γιατί με αυτές τις κρίσεις ξυπνάει ο πολίτης. Το κακό είναι πώς θα ξυπνήσει, μην έχει άσχημο ξύπνημα. Αυτό. Αυτό φοβάμαι εγώ. Το άσχημο ξύπνημα. Η ελληνική λεβεντιά μου λένε, αυτό έχει το επικίνδυνο. Να ξυπνήσει στραβά! Πως λέει το τραγούδι «του άντρα του πολλά βαρύ μη του μιλάτε το πρωί» δεν ξέρω τι θα γίνει. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν καλύτερα ή χειρότερα πράγματα. Είναι να δουμε, σαν ρουλέτα, πώς θα ξυπνήσουμε.

Αρχοντοηλίθιοι ήμασταν και περιμένουμε…. Έτσι και ξυπνήσουμε εκεί θα δούμε τι θα γίνει. Και δεν είναι μόνο ελληνικό το κόλπο, το κεφάλαιο έχει γίνει ασύδοτο πια. Πάντα ο καπιταλισμός δίνει κάπου κάπου και λίγο παντεσπάνι έτσι, πάντα αφήνουνε μια χαλαρότητα πάντα. Τώρα έχουν φτάσει στο σημείο να λένε «αυτοί είναι ηλίθιοι θα τους πεθάνωμε. Τώρα που κοιμόνται βάρα!». Και θα μαζέψουμε τα κομμάτια μας, αυτοί κερδοσκοπούν εμείς είμαστε κοιμισμένοι…. ηλίθιοι. Αμα ξυπνήσουμε θα δούμε τι θα γίνει. Και να φοβάσαι τον άνθρωπο που έχει ξεπεράσει τα όρια! Και νομίζω ότι είναι εποχή που τα όρια είναι ξεπερασμένα. Και τώρα είναι πολύ επικίνδυνα τα πράγματα.

Όταν η δημοκρατία είναι «δήθεν», γιατί τι δημοκρατία είναι αυτή που έχουμε; Δεν είναι δημοκρατία. Πέντε ηλίθιοι που σπούδασαν έξω και ήρθανε, αποφασίζουνε ποιους θα βάλουνε στις λίστες να ψηφίσουμε. Είναι δημοκρατία αυτή; Είναι αντιπροσωπευτικό αυτό το σύστημα; Είναι να τρελαίνεσαι! Ένας ηλίθιος αποφασίζει ποιους θα ψηφίσω! Αρχίδια. Και το λένε αυτό δημοκρατία. Αυτό είναι πώς να πούμε, είναι σαν… τις γκόμενες που διαλέγουν τους χειρότερους. Είμαστε σε μια δημοκρατία της «ανέκφραστης τρύπας». Αυτή είναι η ερωτική μας συνύπαρξη. Μια ανέκφραστος τρύπα. Ουρλιάζουν κάνουνε – δείχνουνε και αν πας από κάτω είναι η τρύπα εντελώς ανέκφραστος.

Τώρα που είχα πάει στη Θεσσαλονίκη ήταν μία, ούρλιαζε είχα μια ώρα να κοιμηθώ λες και τη σφάζανε. Χτυπάω την πόρτα. Και απαντάει ναι. Της λέω, «αφού δεν το αντέχεις ρε κορίτσι μου γιατί το κάνεις;». Δεν το αντέχουμε, γιατί το κάνουμε; αφού έχουμε… πεθάνει! Εγώ πάντα εκφράζομαι εντελώς λαϊκά και πιστεύω ότι ο λαός αυτός (εγώ δηλαδή και όλοι μας) έχει μια πιο ποιητική διάθεση να εκφραστεί. Και αυτή η ποιητική διάθεση είναι η μόνη μας διέξοδος. Είναι ο έλληνας με τον αυτοσαρκασμό του και με την ποιητική του τρέλα που μπορεί και κάνει ανεκτή, αυτό που λέμε ζωή…»

ΠΗΓΗ: Πέθανε ο Θύμιος Καρακατσάνης http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2012/06/blog-post_156.html#ixzz1zK0uajm2

Σήμερα δεν τολμάς πια να δοθείς. Αναγκάζεσαι διαρκώς να αλώνεσαι

O Μάνος Χατζιδάκις  μιλά στον Στ. Τσαγκαρουσιανο . Μία συνέντευξη του 1985.

Υπήρξε μια εποχή σ’ αυτή την πόλη, που περπατώντας «πολλές φορές τη νύκτα» άκουγα τις αναπνοές των ανθρώπων απ’ τ’ ανοιχτά παράθυρα. Άκουγα τις ερωτικές τους συνομιλίες, τους ψιθυρισμούς τους, τις αγωνίες τους για τις ασήμαντες ή σπουδαίες υποθέσεις. Κι όσο απομακρυνόμουνα στις συνοικίες, τόσο πιο πολύ έμπαινα στη διαφάνεια του κόσμου τους. Τότε η παρουσία του ανθρώπου στις γειτονιές και τα περίχωρα ήταν παντοδύναμη. Όπως και η παρουσία του έρωτα. Ενός έρωτα που κυκλοφορούσε στον δρόμο και μετουσίωνε την πόλη ολόκληρη σ’ ένα ερωτικό εργαστήρι. Σήμερα δεν υπάρχουν δρόμοι, δεν υπάρχουν ούτε νέοι για να αισθανθούν τον έρωτα και να τον ενσαρκώσουν.

Η επικινδυνότητα του έρωτα -το πιο σπουδαίο ίσως συστατικό του– είναι στο δόσιμο, στον χαμό. Επικινδυνότητα δεν είναι το να βρεθείς σφαγμένος ένα πρωί αλλά το να διαλύσεις τα όρια του εγωισμού σου, χωρίς να ξέρεις το σημείο που θα φτάσεις. Δεν έχει αυτό σχέση με το αν κινδυνεύεις σε ύποπτες συνοικίες.

Η απανθρωπιά αυτής της πόλης είναι συνυφασμένη με τις μεγάλες της κλίμακες. Σήμερα δεν τολμάς πια να δοθείς. Αναγκάζεσαι διαρκώς να αλώνεσαι. Έχει διαμορφωθεί, δυστυχώς, μια άλλη ψυχολογία που πριμοδοτεί τον τυχοδιωκτισμό – ένα καθεστώς πια οριστικό. Η μεγάλη κλίμακα φέρνει την αθλιότητα, γιατί κάνει διάφανες και σκληρές τις οικονομικές αντιθέσεις, προκαλώντας την εγκληματικότητα ως απάντηση αυτού του φαινομένου. Ο υπερπληθυσμός των Αθηνών, σε μια πόλη ανάρχως οικοδομημένη, οδήγησε στην αρχιτεκτονική των εργολάβων, που ρίχνει τους ανθρώπους στη λάσπη και μπορεί να γεννήσει μόνον εγκληματίες.

