Αρχείο Ετικετών | αρνί

Όταν ήμουν μούτσος… (τελευταίος ναύλος, Κεφαλονιά)

Protected by Copyscape Duplicate Content Detection Tool

Με απώτερο σκοπό να δω από κοντά όσα είχαν να κάνουν με τον Ανδρέα Λασκαράτο, έφτασα στην Κεφαλονιά. Από διάθεση στα καλύτερά μου. Ερωτευμένη και με το ταίρι μου χεράκι – χεράκι συνάντησα τον ερωτευμένο αδερφό μου με την Κεφαλονίτισσα νύφη μου. Δεν υπάρχει καλύτερο απ το να έχεις όπου πας, ένα ντόπιο στην παρέα. Θα δεις αυτά, που μόνος σου δεν θα τα έβλεπες ποτέ!

Την πρώτη στάση την κάναμε στα Κουρκουμελάτα και θέλω να σταθώ σ’ αυτό το χωριό ιδιαίτερα.  Χωριό της ελληνικής επαρχίας ήταν αυτό; Σαν ευρωπαϊκή πόλη έμοιαζε πάντως! Τόση ομορφιά μαζεμένη δε νομίζω πως έχω ξαναδεί αλλού. Και δε μ’ εντυπωσίασε τόσο η δημιουργία της ομορφιάς αλλά η συντήρηση της! Μπορεί το χωριό να είχε ένα άξιο τέκνο που έδωσε μεγάλα χρηματικά ποσά για να φτιαχτούν όλα αυτά, αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που έβλεπα κάτι τέτοιο. Αυτό που έβλεπα για πρώτη φορά ήταν πως όλα αυτά έμοιαζαν σα να έχουν φτιαχτεί… χθες! Στους δρόμους δεν έβλεπες ούτε χαρτάκι πεσμένο, τα κτίρια φρεσκοβαμμένα, οι κήποι φρεσκοποτισμένοι και φρεσκοκλαδεμένοι. Οι κοινοτικοί χώροι χωρίς ούτε μια ζημιά έστω και σ’ ένα παγκάκι.

Στο kefalonitis.com βρήκα τα παρακάτω:«Η θεομηνία των σεισμών του 1953 κατέστρεψε ολοσχερώς το ειδυλλιακό χωριό Κουρκουμελάτα, όπως άλλωστε συνέβη και με κάθε άλλο χωριό σε ολόκληρη σχεδόν την Κεφαλονιά. Όταν το νησί ξεκαθαρίστηκε από τα ερείπια και άρχισε η ανοικοδόμηση, σήμανε η αρχή μιας νέας εποχής. Ενώ όμως για την υπόλοιπη Κεφαλονιά ο σεισμός ήταν μια ανατροπή, για το χωριό αυτό ήταν μια ανόρθωση… Η οικογένεια Βεργωτή, μια από τις πλέον εύπορες στο νησί, καταγόμενη από το χωριό, αποφάσισε να πραγματοποιήσει μια δωρεά πρωτόγνωρη για την εποχή! Θα ανοικοδομούσε ολόκληρο το χωριό, με την προϋπόθεση να γίνει αυτό σύμφωνα με τους κανόνες της αισθητικής και της ρυμοτομίας.
Έτσι, το χωριό ανοικοδομήθηκε με οικονομική ενίσχυση του εφοπλιστή Γεωργίου Βεργωτή, μεγάλου ευεργέτη του νησιού, ο οποίος διένειμε τα νεότευκτα σπίτια στους κατόχους γης, αναδιοργάνωσε κι έχτισε το χωριό σύμφωνα με τη νεοκλασική αρχιτεκτονική της εποχής! Η ανοικοδόμηση έγινε πάνω στα πρότυπα των ελβετικών οικισμών της υπαίθρου και κατέστησε το χωριό πρότυπο! Σε εποχή που για κανένα χωριό της Κεφαλονιάς δεν υπήρχε πρόγραμμα για ύδρευση και ηλεκτροφωτισμό, τα Κουρκουμελάτα απέκτησαν φως και νερό! Διατέθηκαν λοιπόν μεγάλα ποσά, όχι απλώς για να ανοικοδομηθεί το χωριό, αλλά κατά τη γνώμη των ειδικών –όπως αναφέρεται στο τεύχος της «Επτανησιακής Πρωτοχρονιάς» του 1960- για να το μετατρέψουν στον «τελειότερο αγροτικό συνοικισμό της Ευρώπης»! Στο έργο αυτό είχε συμπαραστάτες τους αδελφούς του, Ανδρέα, Παναγή και Στέφανο, καθώς και τον ανιψιό του, Ρόκκο Γερ. Βεργωτή. Το νέο χωριό, μετά την ανοικοδόμηση, θύμιζε ελβετικό χωριό σε προβολή και οικιστική οργάνωση!»

Και, επιμένοντας, θα προσθέσω πως αν δεν ήταν οι κάτοικοι αυτοί που είναι, το χωριό θα έπαυε πολύ γρήγορα να θυμίζει Ελβετία!

Η Κεφαλονιά είναι γεμάτη αξιοθέατα και με ξεναγό τη νύφη μου πήγαμε στα περισσότερα!

Θυμάμαι πως την ίδια μέρα πήγαμε 60μ κάτω απ τη γη πού ήταν το σπήλαιο της Δρογκαράτης και 1050μ πάνω στον Αίνο με τα παράξενα έλατα.

 

 

Στο σπήλαιο της Μελισσάνης , θυμάμαι την σκοτεινή είσοδο που έμοιαζε με κορνίζα για το απίστευτο γαλάζιο της λίμνης. Δεν χόρταιναν τα μάτια μου να κοιτάζουν!

Στα Μαντζαβινάτα πήγαμε στην κουνόπετρα. Έναν μεγάλο βράχο που κουνιέται…παράλογα. Εγώ δεν είδα το κούνημα αλλά ο αδερφός μου είχε υπάρξει αυτόπτης μάρτυράς του. Είχε βάλει ένα ξυλαράκι που σιγά- σιγά άρχισε να φεύγει απ τη θέση του, μέχρι που έπεσε. Τώρα, λένε, πως δεν κουνιέται πια.

Στο σπήλαιο του Άγιου Γεράσιμου δεν πήγα και μου έχει μείνει η απορία αν όντως είναι έτσι αυτό που λένε για την είσοδο. Είναι μια τρύπα που χοντροί κι αδύνατοι μπαίνουν στριμωχτά. Η φίλη μου η Μαρία είδε το παιδάκι που ήταν πριν απ’ αυτήν να μπαίνει και έκανε πίσω. Αποκλείεται να χωρέσω εγώ, είπε. Κι όμως πέρασε μια χαρά!

Είχε περάσει ο Αύγουστος, κι έτσι δεν είδα ούτε τα φιδάκια της Παναγιάς. Αυτά που βγαίνουν στις 6 Αυγούστου και εξαφανίζονται στις 16. Έχουν έναν σταυρό στο κεφάλι κι έναν στη γλώσσα.