Τα δυόμισι εκατομμύρια αυτής της πόλης είναι τυχοδιώκτες της επαρχιακής Ελλάδας που έφερναν βία και ανασφάλεια. Υπάρχει μια κακή εκτίμηση των προοπτικών που θεωρεί την Αθήνα χρυσοφόρα γη. Ή υπάρχει μια χυδαία άποψη περί της επιτυχίας. Τώρα οι πλούσιοι τροφοδοτούν τα σκυλάδικα. Έχουν εξαφανιστεί οι ευγενικές μορφές. Αυτό δεν είναι ανεξάρτητο από την επικράτηση του κιτς. Αρκεί να ρίξετε μια ματιά στις κοσμικές στήλες των εφημερίδων: γκρανγκινιολική κατάσταση, κακοτυπωμένες -πλην έγχρωμες- φωτογραφίες με μάτια κόκκινα, σαν γιοι του Φρανκενστάιν. Δέστε τις φυσιογνωμίες. Δεν εκπέμπουν καμία ευγένεια, μόρφωση ή ήθος. Εξέλιπεν η αρχοντιά και η καλή παιδεία που εξομάλυνε κάπως τις διαφορές των πληβείων και των αρχόντων. Υπάρχουν, όμως, κάθε τόσο ευγενικές μορφές χαμένες στο πλήθος. Τις συναντώ καμιά φορά στις συναυλίες μου, σε διαλέξεις ή παραστάσεις. Είναι, όμως, αυτά πρόσωπα που έχουν οικειοθελώς αποχωρήσει ή ακόμα βάναυσα παραγκωνιστεί, χωρίς να παίζουν κανέναν ρόλο στη ζωή του τόπου.

Πώς μπορεί να διορθωθεί αυτή η πόλη; Μόνο με τις σούπερ λουξ συνοικίες, σαν την Πλάκα της Μελίνας, που στην ουσία παραμένει απάνθρωπη και άξενη: ξαναφτιάχνονται για να γίνουν συνοικίες ορισμένων προνομιούχων, για να εντείνουν ακόμη περισσότερο τον διχασμό των στρωμάτων, για να διαλύσουν οριστικά την παλιά, λειτουργική διαταξική δομή της αθηναϊκής συνοικίας. Όταν ήμουν εγώ νεαρός φοιτητής, η Πλάκα ήταν το καταφύγιό μας για τις ωραίες, απλές στιγμές. Και φτηνές. Τότε δεν τρώγαμε στα ακριβά ρεστοράν, προτιμούσαμε την Πλάκα, όπου πίναμε και μιλούσαμε σε χώρους κατεξοχήν συνομιλιών. Η Πλάκα που γνώρισα δεν έχει να κάνει μ’ αυτό το απαστράπτον λουξ.

Κατά κανέναν τρόπο δεν θα δεχτώ τη μουσική κρίση ενός ζωώδους νέου, κι ας με ελκύει σεξουαλικά. Οι νέοι που μ’ ενδιαφέρουν είναι αυτοί που με ανακαλύπτουν. Όπως κι εγώ, νεαρός, μες στην αγέλη της ηλικίας μου, ανακάλυπτα τους δασκάλους μου, έτσι θα ‘θελα να με βρουν οι νέοι σήμερα. Μόνο μέσα από μια τέτοια παιδευτική σχέση, ανάμεσα στους παλιούς και τους νέους επίλεκτους, προχωρεί η ποίηση μέσα σ’ αυτή την πόλη.

Ο έρωτας σήμερα δεν είναι για μένα αποκλειστικά σεξουαλικός μηχανισμός. Με έλκουν οι νέοι που πρωτίστως νογάνε, αυτοί που θα εκπροσωπήσουν τη γενιά τους αύριο. Όπως η γέννηση ενός παιδιού είναι ένα διαβατήριο για τη μελλοντική γενιά (όταν δεν αποτελεί δημογραφικό στόχο, αλλά φυσική συνέπεια του έρωτα), έτσι κι αυτή η έλξη μου για τους επίλεκτους νέους διεκδικεί ένα διαβατήριο ποιητικής συνέχειας. Όμως υπάρχει αυτό το τίμημα της σεξουαλικής γνώσης: έχει χαθεί ο έρωτας ανάμεσα στους νέους. Υπάρχουν καλές κατασκευές, πολλές φορές μια ωραιότατη πράξη – έχει χαθεί η αδεξιότητα των παλαιοτέρων. Αλλά μαζί μ’ αυτή έχει χαθεί και η ένταση μιας ερωτικής μυθολογίας, αφού όλοι «ερώνται» με εξαλλοσύνη μέσα από ασφαλιστικές δικλείδες. Παλιότερα οι άνθρωποι χάνονταν στον έρωτα, παραδινόντουσαν. Έχετε δει εσείς σήμερα να χάνεται κανείς από το πάθος;

Ο κάθε έρωτας πρέπει να ‘χει την υποψία ενός μεγάλου. Είμαι εξαίρετα μόνος προκειμένου να καταναλίσκομαι. Τη μοναξιά, έτσι όπως τη χρησιμοποιείτε, τη συνάντησα για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη – παλιότερα στην Ελλάδα δεν τη είχα ακούσει. Δέχομαι την ένστασή σας ότι άκουγα τότε τη λέξη «πείνα» και «επιβίωση».

Αλλά σκεφτείτε ότι αυτό ήταν υγιέστερη κατάσταση. Στην Κατοχή το Δημόσιο Ψυχιατρείο είχε κλείσει και η έννοια των καρδιακών νοσημάτων ήταν σχεδόν άγνωστη. Θέριζε, βέβαια, η φθίση, που έγινε θρυλική με τη Μαργαρίτα Γκωτιέ.

Νοσταλγώ μόνο δύο περιόδους στη ζωή μου: όταν ήμουν και στις δύο περιπτώσεις ένα άγνωστο πρόσωπο και το στοιχείο της εξαφανισής μου ήταν εντελώς ισοβαρές με την παρουσία μου. Την πρώτη, ακριβώς μετά τον Πόλεμο, όταν οι μεγάλες ομάδες ξεχυνόντουσαν στους δρόμους κι εγώ ήμουν μια απίθανη μονάδα όλως ανυποψίαστη. Και άλλη μια φορά, στην Καλιφόρνια, το 1968. Απορείτε που νοσταλγώ την ανωνυμία και όχι έναν έρωτα; Δεν συμφιλιώθηκα ποτέ με τη διασημότητα. Όταν είμαι με κόσμο, είμαι αμήχανος. Κάθε φορά νιώθω έναν μικρό πανικό, που απλώς έχω τη δύναμη να μεταμφιέζω. Δεν υπερβάλλω που σας λέω πως μόνο αυτές οι δύο περίοδοι (η «Εποχή της Μελισσάνθης» και η εποχή της «Δεύτερης Μυθολογίας») ήταν οι κορυφώσεις της ζωής μου…

Θυμάμαι ακόμα τη λεωφόρο Κάνυον, τότε το ’68, που έδενε τα βουνά του Χόλιγουντ, γεμάτα σπίτια νέων που συζούσαν, που το βράδυ έπαιζαν μουσική, μοίραζαν free press, ενταγμένοι στο νεανικό κίνημα με την πρώτη πολιτική συνείδηση. Έγινα τότε φίλος με το συγκρότημα Jefferson Airplane κι έφυγα μαζί τους, χάθηκα για 6 μήνες μες στο Λος Άντζελες, το πνιγμένο στα ινδικά αρώματα. Για όλα αυτά τα παιδιά ήμουν απλώς ένας περίεργος Έλληνας που τους ακολουθεί. Αλλά εγώ, βλέπετε, ήμουν πολύ ρωμιός, πολύ αττικός για να χαθώ. Έτσι γύρισα στη Νέα Υόρκη.

Όμως αυτές οι εποχές είναι οι μόνες που μπορώ να νοσταλγήσω – όλες τις άλλες σας τις χαρίζω. 

Πηγή: http://www.lifo.gr/team/retrolifo/31159

Οι 40 πιο συγκλονιστικές φωτογραφίες των τελευταίων 100 χρόνων

Μια συγκινητική συλλογή φωτογραφιών που αποθεώνουν την ανθρώπινη δύναμη και αντοχή, τον πόνο της απώλειας αγαπημένων, αλλά και τον θρίαμβο της ανθρώπινης ψυχής. Μπορείς να κλάψεις, αλλά μην αφήσεις τα δάκρυά σου να τρέξουν πάνω τους. Πρέπει να μείνουν για πάντα.
1.

 

 

Τρεις αδερφές ποζάρουν ακριβώς στην ίδια θέση τρεις διαφορετικές χρονιές, πολλά χρόνια μετά.

2.

 

 

Ένας Ρώσος βετεράνος γονατίζει δίπλα στο τανκ που ήταν στον πόλεμο, καθώς τώρα πια είναι μνημείο.

3.

 

 

Ένα παιδί δίνει ένα μπαλόνι σε σχήμα καρδιάς σε ένα αστυνομικό κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων ενάντια στα μέτρα λιτότητας στο Βουκουρέστι.

4.

 

 

Ο συνταξιούχος αστυνομικός Ray Lewis συλλαμβάνεται για την συμμετοχή του στις Occupy Wall Street διαδηλώσεις το 2011.

5.

 

 

Ένας μοναχός προσεύχεται για έναν ηλικιωμένο άνδρα που πέθανε ξαφνικά, ενώ περίμεναν το τρένο στο Shanxi Taiyuan στη Κίνα.

6.

 

 

Ένα σκυλί που λέγεται «Leao» κάθεται για δεύτερη συνεχόμενη μέρα στον τάφο του ιδιοκτήτη του, ο οποίος πέθανε στις καταστροφικές κατολισθήσεις κοντά στο Ρίο ντε Τζανέιρο στις 15 Ιανουαρίου 2011.

7.

 

 

Οι Αμερικανοί αθλητές Tommie Smith (χρυσός) και John Carlos υψώνουν τις γροθιές τους σε χειρονομία αλληλεγύης, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 στο Μεξικό, ενώ ο Αυστραλός ασημένιος Ολυμπιονίκης Peter Norman φορούσε ένα Ολυμπιακό Σχέδιο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα προς υποστήριξη της διαμαρτυρίας τους. Και οι δύο Αμερικανοί  αποβλήθηκαν από τους αγώνες.

8.

 

 

Εβραίοι κρατούμενοι κατά τη στιγμή της απελευθέρωσής τους από ένα στρατόπεδο εγκλεισμού κοντά στην Ελβετία το 1945.

9.

 

 

Ο John F. Kennedy Jr. χαιρετά το φέρετρο του πατέρα του μαζί με την τιμητική φρουρά.

10.

 

 

Χριστιανοί προστατεύουν μουσουλμάνους κατά τη διάρκεια της προσευχής στο κέντρο των εξεγέρσεων στο Κάιρο της Αιγύπτου, το 2011.

11.

 

 

Ένας Βορεοκορεάτης αποχαιρετά έναν συγγενή του  από τη Νότια Κορέα που κλαίει, ύστερα από συνάντηση κατά την διάρκεια της διακορεατικής προσωρινής επανένωσης στο χειμερινό θέρετρο Kumgang τον Οκτώβριο του 2010. 436 Νοτιοκορεάτες είχαν τη δυνατότητα να περάσουν τρεις ημέρες με 97 συγγενείς τους, από τους οποίους είχαν χωρίσει από την εποχή του πολέμου 1950-53.

12.

 

 

Ένας σκύλος ξαναβρίσκεται με τον ιδιοκτήτη του μετά το τσουνάμι στην Ιαπωνία το 2011.

13.

 

 

Καθώς μία σειρά στρατιωτών στην Βρετανική Κολομβία του Καναδά προχωρά προς το τρένο, ο μικρός Whitey Bernard αφήνει το χέρι της μητέρας του για να φτάσει τον μπαμπά του.

14.

 

 

Ο ιερέας Luis Padillo δίνει την τελευταία μετάληψη στον στρατιώτη που τραυματίστηκε από πυρά ελεύθερων σκοπευτών κατά τη διάρκεια εξέγερσης στη Βενεζουέλα.

15.

 

 

Ο Αυστραλός Scott Jones φιλιά την Καναδή φίλη του Alex Thomas αφότου χτυπήθηκε από έναν αστυνομικό στο Βανκούβερ στις συμπλοκές μετά την ήττα από τους Boston Bruins στο Stanley Cup.

16.

 

 

Μια μητέρα παρηγορεί το γιο της στο Concord της Αλαμπάμα, κοντά στο σπίτι του, το οποίο καταστράφηκε ολοσχερώς από έναν τυφώνα, τον Απρίλιο του 2011.

17.

 

 

Ο επιζών του Pearl Harbor, Houston James αγκαλιάζει βαθιά συγκινημένος των πεζοναύτη Mark Graunke Jr. κατά τη διάρκεια της Ημέρα των Βετεράνων στο Dallas. Ο λοχίας Graunke έχασε ένα χέρι, ένα πόδι και τα μάτια του από βόμβα στο Ιράκ τον Ιούλιο του 2004.

18.

 

 

Η Phyllis Siegel, 76 (αριστερά) και η Kopelov Κόνι, 84, από την Νέα Υόρκη, αγκαλιάζονται καθώς κατάφεραν να γίνουν το πρώτο ομοφυλόφιλο ζευγάρι που παντρεύτηκε στο Manhattan City Clerk’s office το 2011.

19.