Αυτά που είδα και δεν θα ξεχάσω ποτέ και ούτε θα τα συγκρίνω με άλλα γιατί πιστεύω πως δεν γίνεται να τα συγκρίνω είναι η παραλία του Μύρτου και η παραλία Ξι. Όταν είδα την παραλία του Μύρτου από ψηλά σχεδόν μου κόπηκε η ανάσα απ’ το εκπληκτικό τοπίο. Αυτή η αντίθεση του άσπρου βότσαλου με το καταγάλανο, λες από πισίνα, νερό και τα καταπράσινα προστατευτικά βράχια αιχμαλωτίζει το βλέμμα και χαράσσεται στο μυαλό για πάντα!

Στο Ξι είπα ότι θα ερχόμουν μόλις γινόμουν μάνα. Η χαρά του παιδιού! Ρηχή θάλασσα και άμμος. Αλλά τι άμμος! Δεν θα ξαναδείς πουθενά αυτό το απίστευτα υπέροχο και παράξενο κοκκινοκεραμιδί  χρώμα!

Πήγαμε στην Άσσο και κάναμε μπάνιο στην παραλία της. Τι κι αν μας έλεγαν πως έχει κι άλλα ωραία μέρη εκεί γύρω, δεν το κούνησα ρούπι. Υπέροχο μέρος, αμφιθεατρικό και … με φοβερή ακουστική! Θυμάμαι πως πήγε ο αδερφός μου σ’ ένα καφενείο αρκετά πιο πέρα και ακούγαμε πεντακάθαρα το τι έλεγε, απ’ την παραλία!

Αυτό που έμεινε στην καρδιά μου ήταν το Φισκάρδο. Ανέπαφο απ’ τον σεισμό ήταν ό,τι πιο νησιώτικο είδα στην Κεφαλονιά. Μείναμε μια ολόκληρη μέρα και με το μυαλό του μυθοπλάστη έφτιαχνα ιστορίες αγάπης και πάθους. Όμως η ιστορία της Γερασιμούλας, που την γνώρισα κάποια χρόνια μετά ήταν πέρα για πέρα αληθινή και είχε λάβει χώρα στο Φισκάρδο.

Επανερχόμενη στο τότε, θέλω να μιλήσω για το Αργοστόλι και για το Ληξούρι.

Το Αργοστόλι το έζησα για 15 μέρες. Έφαγα, ήπια, περπάτησα και ψώνισα.  Αυτό που ακόμα νομίζω πως έχω τη γεύση του στο στόμα μου ήταν το χοιρινό του Αλέξη. Δεν ξέρω αν υπάρχει αυτή η ταβέρνα ακόμη και δεν θυμάμαι και που ακριβώς ήταν, αλλά θυμάμαι τον Αλέξη. Μου έλεγαν ο αδερφός μου και η νύφη πως τέτοια χοιρινή μπριζόλα δεν έχω ξαναφάει ποτέ, κι εγώ αναρωτιόμουν τι παραπάνω μπορεί να έχει μια απλή χοιρινή μπριζόλα. Κι όμως είχε! Γιατί ο Αλέξης έλεγε πως τα χοιρινά του είναι νόστιμα επειδή τα «ανασταίνει» μόνος του. Γιατί τα ταΐζει στο στόμα. Αυτό να ήταν; Μπορεί! Πάντως τέτοια μπριζόλα δεν έφαγα ούτε πριν ούτε μετά απ’ την δική του.

Το αγαπημένο μου φαγητό στην Κεφαλονιά ήταν τα παπουτσάκια. Το τι παπουτσάκι έφαγα δεν λέγεται. Μια κοτόπουλο και μια παπουτσάκια, μια κρεατόπιτα και μια παπουτσάκια. Έτσι ήταν οι παραγγελίες που έδινα στα εστιατόρια. Μπορεί τα παπουτσάκια να μην είναι παραδοσιακή συνταγή της Κεφαλονιάς αλλά οι Κεφαλονίτες την φτιάχνουν καταπληκτικά.

Στην πανέμορφη αλλά παράξενη, μιας και ήταν εσωτερική, πλατεία έτρωγα κάθε βράδυ ένα εκπληκτικό παγωτό με καβουρντισμένα αμύγδαλα που τελειωμό δεν είχαν!

Και μετά είχε επιστροφή στο σπίτι, από την υπέροχη Λεωφόρο των Ριζοσπαστών ή τον «φοινικόδρομο του Αργοστολίου» όπως τον λένε. Περπατούσαμε αργά, κουβεντιάζοντας, γελώντας και τρώγοντας μάντολες!

Το Ληξούρι ήταν όπως ήδη έχω πει ο βασικός σκοπός αυτού του ταξιδιού. Εκεί άλλωστε  ήταν το άγαλμα του Λασκαράτου. Τελικά το Ληξούρι ήταν το μόνο μέρος της Κεφαλονιάς που δεν πήγα. Ευτυχώς που είχε εκείνος προνοήσει να ζήσει και στο Αργοστόλι.

Στο Αργοστόλι ήταν και οι καταβόθρες. Ένα μέρος που τα νερά της θάλασσας μπαίνουν στην στεριά, περνάνε απ’ τη λίμνη της Μελισσάνης και καταλήγουν στον Καραβόμυλο της Σάμης που είναι στην άλλη μεριά του νησιού, 14 χιλιόμετρα μακριά!

 Γερασιμούλα

Μερικά χρόνια μετά μια απροσδόκητη συναλλαγή με έφερε σε επαφή με την Γερασιμούλα. Φυσικά κανένας δεν την φωνάζει έτσι και το υποκοριστικό της δεν θυμίζει καθόλου το κανονικό της όνομα, γι αυτό και μπορώ άνετα να το χρησιμοποιήσω. Η Γερασιμούλα θα μπορούσαμε να πούμε ότι… έπεσε θύμα απαγωγής! Ήταν μόλις δεκατριών χρονών όταν ήρθε στο χωριό της ο Ελληνοαμερικάνος για να βρει νύφη. Σαραντάρης ο μπρούκλης και κανείς δεν θα φανταζόταν ότι θα του γυάλιζε το δεκατριάχρονο. Έλα όμως που με το που την είδε έπεσε τ’ ανάσκελα! Έβαλε λυτούς και δεμένους για να πλησιάσει την οικογένεια φοβούμενος, μιας και μια στοιχειώδη λογική την είχε, ότι θα τον έδιωχναν κακήν κακώς. Πόσο λάθος έκανε όμως!

Ενθουσιάστηκαν οι φτωχοί ψαράδες με την τύχη που είχε η μικρότερη κόρη τους. Ένα στόμα λιγότερο απ’ τα εφτά που είχαν μέχρι τότε.

Να την πάρεις! Ναι αλλά θα ζήσουμε στην Αμερική. Να ζήσετε όπου θέλετε αρκεί να έχει το παιδάκι μας μια καλύτερη ζωή. Τόσα καταλάβαιναν, τόσα έκαναν.

Στα δεκατέσσερα της, κυρία πια, η Γερασιμούλα μπήκε στο αεροπλάνο κι έκανε να ξαναδεί το νησί της εικοσιοχτώ χρόνια. Πως πέρασαν αυτά τα χρόνια; Μαύρα κι άραχνα.  Ο σύζυγος ήταν καλός άνθρωπος και της φερόταν με τον καλύτερο τρόπο. Βασίλισσα την είχε. Θα μπορούσε η Γερασιμούλα μέχρι και να τον αντέξει αυτόν τον γάμο αλλά και πάλι ήταν άτυχη. Βρέθηκε στα δεκάξι της χρόνια να είναι χήρα και άφραγκη. Ο καλός και εύπιστος ανθρωπάκος έπεσε θύμα του συνεταίρου του και αφού φαλίρισε του ήρθε και το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.

Η Γερασιμούλα βρέθηκε μόνη, χωρίς σπίτι και χωρίς σέντσι στην τσέπη. Αφού πέρασε μια βδομάδα νηστική και έντρομη στους δρόμους, αποφάσισε να πάει στο μόνο άνθρωπο που γνώριζε. Τον συνέταιρο!

Από την πρώτη στιγμή κι απ το πρώτο βλέμμα κατάλαβε τι την περίμενε αλλά και τι να έκανε. Ο συνέταιρος ήταν παντρεμένος χρόνια, χωρίς παιδιά. Παρόλα αυτά δεν είχε σκοπό να χαλάσει το γάμο του. Μια γκομενίτσα ήθελε ο χριστιανός να χαλαρώνει μετά το εξαντλητικό του ωράριο στην εταιρία. Βρήκε λοιπόν ένα σπιτάκι σε μια φτωχική γειτονιά που κανένας γνωστός του δεν θα πάταγε το πόδι του και έκρυψε μέσα την Γερασιμούλα. Πολλά λεφτά δεν της άφηνε, ίσα για το φαγητό της και το νοίκι, αλλά μετά απ αυτά που είχαν δει τα μάτια της, στη βδομάδα που έζησε στους δρόμους και μόνο που μπορούσε να κλειδώσει μια πόρτα πίσω της και να φάει κι ένα πιάτο φαΐ για την Γερασιμούλα ήταν πολλά. Ο τρόμος τα βράδια βέβαια υπήρχε γιατί όλο και περισσότεροι παρατηρούσαν ότι έμενε μόνη, αλλά δεν είχε και το θάρρος να του ζητήσει κάτι παραπάνω. Αν ήξερε τι θα της συνέβαινε ίσως και να το είχε κάνει…

Έτσι απλά, ένα βράδυ, κάποιος μπήκε στο σπίτι κι αφού την έκανε μαύρη στο ξύλο την βίασε. Εκεί που την άφησε ο βιαστής την βρήκε ο συνέταιρος την άλλη μέρα το απόγευμα. Φώναξε γιατρό και μετά από λίγες μέρες την πήγε να μείνει σε άλλο σπίτι. Δεν ήταν κρίση ανθρωπισμού. Απλά φοβόταν μήπως η Γερασιμούλα μέσα στο φόβο της να μείνει εκεί, αρχίσει να ανοίγει το στόμα της. Εκείνη όμως ούτε που είχε σκεφτεί αλλά και ούτε που θα τολμούσε κάτι τέτοιο. Τον σιχαινόταν τόσο που δεν πήγαινε άλλο, αλλά ήξερε πως ήταν και το μόνο της στήριγμα. Τρόπος να φύγει για την Ελλάδα δεν υπήρχε αφού τα λεφτά ήταν πολλά κι εκείνος δεν την άφηνε να δουλέψει. Σκέφτηκε να το κάνει κρυφά αλλά την κατάλαβε την δεύτερη μέρα. Έμενε συνέχεια κλεισμένη στο σπίτι περιμένοντας τη ζωή της να περάσει γιατί δεν είχε το θάρρος να την διακόψει μόνη της.

Θα πέρασαν έτσι και δέκα χρόνια και πάνω εκεί η μοίρα αποφάσισε να αλλάξει το σκηνικό της ζωής της για άλλη μια φορά.

Όταν κατάλαβε ότι είναι έγκυος η πρώτη της σκέψη ήταν να του το κρύψει και να εξαφανιστεί. Αλλά να πάει που; Ο φόβος της έκτρωσης αλλά και της αντίδρασής του γενικότερα την έκανε να αναβάλει συνέχεια τη μέρα που θα του το έλεγε. Κι όταν πήρε τη μεγάλη απόφαση το μόνο που δεν περίμενε να ακούσει ήταν μια πρόταση γάμου. Έλιωσε ο συνέταιρος στην σκέψη πως θα αποκτούσε παιδί. Πενηνταπεντάρης πια και μετά από τόσα χρόνια γάμου με μια γυναίκα σχεδόν συνομήλικη του δεν είχε ούτε μια τόση δα ελπίδα.  Τα τελευταία χρόνια, ούτε σαν σκέψη δεν αναστάτωνε τη ζωή του, το ότι δεν θα γινόταν ποτέ πατέρας.

Την επομένη κιόλας η Γερασιμούλα μετακόμισε στο τεράστιο σπίτι του με τους μαγείρους και τις καμαριέρες να την έχουν στα ώπα- ώπα. Για  κείνη την καημένη την γυναικούλα, που τόσα χρόνια τον ανεχόταν, ούτε που έμαθε τι απέγινε.  Ούτε που τόλμησε και να ρωτήσει δηλαδή.

Και γεννήθηκε ο γιος. Το τι χρυσαφικό και κακό την φόρτωσε ο συνέταιρος δε λέγετε. Ένα να πουλήσω, σκεφτόταν η Γερασιμούλα, βγάζω το εισιτήριο για την Ελλάδα και μου μένουν και να περάσω.  Όμως μέχρι να το σκεφτεί και να το καλοσκεφτεί ξανάμεινε έγκυος και μετά ξανάμεινε και μετά ξανάμεινε!

Που να φύγεις με τέσσερα παιδιά; Και που να πας;

Μπορεί η ψυχή της να ήταν μαύρη, να έβλεπε τον άντρα της και να της έρχεται να ξεράσει αλλά το περιτύλιγμα της ζωής της ήταν καλό. Με εξαίρεση τα πρώτα χρόνια, ο συνέταιρος δεν την ενοχλούσε και πολύ και είχε βρει ξανά το δρόμο για τις εξωσυζυγικές σχέσεις. Εξ άλλου τα παιδιά της μεγάλωναν στα πούπουλα κι αυτό δεν θα μπορούσε να τους το στερήσει με τίποτα.

Όταν πέθανε ο πατέρας της ήταν έγκυος στο τέταρτο παιδί και φυσικά ήταν αδύνατο να ταξιδέψει. Όταν όμως ήρθε η είδηση πως η μάνα της χαροπαλεύει πήρε το πρώτο αεροπλάνο που βρήκε.