 

 

Ένα 4 μηνών κοριτσάκι έχει διασωθεί ως εκ θαύματος από τους στρατιώτες μετά από 4 μέρες μέσα στα συντρίμμια του ιαπωνικού τσουνάμι.

20.

 

 

Ένας Γάλλος δεν μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά του καθώς οι Ναζί καταλαμβάνουν το Παρίσι κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

21.

 

 

Ο Horace Greasley αντιμετωπίζει προκλητικά την επιθεώρηση του στρατοπέδου από τον Heinrich Himmler. Ο ίδιος έγινε «διάσημος» για το γεγονός ότι έβγαινε από το στρατόπεδο για να συναντήσει την Γερμανίδα που είχε ερωτευτεί.

22.

 

 

Ένας πυροσβέστης δίνει νερό σε ένα κοάλα κατά τις καταστροφικές πυρκαγιές στη Βικτώρια της Αυστραλία το 2009.

23.

 

 

Ο Robert Peraza καθώς ακούγεται το όνομα του γιου του κατά την 10η επέτειο της 11ης Σεπτεμβρίου στο World Trade Center.

24.

 

 

Η Jacqueline Kennedy φοράει το ροζ κοστούμι Chanel, «βαμμένο» ακόμα με το αίμα του άντρα της, καθώς ο Lyndon Johnson ορκίζεται Πρόεδρος στο Air Force One.

25.

 

 

Η Tanisha Blevin, 5, κρατά το χέρι της επίσης θύμα του τυφώνα Κατρίνα Nita Lagarde, 105, καθώς απομακρύνονται από το συνεδριακό κέντρο στη Νέα Ορλεάνη.

26.

 

 

Ένα κορίτσι σε απομόνωση για τον έλεγχο ακτινοβολίας κοιτάζει το σκύλο της μέσα από ένα παράθυρο στην Ιαπωνία στις 14 Μαρτίου 2011.

27.

 

 

Οι δημοσιογράφοι Euna Lee και Laura Ling, οι οποίες είχαν συλληφθεί στη Βόρεια Κορέα και καταδικάστηκαν σε 12 χρόνια σκληρής εργασίας, επανασυνδέονται με τις οικογένειές τους στην Καλιφόρνια μετά από μια επιτυχημένη διπλωματική παρέμβαση των ΗΠΑ.

28.

 

 

Η Terri Gurrola επανασυνδέεται με την κόρη της, μετά από 7 μήνες υπηρεσίας στο Ιράκ.

29.

 

 

Η Jane Rose Kasmir τοποθετεί ένα λουλούδι στις ξιφολόγχες της φρουράς του Πενταγώνου κατά τις διαμαρτυρίες για τον Πόλεμο στο Βιετνάμ τον Οκτώβριο του 1967, κίνηση η οποία έγινε το σύμβολο του κινήματος των λουλουδιών.

30.

 

 

Ο άγνωστος επαναστάτης, Tank Man, που στάθηκε μπροστά από μια σειρά κινέζικων τανκ σε μια πράξη περιφρόνησης μετά από τις διαδηλώσεις στην πλατεία Tiananmen το 1989.

31.

 

 

Μια άλλη γωνία, από όπου μπορεί κανείς να δει τον Tank Man από μακριά.

32.

 

 

Ο Harold Whittles ακούει για πρώτη φορά αφότου ένας γιατρός τοποθετεί ένα ακουστικό στο αριστερό αυτί του.

33.

 

 

Η Helen Fisher φιλά την νεκροφόρα που μεταφέρει το σώμα του 20 ετών ξαδέρφου της, καθώς κι άλλων έξι νεκρών στρατιωτών στο Wootton Bassett της Αγγλίας.

34.

 

 

Αμερικανοί στρατιώτες βγαίνουν στην ξηρά κατά την διάρκεια της Απόβασης στη Νορμανδία στις 6 Ιουνίου του 1944.

35.

 

 

Ένας Γερμανός κρατούμενος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, που απελευθερώθηκε από τη Σοβιετική Ένωση, επανασυνδέεται με την κόρη του. Το παιδί δεν είχε δει τον πατέρα της από τότε που ήταν ενός έτους.

36.

 

 

Ο 8 ετών Christian Golczynski αποδέχεται την σημαία για τον πατέρα του Marc Golczynski κατά τη διάρκεια του μνημοσύνου. Ο Marc Golczynski σκοτώθηκε στο Ιράκ, λίγες μέρες πριν επιστρέψει σπίτι.

37.

 

 

Ο Pele και ο αρχηγός της Εθνικής Αγγλλίας Bobby Moore ανταλλάσουν φανέλες το 1970 κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου, που είχε αμαυρωθεί από ρατσιστικές εκδηλώσεις.

38.

 

 

Ένας Σουδανός στρατιώτης στέκεται προσοχή την παραμονή της ημέρας ανεξαρτησίας του Νοτίου Σουδάν από το Σουδάν.

39.

 

 

Ο Greg Cook αγκαλιάζει την σκύλα του Coco μόλις την βρήκε στο κατεστραμμένο του σπίτι μετά τον τυφώνα στην Αλαμπάμα τον Μάρτιο.

40.

 

 

Μια φωτογραφία τραβηγμένη από τον αστροναύτη William Anders κατά την διάρκεια της αποστολής «Απόλλων 8» το 1968.

Πηγή: buzzfeed.com

Δείτε αυτή την κυρία – Ας μην ξεχάσουμε ποτέ…


«Ο κόσμος δεν έγινε τώρα κακός…. πάντα ήταν»

«Το βραβείο δεν το παίρνει πάντα αυτός που το αξίζει»


Irena Sendler
Ιρένα Σέντλερ

Πρόσφατα πέθανε μια 98χρονη κυρία που την έλεγαν Ιρένα.
Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου η Ιρένα είχε εργαζόταν στο γκέτο της Βαρσοβίας ως ειδική υδραυλικός υπονόμων.
Είχε όμως κι έναν απώτερο σκοπό.
Όντας γερμανίδα ΗΞΕΡΕ ποια ήταν τα σχέδια των ναζί για τους εβραίους.
Η Ιρένα έβγαζε λαθραία βρέφη στον πάτο της εργαλειοθήκης της ή σε ένα σάκο από λινάτσα που είχε στην καρότσα του φορτηγού της τα μεγαλύτερα παιδιά.
Ακόμα, είχε ένα σκύλο στην καρότσα, που τον είχε εκπαιδεύσει να γαβγίζει όταν οι ναζί φαντάροι της άνοιγαν να μπει ή να βγει από το γκέτο.
Οι φαντάροι, φυσικά, δεν ήθελαν πάρε-δώσε με το σκύλο, ενώ το γάβγισμά του κάλυπτε τους θορύβους/ήχους που έκαναν τα βρέφη/παιδιά!
Στο διάστημα που το έκανε αυτό, κατάφερε να φυγαδεύσει και να σώσει 2.500 παιδιά και βρέφη.