Η επιστροφή στο νησί ήταν ότι πιο επώδυνο είχε ζήσει. Δεν ήταν ο πόνος για την πεθαμένη μάνα γιατί μετά από τόσα χρόνια ούτε  η μορφή της δεν της θύμιζε κάτι. Η μάνα της, αυτή που είχε πάρει μαζί της φεύγοντας θα συνέχιζε να ζει και να είναι νέα και υγιής. Αυτό που την πονούσε ήταν ο πεθαμένος εαυτός της και τα νεκρά νεανικά της όνειρα που τα συναντούσε σε κάθε στενοσόκακο του χωριού της. Έκλαψε μπροστά στην εκκλησία του χωριού, μπροστά στο σχολείο, στη μέση της πλατείας, εκεί που έπαιζε…

Όταν τα έθιμα, τα σχετικά με την κατάσταση, πήραν τέλος κατάλαβε ότι δεν υπήρχε τίποτα που να την κρατάει εκεί. Τα αδέλφια της τα είδε και δεν τα αναγνώρισε κι αν κάποια απ αυτά την αγκάλιασαν θερμά και δάκρυσαν, το μόνο που της θύμιζαν ήταν τη στιγμή που εκείνη έφευγε για Αμερική. Έκλαιγαν και κουνούσαν το χέρι τους κι εκείνη σπάραζε από ζήλια που τα έβλεπε να μένουν μπροστά απ το φτωχικό τους σπιτάκι και να μικραίνουν μαζί με κείνο, όλο και πιο πολύ, μέχρι που έγιναν κουκίδες στα μάτια της… στο μυαλό της… στην ζωή της!

Πήγε στο Αργοστόλι με ταξί κι από κει πήρε ένα λεωφορείο για το Φισκάρδο. Θυμόταν πως από παιδί είχε καημό να πάει. Όλοι γι αυτό μιλούσαν κι αν την ρωτούσες τότε, θα σου έλεγε πως είναι πιο μακριά κι απ’ την Αμερική.

Όταν κατέβηκε απ το λεωφορείο και κοίταξε γύρω της, κατάλαβε. Τόσο όμορφο μέρος δεν είχε ξαναδεί, και χαιρόταν τόσο πολύ που αυτό το μέρος θα συνδεόταν για πάντα στο μυαλό της με τις πρώτες ελεύθερες μέρες της ζωής της μετά από τόσα πολλά χρόνια.

Περπατούσε στην παραλία και χάζευε τα καΐκια όταν κάτι σαν λάμψη τράβηξε το βλέμμα της και το οδήγησε μέσα σ’ ένα απ’ τα μαγαζιά…

Αυτό που είδε ήταν ένας χείμαρρος από ξανθά μαλλιά που λαμπύριζαν στον ήλιο. Με αργά και φοβισμένα βήματα ακολούθησε τη λάμψη μέχρι που βρέθηκε εκατοστά μακριά της. Τότε εκείνα κινήθηκαν αποκαλύπτοντας ένα θεϊκό πρόσωπο. Έμεινε άφωνη η Γερασιμούλα. Ποτέ μα ποτέ δεν είχε κοιτάξει άντρα. Αυτό το είδος το φοβόταν και το απεχθανόταν συγχρόνως. Έβλεπε έργα στην τηλεόραση και δεν καταλάβαινε τι μπορεί να νιώθουν αυτοί που φιλιούνται. Τι άλλο εκτός από απέχθεια μπορούσαν να νιώθουν αυτοί που έκαναν έρωτα;

Τα κατάλαβε όλα μαζεμένα όταν είδε τα μακριά ξανθά μαλλιά, το ηλιοκαμένο δέρμα, τα γαλάζια  μάτια και τα κατακόκκινα χείλια του Τίμιαν.

Έτσι, σε μια στιγμή, το σκηνικό της ζωής της άλλαξε για ακόμη μια φορά. Ότι δεν είχε ζήσει στα σαρανταδύο χρόνια της ζωής της, τα έζησε στον ένα μήνα που έμεινε στο Φισκάρδο. Ήταν πολλές οι φορές που σκέφτηκε να μην ξαναγυρίσει στην Αμερική. Τόσες όσες και οι φορές που συνειδητοποίησε πως η ζωή της ήταν εκεί που βρίσκονταν τα παιδιά της.

Ο Τίμιαν ήταν ένας τριανταπεντάχρονος Νορβηγός που πέρναγε τα καλοκαίρια του στην Ελλάδα ζωγραφίζοντας. Μπορεί η ζωή του να μην είχε σχέση με αυτήν της Γερασιμούλας, τα συναισθήματα που ένιωσε όμως για κείνη ήταν ακριβώς τα ίδια με τα δικά της! Η μοίρα τελικά είχε προσέξει την Γερασιμούλα κι είχε αποφασίσει να ασχοληθεί μαζί της.

Ο μήνας, όταν ζεις μια τέτοια κατάσταση, περνάει σαν ώρα και βρέθηκαν κι οι δύο να ψάχνουν τρόπο να διατηρήσουν αυτήν την σχέση. Τα πρώτα τέσσερα χρόνια βρισκόντουσαν τα καλοκαίρια στο Φισκάρδο. Τα επόμενα δύο ο Τίμιαν πήγε αρκετές φορές στην Αμερική. Τον έβδομο χρόνο η μοίρα αποφάσισε να αποκαταστήσει πλήρως την Γερασιμούλα.

Ο συνέταιρος πέθανε ένα βράδυ στον ύπνο του, πλήρης ημερών και… έργων!

Φίλους στη ζωή της η Γερασιμούλα δεν απέκτησε. Μόνον γέννησε! Τα παιδιά της ήταν οι καλύτεροι φίλοι της και περισσότερο ο γιος της που λόγω φύλου είχε δεχτεί όλη την πίεση και την σκληρότητα του πατέρα του. Αυτός ήταν που απ’ την αρχή ήξερε τα πάντα για τον Τίμιαν και που στη συνέχεια την έσπρωξε να προχωρήσει στη ζωή της μαζί του.

Όταν γνώρισα εγώ την Γερασιμούλα, είδα μια πολύ ωραία γυναίκα, με έντονη προσωπικότητα και… γάργαρο γέλιο. Η ζωή της μοιραζόταν μεταξύ Αμερικής, Νορβηγίας και Φισκάρδου. Από εκείνο τον χρόνο είχε προσθέσει και μια στάση στην Αθήνα για να βλέπει τη μικρή της κόρη  που σπούδαζε αρχαιολόγος.

Μπορεί να έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε και να μην ξέρω πια που βρίσκεται αλλά είμαι σίγουρη πως συνεχίζει να παίρνει όλα αυτά που η μοίρα της χρώσταγε, γιατί ήταν πάρα πολλά. Σχεδόν όλα!!

 

 

 

Κ Ε Φ Α Λ Ο Ν Ι Τ Ι Κ Ε Σ …  Ρ Ε Τ Σ Ε Τ Ε Σ  ! ! !