Συνελήφθη και οι ναζί τη χτύπησαν πάρα πολύ άσχημα και της έσπασαν και τα χέρια και τα πόδια.
Η Ιρένα κράτησε ένα αρχείο με τα ονόματα των παιδιών που είχε διασώσει και το φύλαξε σ΄ένα γυάλινο βάζο που έθαψε κάτω από ένα δέντρο στην αυλή της.

Μετά τον πόλεμο, προσπάθησε να εντοπίσει όσους γονείς είχαν επιζήσει και επανένωσε τις οικογένειες.
Οι περισσότεροι από αυτούς είχαν πεθάνει στους θαλάμους αερίων. Τα παιδιά αυτών, τα βοήθησε να τακτοποιηθούν σε θετές οικογένειες ή να υιοθετηθούν.

Το 2007, η Ιρένα προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.

Δεν επελέγη.

Ο Πρόεδρος Ομπάμα το είχε κερδίσει ένα χρόνο πριν γίνει Πρόεδρος, για την εργασία του ως «οργανωτής κοινότητας» για το ACORΝ…
και ο Αλ Γκορ το κέρδισε το 2007, για ένα φιλμ σχετικά με την υπερθέρμανση της γης…

Εις μνήμην της – 63 χρόνια μετά…

Βάζω το λιθαράκι μου προωθώντας αυτό το μύνημα

Ελπίζω να κάνετε κι εσείς το ίδιο…

Είναι τώρα πάνω από 60 χρόνια που τέλειωσε ο Β΄Παγκόσμιος στην Ευρώπη.

Αυτό το e-mail στάλθηκε ως «μνημόσυνη αλυσσίδα», εις μνήμην των 2 εκατομμυρίων εβραίων, 20 εκατομμυρίων ρώσων,500.000 ελληνων, 10 εκατομμυρίων χριστιανών, που δολοφονήθηκαν, σφαγιάστηκαν, βιάστηκαν, κάηκαν, λιμοκτόνησαν και ταπεινώθηκαν.

Είναι επιτακτική ανάγκη να διασφαλιστεί ότι ο κόσμος ποτέ δεν θα ξεχάσει, γιατί υπάρχουν άλλοι που θα το ξαναέκαναν…

Αυτό το e-mail προορίζεται να φτάσει σε 40 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως.

Ενωθείτε κι εσείς και γίνετε ένας κρίκος της «μνημόσυνης αλυσσίδας» και βοηθείστε να φτάσει στην άκρη του κόσμου…
Στείλτε κι εσείς αυτό το μήνυμα στους γνωστούς σας και ζητείστε τους να συνεχίσουν αυτή την αλυσσίδα.

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ. ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ

Έχετε δει καμία πλατεία ή οδό που να φέρει το όνομα του Στέλιου
Κυριακίδη; Εγώ όχι. Δυστυχώς όχι…..

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

Στην Πάφο γεννήθηκε,  στις 4 Μαϊου 1910. Πάνω από έναν
αιώνα πια. Φτωχόπαιδο ήταν και κάποια στιγμή ξεκίνησε τον αθλητισμό
στην Λεμεσό. Του άρεσε να τρέχει από πιτσιρίκι. Κατάφερε, μάλιστα, να
πάρει μέρος ως δρομέας με την ελληνική εθνική ομάδα στους ολυμπιακούς
αγώνες του 1936!

Αγροτόπαιδο, με έρωτα για τον αθλητισμό και ταλέντο, από το 1934 τα
μαζεύει και μετακομίζει στο Χαλάνδρι. Έπιασε δουλειά στην ΔΕΗ (τότε
Ηλεκτρική Εταιρεία) και πήγαινε να μετράει τα ρολόγια στα σπίτια του
κόσμου για να βγάλει το μεροκάματο.

Τα’ μπλεξε ο πόλεμος μετά. Υπέφερε ο κόσμος. Έτσι κι αυτός, έτσι και η
οικογένειά του. Το 1940 έκοψε το τρέξιμο και κοίταξε μόνο να ζήσει.

Πείνα! Έβλεπε τους παλιούς του συναθλητές, εκείνη την μεγάλη ομάδα του
1930, να λιμοκτονούν ή να τους σκοτώνει ο γερμανικός κατοχικός
στρατός.

Παντρεύτηκε, έκανε παιδιά, τέλειωσε η Κατοχή, άρχισε η φαγωμάρα του
Εμφυλίου. Αδερφός να σκοτώνει αδερφό εκείνα τα μαύρα χρόνια.

Πούλησε τα μισά έπιπλα για να πάει να τρέξει!

Παίρνει την μεγάλη απόφαση το 1946 να ξανατρέξει. Λίγη προπόνηση,
ελάχιστο φαγητό από τους γείτονες, δύσκολα χρόνια. Ήθελε να πάει στην
Αμερική. Στην Βοστώνη. Στον φημισμένο μαραθώνιο! Ελπίζοντας ότι και
μόνο με την παρουσία του θα μπορέσει να ευαισθητοποιήσει τους
Αμερικάνους για να βοηθήσουν τον λαό μας που τα περνούσε δύσκολα όσο
ποτέ άλλοτε.
Πώς, όμως, να αγοράσει εισιτήριο για την Αμερική; Με τι λεφτά; Μαζεύει
και πουλάει τα μισά έπιπλα του σπιτιού. Πιάνει πέντε δραχμές στο χέρι,
του δίνουν με τα πολλά και κάμποσα ακόμα από την δουλειά του και πάει
και βγάζει αεροπορικό εισιτήριο. Μονό! Δεν είχε λεφτά για «μετ’
επιστροφής».

Μέσα από τα χαλάσματα της Αθήνας, βρήκε το κουράγιο να πετάξει για
Αμερική ρισκάροντας τα πάντα. Με μοναδικό σκοπό να. τρέξει! Τίποτα
άλλο!

«Θα πεθάνεις στα πρώτα χιλιόμετρα»

Ο πιο δύσκολος μαραθώνιος της εποχής – κι ακόμα φημισμένος – ήταν
αυτός της Βοστώνης. Φαβορί ο τεράστιος Άγγλος Κένεθ Μπέιλι και ο
Αμερικάνος, νικητής της προηγούμενης χρονιάς, Τζόνι Κέλι. Κι από κοντά
ένας Καναδός αθληταράς.

Πριν τον αγώνα όλοι οι αθλητές έπρεπε να περάσουν από γιατρό. Πάει και
ο Κυριακίδης, τον εξετάζουν οι Αμερικάνοι και του λένε:
«Δεν μπορείς να τρέξεις.».

– Μα, γιατί; Γιατί δεν μπορώ ενώ έκανα τόσο ταξίδι;

– Είσαι πολύ αδύναμος, νεαρέ Έλληνα. Θα πεθάνεις στον δρόμο από την
εξάντληση, έτσι κοκαλιάρης όπως είσαι. Δεν θα αντέξεις ούτε για μερικά
χιλιόμετρα.

Παίρνει ουσιαστικά την προσωπική ευθύνη και λέει «φέρτε μου το χαρτί
να το υπογράψω ότι θα τρέξω κι αναλαμβάνω όποιον κίνδυνο υπάρχει για
την ζωή μου. Θα τρέξω κι ας πεθάνω εδώ πέρα.».

Αρχίζει ο αγώνας. 20 Απριλίου 1946 ήτανε. Ξεκίνησε αργά ο Στέλιος
Κυριακίδης, αλλά ανέβαζε στροφές. Όλο και πλησίαζε τους πρώτους, όλο
και πατούσε καλύτερα. Στο 40 χιλιόμετρο έπιασε τον Κέλι, τον
πρωτοπόρο.

Ναι, κέρδισε! Με πανευρωπαϊκό ρεκόρ! Παραμιλούσε η Αμερική.

«Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου, ο Κυριακίδης για έναν λαό»

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τρούμαν καλεί τον Κυριακίδη στον Λευκό Οίκο, μαζί
με τον δεύτερο, τον Αμερικάνο Τζόνι Κέλι.

Κι όταν λέμε Κέλι να αναφέρουμε ότι 15 φορές βγήκε στην καριέρα του
μέσα στην πρώτη πεντάδα του μαραθωνίου της Βοστώνης, ενώ το 2000
ανακηρύχθηκε από το Runner’s World ο κορυφαίος δρομέας για τον
περασμένο αιώνα.

Ρωτάει ο Χάρι Τρούμαν τον Τζόνι Κέλι: «Καλά, βρε παιδί μου. Πώς έχασες
απ’ αυτόν τον κοκαλιάρη (σ.σ. έτσι τον έλεγαν οι εφημερίδες) κι
αδύναμο Έλληνα;».

Απάντηση Κέλι: «Μόνο εγώ έχασα; Κανένας δεν μπόρεσε να τον κερδίσει.
Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου κι αυτός για έναν ολόκληρο λαό, για μια
ιδεολογία…».

Ο Τρούμαν χαμογελάει και γυρνάει προς τον Κυριακίδη. «Εσύ, παιδί μου,
είσαι άξιος συγχαρητηρίων. Για πες μου. Τι θες να κάνω για σένα; Θες
ρούχα; Τρόφιμα να δυναμώσεις; Χρήματα; Ό,τι θες από μένα».

«Δεν θέλω τίποτα για μένα, μόνο για τους Έλληνες που λιμοκτονούν»

Απάντηση Κυριακίδη: «Σας ευχαριστώ, πρόεδρε. Δεν θέλω τίποτα για
εμένα. Το μόνο που ζητώ, κύριε Τρούμαν, είναι να στείλετε ρούχα και
τρόφιμα στα 7 εκατομμύρια Έλληνες που λιμοκτονούν. Αυτό ζητάω. Να
βοηθήσετε τον λαό μου που υποφέρει».

Αυτό που έγινε μετά ήταν απίστευτο. Από δωρεές των Αμερικάνων
μαζεύτηκαν τόνοι από τρόφιμα, φάρμακα, κουβέρτες. Δεν είχαν πώς να τα
μεταφέρουν. Μόλις βρέθηκαν έξι καράβια, με τη συνδρομή της οικογένειας
Λιβανού, έφτασε η βοήθεια στην Ελλάδα. Το «Πακέτο Κυριακίδη», όπως το
ονόμασαν.

Συγκεντρώθηκαν, επίσης, 250.000 δολάρια για να δοθούν στους
ταλαιπωρημένους Έλληνες από την Κατοχή και τον Εμφύλιο! Ποσό τεράστιο
για την εποχή. Όλες οι αμερικάνικες εφημερίδες τον είχαν πρωτοσέλιδο,
ενώ ο ίδιος έτρεχε από Πολιτεία σε Πολιτεία της Αμερικής για να φέρει
κι άλλη βοήθεια στην τσακισμένη Ελλάδα.

Ένα εκατομμύριο κόσμος στην υποδοχή!

Ένας λαός που πέθαινε στους δρόμους από την εισβολή του ναζισμού και
τον Εμφύλιο, μπόρεσε να χαμογελάσει ξανά απ’ αυτόν τον τεράστιο
Έλληνα. Την μέρα που ήρθε από τις ΗΠΑ στην Αθήνα, στις 23 Μαϊου,
ξεχύθηκε στους δρόμους ένα εκατομμύριο κόσμος για να τον υποδεχτεί.

Είχαν φτάσει απ’ όλη την Ελλάδα άνθρωποι στην πρωτεύουσα για να τον
ευχαριστήσουν. Εκείνη τη μέρα ήταν η πρώτη φορά που φωταγωγήθηκε ξανά
η Ακρόπολη από τότε που άρχισε ο πόλεμος. Και θεωρήθηκε το πρώτο
χαρμόσυνο γεγονός για τον τόπο ύστερα από τόσα καταραμένα χρόνια. Ο
Κυριακίδης έδωσε χαρά, περηφάνια, ανακούφιση στους συνανθρώπους του.

Πόσο γνήσιος ο Στέλιος Κυριακίδης! Πόσο αυθεντικός. Και τι ψυχή! Μεγαλείο.

Ο γιός του, απλόχερα και χωρίς να ζητήσει ποτέ καμία αμοιβή, προσέφερε
χρόνια μετά όλα τα κειμήλια του Στέλιου Κυριακίδη στο Μουσείο του
Μαραθωνίου δρόμου στον Μαραθώνα (αξίζει να το επισκεφθείτε κάποια
φορά).

Με διαμάντι!

Μέσα σ’ αυτά που έγιναν δωρεά στο Μουσείο είναι και το μετάλλιο
τεράστιας αξίας από τον νικητήριο αγώνα στην Βοστώνη. Ένα μετάλλιο που
ήταν συλλεκτικό ακόμα και τότε, αφού για εκείνη και μόνο τη χρονιά
είχε τοποθετηθεί στο κέντρο του ένα διαμάντι!

Ο Στέλιος Κυριακίδης είναι ακόμα και σήμερα άγνωστος στους
περισσότερους Έλληνες φιλάθλους. Στις ΗΠΑ, όμως, έχουν γράψει βιβλία
για το κατόρθωμά του, έχουν γυρίσει βραβευμένα ντοκιμαντέρ (NBC), ενώ
ετοιμάζουν και μια ταινία από την Disney με παραγωγούς τους Mark
Ciardi και Gordon Gray.

Άνθρωπος της προσφοράς, με υψηλά ιδεώδη, γνώστης της βαριάς
κληρονομιάς αυτού του τόπου στον αθλητισμό και τον πολιτισμό, ένας
μοναδικός αθλητής που λατρεύτηκε στην εποχή του. Θα μπορούσε και
σήμερα να αποτελεί φάρο έμπνευσης για όλους μας, αλλά μάλλον σε
πολλούς το όνομά του δεν λέει κάτι.