 

ΜΠΑΚΑΛΑΟΠΙΤΑ
Υλικά

  • 1/2 κιλό παστό μπακαλιάρο
  • 1/2 κούπα ελαιόλαδο
  • 1 κούπα κρεμμυδάκι φρέσκο ψιλοκομμένο
  • 1/2 κούπα άνηθο ψιλοκομμένο
  • 1/2 κούπα μαντζουράνα ψιλοκομμένη
  • 1/2 κούπα ρύζι γλασέ
  • 1 1/2 κούπα νερό
  • αλάτι και πιπέρι
  • Για το παραδοσιακό φύλλο:
  •  3-4 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις
  • 1/2 κουταλάκι αλάτι
  • 1/2 κούπα ελαιόλαδο
  • 1/2 κούπα κρασί
  • 2-3 κουταλιές της σούπας νερό

Εκτέλεση:
Βγάλτε την πέτσα του μπακαλιάρου, κόψτε τον σε κομμάτια, τα οποία θα βάλετε σε νερό για 12-14 ώρες , ώστε να ξαλμυριστούν, ενώ πρέπει να αλλάξετε 3-4 φορές το νερό. Όταν ξαλμυριστεί, στραγγίξτε τον, αφαιρέστε τα κόκαλα και αφου τον λιανίσετε ξεψαχνίστε τον.

Σιγοβράστε το ρύζι, ώσπου να φουσκώσει, και στη συνέχεια σε μια λεκάνη το ανακατεύετε με τον μπακαλιάρο και τα υπόλοιπα υλικά, προσθέτοντας και 1/2 κούπα νερό.
Για το φύλλο:                                                                                                                                          Βάλτε σε μια λεκάνη 3 κούπες αλεύρι κι ανοίξτε στο κέντρο ένα λάκκο. Αφού ρίξετε μέσα το αλάτι, το λάδι και το κρασί, ζυμώστε πολύ καλά , ώσπου να γίνει η ζύμη εύπλαστη και μαλακή. Αν χρειαστεί προσθέστε λίγο αλεύρι ακόμα. Στη συνέχεια αφήστε τη στην άκρη για 30′. Ανοίξτε τη ζύμη σε δύο χοντρά φύλλα.

Απλώστε σε λαδωμένο ταψί το ένα φύλλο προσέχοντας να καλύπτονται τόσο ο πάτος όσο και τα τοιχώματα και να περισσεύει. Απλώνετε μέσα τη γέμιση, σκεπάστε με το δεύτερο φύλλο και γυρίστε τις άκρες. Χαράξτε την πίτα σε κομμάτια και ψήστε την για περίπου 1 ώρα στους 180°C 1 ώρα περίπου ή ώσπου να ροδίσει η επιφάνεια.

 

ΑΓΚΙΝΑΡΟΠΙΤΑ

  • 8 αγκινάρες
  • Χυμός 2 λεμονιών
  • 2 σκελίδες σκόρδο λιωμένο
  • 2 κρεμμυδάκια φρέσκα ψιλοκομμένα
  • 1½ ματσάκι άνηθο
  • ½ κιλό φέτα χοντροτριμμένη
  • 200 γραμμ. γιαούρτι στραγγιστό
  • 4 αβγά ελαφρά χτυπημένα
  • ½ φλιτζάνι ελαιόλαδο
  • αλάτι, πιπέρι
  • 12 φύλλα κρούστας
  • βούτυρο για το άλειμμα των φύλλων

Εκτέλεση:

Αφού καθαρίσετε τις αγκινάρες κόβετε τις καρδιές τους σε φετούλες. Τις τρίβετε με μια λεμονόκουπα και τις αφήνετε για λίγο σε μια λεκάνη με δροσερό νερό μέσα στο οποίο έχετε προηγουμένως διαλύσει μία κουταλιά της σούπας αλεύρι και το χυμό ενός λεμονιού για να μη μαυρίσουν.

Στη συνέχεια, αφού στραγγίζετε τις αγκινάρες, τις τσιγαρίζετε μαζί με το φρέσκο κρεμμυδάκι και το σκόρδο. Χαμηλώνετε τη φωτιά και συνεχίζετε το τσιγάρισμα μέχρι να μαραθούν οι αγκινάρες.

Αφού χτυπήσετε τα αβγά με το γιαούρτι προσθέστε τις αγκινάρες μαζί με τη φέτα και το άνηθο, αλατοπιπερώνετε κι ανακατεύετε καλά και προσεχτικά για να μη διαλυθούν οι αγκινάρες.

Βουτυρώνετε ένα ταψί και στρώνετε τα πρώτα 6 φύλλα κρούστας, βουτυρώνοντάς τα ένα προς ένα και αφήνοντάς τα να εξέχουν από το ταψί. Απλώνετε το μείγμα με τις αγκινάρες και γυρίζετε τα κάτω φύλλα προς τα μέσα. Σκεπάζετε με τα υπόλοιπα 6 φύλλα βουτυρώνοντάς τα επίσης ένα-ένα και, τέλος, κόβετε τα φύλλα που εξέχουν από το ταψί.

Αφού χαράξετε πίτα με κοφτερό μαχαίρι σε κομμάτια, τη ραντίζετε με λίγο νερό και την ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180°C για 1 ώρα περίπου, μέχρι να ροδοκοκκινίσει το επάνω φύλλο.

 

ΑΛΙΑΔΑ

Υλικά

  • 1 φύλλο μπακαλιάρου παστού περίπου 1 κιλό

Για το κουρκούτι:

  • 2 φλιτζάνια αλεύρι
  • 1 φακελάκι μαγιά σε σκόνη
  • αλάτι, ζάχαρη και άσπρο πιπέρι
  • νερό όσο πάρει

Για την Αλιάδα

 

  • 4 πατάτες βρασμένες και ξεφλουδισμένες
  • 2-4 σκελίδες σκόρδο, ανάλογα με το πόσο δυνατή τη θέλετε
  • 3-4 κουταλιές ξίδι
  • 1/2 φλιτζάνι ελαιόλαδο
  • λίγο ζωμό από τον μπακαλιάρο
  • αλάτι πιπέρι

Εκτέλεση:
Κόβετε τον μπακαλιάρο σε φέτες και τον βάζετε να ξαλμυριστεί σε μια λεκάνη γεμάτη κρύο νερό για 12-14 ώρες, ενώ αλλάζετε το νερό 3-4 φορές. Στη συνέχεια αφαιρείτε την πέτσα, τα κόκαλα και την ουρά του μπακαλιάρου, τα οποία βράζετε για 15′ σε μία κατσαρόλα με λίγο νερό. Σουρώνετε τον ζωμό και τον κρατάτε στην άκρη για τη σκορδαλιά.