Κι ας έκανε, πέρα απ’ όλα τα άλλα, κι έναν τεράστιο άθλο από καθαρά
αθλητικής άποψης, αφού η νίκη στον μαραθώνιο της Βοστώνης θεωρείται
κάτι τρομερά δύσκολο…………..

10 ερωτήσεις που αποδεικνύουν το «φανταστικό» του ελληνικού χρέους

Eρώτηση 1:
Πώς γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό χρέους από εμάς,
αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ διάσωση, αλλά αντίθετα έρχονται να σώσουν εμάς;

Ερώτηση 2:

Πώς γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος,
την στιγμή που ξέρουμε ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να » ξετινάξει» μία χώρα;

Ερώτηση 3:

Πώς γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και τα Αραβικά Εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές πετρελαίου;

Ερώτηση 4:

Πώς γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή καθαρίστρια σε νοσοκομείο να πληρώνεται με 2000 ευρώ μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή
(στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης, ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;

Ερώτηση 5:

Πώς γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα και να μην χρειάζεται διάσωση ή περικοπές;

Ερώτηση 6:

Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα 13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το Λουξεμβούργο,
τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά ανησυχούν για τα 0,5 τρις που χρωστάμε εμείς;

Ερώτηση 7:

Πώς γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της Γης χρωστάει το 98% των χρημάτων του;

Ερώτηση 8:

Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο πολύ χρήμα;

Ερώτηση 9:

Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα;

Ερώτηση 10:

Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους;

Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία τεράστια φούσκα, ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο,
τυπωμένο στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί ένας παγκόσμιος έλεγχος;

Κ. Τοκμακίδης 
Καθηγητής Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης

Με σπασμένα τα φρένα – 17 IOYNIOY ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

 Ανακοίνωση του συλλόγου προσωπικού της Alpha Bank
Ημερομηνία 14/05/2012
Τίτλος Με σπασμένα τα φρένα – 17 IOYNIOY ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
Συνάδελφοι,

Οι φοιτητικές παρατάξεις του Ελληνικού Κοινοβουλίου, αφού έλαβαν το μήνυμα των εκλογών, με συνείδηση ευθύνης και λογικής ξεκίνησαν τη διαδικασία αποκατάστασης της χαμένης μας αξιοπιστίας και μας όπλισαν με το αίσθημα της αυτοπεποίθησης και της σιγουριάς που μας έλειπε.

Με παρρησία κατέθεσαν το σχέδιό τους για μια εθνική συνεννόηση, που είναι απαραίτητη στις σημερινές κρίσιμες συνθήκες.

Έτσι λοιπόν:

  • Το πρώτο κόμμα (ΝΔ) ζητά σχηματισμό κυβέρνησης υπό την προϋπόθεση συμμετοχής του δεύτερου (ΣΥΡΙΖΑ).
  • Το δεύτερο κόμμα (ΣΥΡΙΖΑ) ζητά σχηματισμό κυβέρνησης υπό την προϋπόθεση συμμετοχής του πέμπτου (ΚΚΕ) και του έβδομου(ΔΗΜΑΡ).
  • Το τρίτο κόμμα (ΠΑΣΟΚ) ζητά σχηματισμό κυβέρνησης υπό την προϋπόθεση συμμετοχής του πρώτου (ΝΔ) και του έβδομου(ΔΗΜΑΡ).
  • Το τέταρτο κόμμα (ΑΝ.ΕΛ) ζητά σχηματισμό κυβέρνησης υπό την προϋπόθεση συμμετοχής του δεύτερου (ΣΥΡΙΖΑ) και του έβδομου(ΔΗΜΑΡ).
  • Το πέμπτο κόμμα (ΚΚΕ) ζητά σχηματισμό κυβέρνησης μόνο με τοπέμπτο (ΚΚΕ) δηλ. τον εαυτό του, αφού λόγω μοναδικότητας σε παγκόσμιο επίπεδο δεν μπορεί να συνεργασθεί με τα υπόλοιπα έξι.
  • Το έκτο κόμμα (Χ.Α) ζητά σχηματισμό κυβέρνησης χωρίς τους άλλουςέξι υπό την επίβλεψη του στρατού.
  • Το έβδομο κόμμα (ΔΗΜΑΡ) ζητά σχηματισμό κυβέρνησης υπό την προϋπόθεση συμμετοχής του δεύτερου (ΣΥΡΙΖΑ) και του τρίτου(ΠΑΣΟΚ) χωρίς όμως να αποκλείει και τη συμμετοχή του πρώτου(ΝΔ).
    Με αυτές λοιπόν τις επεξεργασμένες θέσεις, οι υπεύθυνες φοιτητικές παρατάξεις του Ελληνικού Κοινοβουλίου προχώρησαν στη διερεύνηση της δυνατότητας σχηματισμού Κυβέρνησης, η οποία θα οδηγήσει με… βεβαιότητα τη χώρα στο δρόμο της ανάπτυξης και της ευημερίας.

Έτσι λοιπόν:

Έτσι λοιπόν:

  • Αρχικά το πρώτο κόμμα (ΝΔ) παίρνοντας την εντολή, μίλησε για την αναγκαιότητα ανασυγκρότησης και διεύρυνσής του, παραμένοντας δε σταθερό στις αρχές και στην ιδεολογία του, δέχεται σχηματισμό κυβέρνησης υπό την προϋπόθεση της τήρησης των δανειακών υποχρεώσεών μας, αφού μόνο έτσι θα σωθεί η χώρα. Όμως για το καλό της χώρας, προτίθεται, όπως λέει, να δώσει ψήφο ανοχής ώστε να κυβερνήσει το δεύτερο κόμμα (ΣΥΡΙΖΑ), το οποίο βεβαίως, όπως διακηρύσσει, δεν θα τηρήσει την δανειακή σύμβαση με την οποία σώθηκε η χώρα!

 

  • Στη συνέχεια το δεύτερο κόμμα (ΣΥΡΙΖΑ), που θεωρεί ότι αν και δεύτερο ουσιαστικά είναι πρώτο, αρνείται τη συμμετοχή του σε κυβερνητικό σχήμα και προχώρησε ήδη σε διαπραγματεύσεις με τις…δώδεκα συνιστώσες του (ΚΟΕ, ΔΕΑ, ΔΗΚΚΙ, ΑΚΟΑ, ΟΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ, ΞΕΚΙΝΗΜΑ κλπ), την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τους οικολόγους.