Ετοιμάζετε το κουρκούτη. Μέσα σ’ ένα μπολ, διαλύετε τη μαγιά και τη ζάχαρη με λίγο χλιαρό νερό, και προσθέτετε λίγο από το αλεύρι. Ανακατεύετε με σύρμα, και αφήνετε το μίγμα να αφρίσει και να φουσκώσει. Ρίχνετε σε μία λεκανίτσα το υπόλοιπο αλεύρι, κάνετε μία λακκούβα στη μέση και ρίχνετε το προηγούμενο μείγμα. Προσθέτετε λίγο αλάτι, πιπέρι, ζάχαρη, και αρχίζετε να ρίχνετε σταδιακά τόσο νερό, όσο χρειάζεται ώστε να πάρετε έναν λείο και παχύρρευστο χυλό. Αφήνετε τον χυλό να φουσκώσει.
Ετοιμάστε την αλιάδα

Χτυπάτε στο γουδί το σκόρδο, με λίγο αλάτι, μέχρι να λιώσει. Προσθέτετε τις βρασμένες πατάτες και συνεχίζετε το χτύπημα, μέχρι να λιώσουν και να γίνουν κρέμα. Προσθέτετε σταδιακά το ξίδι και το ελαιόλαδο, έως ότου γίνουν λεία. Στη συνέχεια προσθέτετε και τον ζωμό του ψαριού λίγο-λίγο ανακατεύοντας, μέχρι να γίνει αλοιφή η αλιάδα. Δοκιμάζετε και διορθώνετε τη γεύση, αν είναι απαραίτητο, με αλατοπίπερο, ελαιόλαδο και ξίδι.

Κόβετε τον μπακαλιάρο σε μικρότερα κομμάτια, και βάζετε μπόλικο λάδι σε βαθύ τηγάνι για να ζεσταθεί. Τηγανίζετε τον μπακαλιάρο, αφού πρώτα βουτήξετε τα κομμάτια του στο κουρκούτι που ετοιμάσατε. Αφού ροδίσει ο μπακαλιάρος και από τις δύο πλευρές, τον βγάζετε από το λάδι πάνω σε χαρτί κουζίνας να στραγγίσει.

 

ΚΡΕΑΤΟΠΙΤΑ
Υλικά:

  • 1 1/2 κιλό αρνάκι γάλακτος, χωρίς κόκαλο, κομμένο σε μικρά κομμάτια
    300 γρμ τυρί φέτα τριμμένο
  • 1/2 φλιτζάνι ρύζι
  • 2 πατάτες κομμένες σε μικρά κομμάτια
  • 1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο
  • 2 κουταλιές ντομάτα πελτέ
  • 4 αυγά βρασμένα ψιλοκομμένα
  • 3 κουταλιές της σούπας βούτυρο
  • 3 κουταλιές της σούπας λάδι
  • ½ μάτσο μαϊντανό
  • 2-3 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες
  • αλάτι, πιπέρι, δυόσμο, κανέλα
  • λίγη φλούδα από πορτοκάλι
  • λίγο ζωμό κρέατος
  • 18-20 φύλλα μπακλαβά

Εκτέλεση:

Τοποθετούμε σε μια λεκάνη το ψιλοκομμένο αρνί και προσθέτουμε τη φέτα, το κρεμμύδι, τις πατάτες, την ντομάτα, το βούτυρο, το λάδι, το μαϊντανό, το δυόσμο, το σκόρδο, την κανέλλα, τη φλούδα πορτοκαλιού, και πιπέρι.

Ανακατεύουμε πολύ καλά έως ότου το μίγμα γίνει ομοιόμορφο. Στη συνέχεια προσθέτουμε λίγο ζωμό κρέατος και τα τέσσερα ψιλοκομμένα αυγά.

Απλώνουμε στο ταψί 8-10 φύλλα μπακλαβά, τα οποία έχουμε προηγουμένως βουτυρώσει, και στη συνέχεια τοποθετούμε, απλώνοντας ομοιόμορφα, τη γέμιση. Σκεπάζουμε με τα υπόλοιπα φύλλα, τα οποία βουτυρώνουμε επίσης. Αφού αλείψουμε όλη την επιφάνεια με βούτυρο βάζουμε το ταψί στο φούρνο και αφήνουμε την πίτα να ψηθεί για 1 ½ ώρα στους 220 – 250 °C.
Όταν η πίτα είναι έτοιμη τη βγάζουμε από το φούρνο και αφού την αφήσουμε να κρυώσει την κόβουμε σε τριγωνάκια.

 

Τσιγαρίδια Κεφαλονιάς
Υλικά

  • 2 ½ κιλά αγριόχορτα: πράσα, παπαρούνα, καυκαλίδες, ζοχός, λάπατο, αλευρίδα, σπανάκι, σέσκουλα
  • 1 ματσάκι σέλινο
  • 1 ματσάκι μαϊντανό
  • ματζουράνα
  • μάραθο
  • 3-4 φρέσκα κρεμμυδάκια
  • 2 κρεμμύδια
  • ½ κεφάλι σκόρδο
  • 2 ντομάτα σε κύβους
  • 150 γρ. ρύζι γλασσέ
  • 1 κούπα λάδι
  • αλάτι και πιπέρι

Εκτέλεση:

Αφού πλύνετε καλά και κόψετε όλα τα χόρτα, τα ζεματάτε σε καυτό νερό για 5-6 λεπτά. Τα σουρώνετε και στη συνέχεια τσιγαρίζετε στο λάδι τα κρεμμύδια και το σκόρδο. Προσθέστε τα χόρτα , την ντομάτα και τα μυρωδικά. Τα βράζετε για 5 λεπτά και προσθέτετε το ρύζι και όσο νερό χρειαστεί, προκειμένου να βράσει.

 

ΣΟΦΙΓΑΔΟ

 

Υλικά

  • 1-1,5kg μοσχάρι ψαχνό για κοκκινιστό
  • 3 μεσαία κρεμμύδια
  • 2 σκόρδα
  • 1 πιπεριά (προαιρετικά)
  • ντομάτα τριμμένη στον τριφτη, η αν δεν εχουμε φρεσκια προσθέτουμε 1 κονσέρβα ντοματάκι ψιλοκομμένο
  • 1 κουταλιά της σούπας πελτέ ντομάτας
  • κρασί για το τσιγάρισμα
  • αλάτι
  • λάδι
  • πιπέρι
  • μερικούς κόκκους μπαχάρι
  • μερικές πρόκες του γαρύφαλλου

Εκτέλεση:

  1. Σε μία κατσαρόλα τσιγαρίζουμε το κρέας με το λάδι ώσπου να πάρει χρώμα.
  2. Μόλις ροδίσει το κρέας προσθέτουμε το ψιλοκομμένο κρεμμύδι, το κομμένο σκόρδο και την πιπεριά. Όταν τσιγαριστούν, τα σβήνουμε με κρασί.
  3. Αφήνουμε να βράσει για κανενα 5λεπτο και ρίχνουμε το ντοματάκι. Ρίχνουμε τον πελτέ ντομάτας, το πιπέρι, το γαρύφαλλο και το μπαχάρι. Προσθέτουμε αρκετό νερό για να βράσει.
  4. Καθως βράζει αν δούμε οτι θελει κι άλλο νερο προσθέτουμε ζεστο νερο από τον βραστήρα.
  5. Στο τελος ριχνουμε και το αλατι

ΜΠΟΥΜΠΟΥΡΕΛΙΑ

 

Υλικά:

  • 100γρ. Φακές
  • 100γρ. Φασόλια μέτρια
  • 100γρ. Κουκιά
  • 100γρ. Ρεβύθια
  • 100γρ. Καλαμπόκι
  • 100γρ. Σιτάρι
  • Λάδι
  • Αλάτι
  • Λεμόνι

 

Εκτέλεση:

Μουσκεύουμε από βραδύς τα φασόλια τα ρεβύθια και τα κουκιά. Τα βράζουμε μαζί με τα υπόλοιπα υλικά εκτός από το λάδι και το λεμόνι. Όταν χυλώσουν είναι έτοιμα. Τα σερβίρουμε με λάδι και λεμόνι.

 

ΡΙΓΑΝΑΔΑ

 

ΥΛΙΚΑ: (για δύο άτομα)

  • 4 φέτες χωριάτικο ψωμί ( ξερό )
  • 2 ντομάτες
  • ρίγανη
  • αλάτι
  • ξύδι
  • λάδι

 

Εκτέλεση:

Βρέχουμε το ψωμί, του βάζουμε αλάτι, ξύδι, ρίγανη, λάδι και στύβουμε τις ντομάτες πάνω στο ψωμί.

 

ΛΑΒΡΑΚΙ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟ ΜΕ ΡΟΜΠΟΛΑ

Υλικά

  • Ένα μεγάλο λαβράκι ή οποιοδήποτε άλλο ψάρι σας αρέσει κατάλληλο για ψητό
  • Δυο φινόκιο
  • Ένα λεμόνι
  • Ένα ματσάκι βασιλικό (ή μέντα)
  • Βούτυρο
  • Μερικές μικρές πατάτες ανάλογες με τους καλεσμένους μας
  • Θυμάρι φρέσκο
  • Μαϊντανός ψιλοκομμένος
  • Ελαιόλαδο
  • Ένα ποτήρι «ρομπόλα»

Εκτέλεση συνταγής

Ζητάμε από τον ιχθυοπώλη να καθαρίσει το ψάρι και να το χαράξει σε διάφορα σημεία.

Καθαρίζουμε τα φινόκια και ξεχωρίζουμε τα τρυφερά εσωτερικά φύλλα του και τα κρατάμε κατά μέρος.

Σε μια κατσαρόλα βράζουμε αλατισμένο νερό και αφού βράσει ρίχνουμε μέσα τις πατάτες και το υπόλοιπο φινόκιο κομμένο σε μεγάλα κομμάτια. Αφήνουμε να μισο- βράσουν για λίγα λεπτά.

Σε ένα μπολ ρίχνουμε: ψιλοκομμένα τα τρυφερά φύλλα του φινόκιο, το ξύσμα από ένα λεμόνι, ψιλοκομμένο μαϊντανό, μέντα ή βασιλικό, (όποια γεύση προτιμάτε), λίγο βούτυρο, αλάτι και πιπέρι. Ανακατεύουμε καλά το μείγμα και με αυτό γεμίζουμε τα ανοίγματα του ψαριού στη πλάτη και στη κοιλιά.

Μόλις μισο-βράσουν οι πατάτες και το φινόκιο τα σουρώνουμε και τα ρίχνουμε σε ένα μπολ. Κόβουμε τις πατάτες στη μέση, ρίχνουμε στα λαχανικά ψιλοκομμένο μαϊντανό, θυμάρι, λίγο βούτυρο. Ανακατεύουμε προσεκτικά.

Ανοίγουμε ένα μεγάλο φύλλο αλουμινόχαρτου, στη μέση βάζουμε το μείγμα με τις βραστές πατάτες και το φινόκιο και από πάνω τοποθετούμε το ψάρι, ραντίζουμε με λίγο ελαιόλαδο. Κλείνουμε πολύ καλά το αλουμινόχαρτο και πριν το σφραγίσουμε εντελώς ρίχνουμε μέσα το λευκό κρασί. Προσπαθούμε να κλείσουμε όσο πιο καλά μπορούμε το αλουμινόχαρτο, αφήνοντας αρκετό χώρο για τον ατμό που θα δημιουργηθεί ώστε να μην σχιστεί.

Προσοχή τώρα, θα σας αποκαλύψω ένα εύκολο τρικ που θα σας εξασφαλίσει το καλύτερο μαγείρεμα και την απελευθέρωση των αρωμάτων των βοτάνων:

Σε ένα αντικολλητικό τηγάνι βάζουμε μέσα το αλουμινόχαρτο έτσι όπως είναι με το ψάρι, ανάβουμε σε μέτρια φωτιά και μόλις το δούμε να φουσκώνει το αλουμινόχαρτο από τους ατμούς το βάζουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180ο για 15-20 λεπτά ανάλογα το μέγεθος του ψαριού.

Σερβίρισμα

Όταν το ψάρι μας ψηθεί, το σερβίρουμε έτσι όπως είναι με το αλουμινόχαρτο τοποθετημένο σε ένα βαθύ πυρεξάκι ή πιατέλα και το ανοίγουμε κάνοντας μια μαχαιριά στο αλουμινόχαρτο, μπροστά στους καλεσμένους μας. Τα αρωματικά βότανα θα κατακλείσουν τον χώρο, το χειροκρότημα είναι εξασφαλισμένο. Γιατί μαγειρεύω σημαίνει μαγεύω!

 

ΑΜΥΓΔΑΛΟΠΙΤΑ

 

ΥΛΙΚΑ:

  • 12κουταλιές ζάχαρη
  • 12 κουταλιές κοπανισμένο αμύγδαλο
  • 12 αυγά
  • 12 κουταλιές φρυγανιά
  • 1 κουταλάκι γαρίφαλο
  • 1 κουταλάκι κανέλλα
  • 2 βανίλιες

ΣΙΡΟΠΙ: ( το βράζουμε για 10 λεπτά)

  • 2 ποτήρια νερό
  • 3 ποτήρια ζάχαρη
  • 10 πρόκες γαρίφαλο
  • 1 κομμάτι κανέλλα

 

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:
Χτυπάμε τα ασπράδια μαρέγκα και τα βάζουμε στην άκρη. Μετά χτυπάμε την ζάχαρη, τους κρόκους και την βανίλια. Ρίχνουμε λίγο -λίγο το αμύγδαλο την φρυγανιά το γαρύφαλλο, την κανέλλα και το ασπράδι. Βουτυρώνουμε το ταψί (30×30) και το τινάζουμε. Ρίχνουμε το υλικό και το ψήνουμε σε φούρνο 200οC για 30 λεπτά .Όταν βγάλουμε το γλυκό ρίχνουμε το σιρόπι κρύο σε όλο το γλυκό.

 

ΜΠΟΜΠΟΤΑ

 

ΥΛΙΚΑ:

  • 3 ποτήρια καλαμποκάλευρο
  • 1 ποτήρι αλεύρι
  • 1 ποτήρι χυμό πορτοκάλι
  • 1 ποτήρι λάδι
  • 1 ποτήρι ζάχαρη
  • 2 ποτήρια νερό
  • 1 σακουλάκι σταφίδες
  • κανέλλα
  • ξύσμα πορτοκαλιού
  • 2 φακελάκια μπαίκιν πάουντερ

 

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:

Σε μια λεκάνη ανακατεύουμε τα αλεύρια, με όλα τα υλικά Ρίχνουμε το μείγμα σε ένα ταψί και ψήνουμε για 45 λεπτά
της ώρας ή όσο χρειάζεται να πάρει χρώμα.