Η προσπάθεια ολοκληρώθηκε με αποστολή μηνυμάτων, SMS, emails προς τις ξένες κυβερνήσεις και την Ευρωπαϊκή επιτροπή, προκειμένου να τους ενημερώσει για το απίστευτο εκλογικό του ποσοστό (16%), σπέρνοντας τρόμο στις αγορές και την παγκόσμια οικονομία!!

  • Τέλος το τρίτο κόμμα (ΠΑΣΟΚ) ανακάλυψε ξαφνικά ότι υπάρχουν περιθώρια επαναδιαπραγμάτευσης των όρων του μνημονίου, δηλ. κάτι που απέκλειε κατηγορηματικά πριν από 10 ημέρες.

Έτσι πρότεινε συνεργασία στο έβδομο κόμμα (ΔΑΜΑΡ) για τη σταδιακή απαλλαγή μας από το μνημόνιο. Το έβδομο λοιπόν κόμμα (ΔΗΜΑΡ) διαφώνησε, αφού προτείνει ΟΧΙ σταδιακή απαλλαγή από το μνημόνιο, αλλά σταδιακή απαγκίστρωση απ’ αυτό!

Η προσπάθεια τελικά ολοκληρώθηκε με την ανακοίνωση της προσωρινής αναστολής λειτουργίας των κομματικών οργάνων του κινήματος, κάτι που χαροποίησε και ανακούφισε τον Ελληνικό Λαό!

Μ’ αυτά και μ’ αυτά φθάσαμε πάλι σ’ ένα προσωρινό (;) αδιέξοδο, αλλά στη δημοκρατία, ως γνωστόν, δεν υπάρχουν αδιέξοδα οπότε θα οδηγηθούμε ξανά σε φοιτητικές επαναληπτικές εκλογές!

Προηγουμένως βέβαια αυτό το ίδιο πολιτικό προσωπικό φρόντισε να διασφαλίσει απόλυτα την… ομαλή λειτουργία της κρατικής μηχανής, η οποία συνεχίζει σταθερά το καταστροφικό της έργο, δηλ. το έργο της πλήρους διάλυσης των πάντων (στάση πληρωμών σε νοσοκομεία και ταμεία (ΕΟΠΥΥ), άρνηση είσπραξης φόρων, ανομία, διαφθορά, εγκληματικότητα κλπ).

Τελευταίο όμως μεγάλο επίτευγμα αυτού του υπεύθυνου πολιτικού προσωπικού, ήταν η προσφορά του στην διαφημιστική καμπάνια της χώρας μας για τον Τουρισμό, διαφημίζοντας σε όλο τον κόσμο ότι εκτός από την εγκληματικότητα, το φλεγόμενο κέντρο της πρωτεύουσας, τα ναρκωτικά και τις ληστείες, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ η ΑΘΗΝΑ γέμισε και με AIDSμεταδίδοντας καθημερινά μέσω των τηλεοράσεων εικόνες διαπόμπευσης κάποιων ταλαίπωρων γυναικών.

Ένα είναι σίγουρο: όλοι όσοι απαρτίζουν το… πολύφερνο πολιτικό προσωπικό της χώρας μας, παλεύουν για ένα καλύτερο αύριο για όλους μας και ιδίως για τους ανέργους της πατρίδας μας, οι οποίοι μπορεί βεβαίως να μην εργασθούνποτέ πια, αλλά τουλάχιστον θα αισθάνονται ικανοποιημένοι αφού σίγουρα θα χάσουμε και εμείς τη δουλειά μας.

 

Συνάδελφοι,

Αυτή η ανακοίνωση προσπαθεί να παρουσιάσει, με τη δική μας οπτική, αυτό που ζούμε σήμερα.

Τα περιθώρια στενεύουν, η υπομονή όλων μας εξαντλείται.

Πρέπει να συνέλθουν τώρα γιατί σε λίγο θα είναι πολύ αργά.

Οι μηχανές των ελικοπτέρων που θα φυγαδεύσουν όλους τους παραπάνω στο εξωτερικό, όπως έγινε στην Αργεντινή, ζεσταίνονται!!

 

Με συναδελφικούς χαιρετισμούς

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                 Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

 

ΤΑΣΟΣ ΓΚΙΑΤΗΣ             ΛΑΖΑΡΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ

Υ.Γ. Η καταγγελία, η απαγκίστρωση, η επαναδιαπραγμάτευση, η απαλλαγή, η εφαρμογή του μνημονίου απαιτεί πάνω απ’ όλα μια αξιόπιστη πολιτική ηγεσία.

Δυστυχώς σήμερα κυριαρχεί μόνο η αναξιοπιστία.

 

Απαντήστε σε 2 απίστευτες ερωτήσεις..

Ερωτήσεις κρίσεως:

 

Ερώτηση 1 : Αν ήξερες μια γυναίκα που ήταν έγκυος, η οποία είχε ήδη 8 παιδιά, τρία από τα οποία ήταν κουφά, δύο τυφλά, ένα με διανοητική καθυστέρηση, και είχε και σύφιλη, θα της συστήνατε να κάνει άμβλωση;

 

Διαβάστε και την επόμενη ερώτηση πριν απαντήσετε.

 

Ερώτηση 2 : Είναι χρόνος να εκλεχτεί ένας νέος παγκόσμιος ηγέτης, και μόνο η ψήφος σας μετράει. Tα γεγονότα για τους τρεις κορυφαίους υποψηφίους είναι τα ακόλουθα.

 

Ο υποψήφιος Α συναναστρέφεται με διεφθαρμένους πολιτικούς. Συμβουλεύεται αστρολόγους. Απατά τη γυναίκα του. Πίνει 8 με 10 martinis ημερησίως και καπνίζει μανιωδώς πούρα.

 

Ο υποψήφιος Β απολύθηκε από τη δουλειά του δύο φορές, κοιμάται μέχρι το μεσημέρι, έκανε χρήση ναρκωτικών στο Πανεπιστήμιο και πίνει ένα τέταρτο γαλονιού ουίσκι κάθε βράδυ.

 

Ο υποψήφιος Γ είναι παρασημοφορημένος ήρωας πολέμου. Χορτοφάγος, δεν καπνίζει, πίνει μια μπύρα που και που και δεν έχει ποτέ απατήσει τη σύζυγό του.

 

Σε ποιον από τους τρεις θα ρίχνατε την ψήφο σας; Αποφασίσατε;

 

Ο υποψήφιος Α είναι o Franklin D. Roosevelt.

 

Ο υποψήφιος Β είναι ο Winston Churchill.

 

Ο υποψήφιος Γ είναι ο Adolph Hitler.

 

Και επ’ ευκαιρία η απάντηση στην ερώτηση της άμβλωσης:

 

Εάν είπατε ναι, μόλις σκοτώσατε τον Beethoven. Αρκετά ενδιαφέρον έτσι;

 

Θυμηθείτε : Οι ερασιτέχνες έχτισαν την κιβωτό. Οι επαγγελματίες έχτισαν τον Τιτανικό.