 

Όταν ήμουν μούτσος… (ναύλος 12ος Αίγινα)

Protected by Copyscape Duplicate Content Detection Tool

Αίγινα! Για κάποιους ήταν φυλακή αλλά για μένα υπήρξε πάντα τόπος ελευθερίας…κοπάνας! Η ιστορία της γνωριμίας μας ξεκινάει απ’ την κουζίνα του σπιτιού μου. Η μανούλα μου φτιάχνει λουκουμάδες κι εγώ στέκομαι από πίσω της παρακολουθώντας τη διαδικασία. Μια σταγόνα λάδι πηδάει απ’ το κατσαρολάκι που τηγανίζονταν οι λουκουμάδες, περνάει πάνω απ’ τη μανούλα και κάνει προσγείωση μέσα στο μάτι μου!

Τρεις μέρες έμεινα στο νοσοκομείο. Το τηγανισμένο μου μάτι έκανε καιρό να συνέλθει αλλά ευτυχώς δεν του έμεινε καμία βλάβη. Αν ήταν από νερό αυτή η βραστή σταγόνα, είχε πει τότε ο γιατρός, το μάτι θα παρέμενε τηγανισμένο για πάντα. Στην όλη προσπάθεια της αποθεραπείας του ματιού μου έπαιρνε ενεργό μέρος κι η Ειρήνη, με προσευχές και τάματα στον Αγ Νεκτάριο.

«Άγιε μου Νεκτάριε κάνε το καλά το ματάκι του παιδιού μου κι εγώ θα σου φέρω ένα χρυσό μάτι!».

Το μάτι έγινε καλά και με το που έφτιαξε ο καιρός, πήγε η καημένη η Ειρήνη, τα ακούμπησε κανονικά κι αγόρασε μια χρυσή πλακέτα με ένα ανάγλυφο μάτι. Τι να της λέει η μάνα μου «Βρε Ειρήνη είναι πολλά τα λεφτά. Πάρε ένα ασημένιο», ανένδοτη η Ειρήνη: «Χρυσό του έταξα, χρυσό θα του πάρω!» κι ας ήταν όλες οι οικονομίες της.

Έτσι ένα πρωί, με τα κεφτεδάκια μας, τις ντοματούλες και τα αγγουράκια μας, ξεκινήσαμε οι δύο μας για την Αίγινα.

Για μένα ήταν η πρώτη κοπάνα απ τη μανούλα αλλά νομίζω πως και για την Ειρήνη ήταν μια κοπάνα … απ’ την πραγματικότητα.

«Κόρη σας το κοριτσάκι;»

«Ναι ναι κόρη μου!»

Άσχετο αν μας άκουγαν να τη φωνάζω Γιγίνη μου κι όχι μαμά. Εκείνη έλεγε το «κόρη μου» και φούσκωνε από περηφάνια!

Με την Ειρήνη και τη μανούλα μαζί πήγαμε πολλές φορές στην Αίγινα και στον Αγ. Νεκτάριο. Άλλωστε ήταν ο αγαπημένος της Ειρήνης γιατί δεν της χαλούσε ποτέ χατίρι. Και μετά το μοναστήρι η επόμενη προτεραιότητα, πριν πάμε ν’ αγοράσουμε τις σακούλες με τα φιστίκια, ήταν η βόλτα με το μόνιππο!!

 

Μεγαλώνοντας, με το που σκεφτόμουνα κοπάνα, αμέσως ερχόταν στο μυαλό μου η Αίγινα. Έτσι έγινε ένας σταθερός προορισμός. Στην Αίγινα πήγαμε με την κολλητή μου την Άννα όταν κάναμε κοπάνα από σπίτι και σχολείο. Είχε γίνει ένα ατύχημα τότε σε μια σχολική εκδρομή και κάποιες μαθήτριες είχαν πνιγεί. Έτσι το σχολείο αποφάσισε να σταματήσει τις εκδρομές. Έλα όμως που εμείς είχαμε κάνει όνειρα! Έτσι είπαμε ψέματα στους γονείς, το σκάσαμε και την Παρασκευή απ το σχολείο και πήγαμε τριήμερο στην Αίγινα.

Στην Αίγινα πήγαμε με την άλλη κολλητή μου, την Καίτη όταν πήρα την πρώτη άδεια απ’ τη δουλειά. Η αλήθεια είναι πως τότε, και λόγω του ότι σαν εργαζόμενα κορίτσια είχαμε λεφτά,  είχαμε ξεκινήσει για Σύρο. Δεν θυμάμαι λεπτομέρειες αλλά κάποια κομπίνα είχε γίνει με τα εισιτήρια και φτάνοντας Πειραιά δεν υπήρχε πλοίο για Σύρο. Το καλό της υπόθεσης, κι αυτό το θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια, ήταν πως ξύπνησε, λόγω καταγωγής, ο Αθανάσιος Διάκος μέσα μου και πήγα επί τόπου στα γραφεία της εταιρίας και κόντεψα να τα κάνω λαμπόγυαλο. Αποτέλεσμα ήταν να πάρουμε αμέσως τα λεφτά μας πίσω, αλλά μ’ αυτά και μ’ αυτά πήγε απόγευμα και εισιτήρια για άλλο προορισμό δεν υπήρχαν. Εκτός… εκτός φυσικά απ την Αίγινα που εισιτήρια υπάρχουν πάντα. Έτσι περάσαμε μια αξέχαστη εβδομάδα τρώγοντας τόνους από φιστίκια!

 

Αν θα ήθελα να συνεχίσω την ιστορία που άρχισε στα Κύθηρα, θα την περνούσα απ’ την Αθήνα, θα την πήγαινα λίγο Κεφαλονιά, λίγο Θεσσαλονίκη και δύο χρόνια αργότερα θα την έφτανα στην Αίγινα. Μετά από κλεφτές συναντήσεις που αρμόζανε στην ηλικία μου και ταξίδια αστραπή του τύπου «φεύγω το πρωί και γυρίζω το βράδυ, πριν με πάρουν χαμπάρι απ το σπίτι», αποφασίσαμε να κάνουμε ένα ταξίδι της προκοπής. Αν αυτή η σχέση ήταν μυθιστόρημα, σίγουρα ο τίτλος θα ήταν «Μου λείπεις»! Εκείνος σπούδαζε Θεσσαλονίκη, εγώ ήμουν στην Αθήνα και αυτό που μείωνε την απόσταση ήταν τα γράμματα. Οι συναντήσεις γινόντουσαν πάντα με την ψυχή στο στόμα, που λένε, και μόνο το καλοκαίρι μπορούσαμε να βρεθούμε λίγο παραπάνω. Εκείνο το καλοκαίρι λοιπόν χέρι-χέρι μπήκαμε στο καραβάκι, έχοντας μπροστά μας δεκαπέντε μέρες ελευθερίας, να ζήσουμε όπως δύο χρόνια τώρα ονειρευόμασταν. Η πρώτη εβδομάδα πέρασε καλά, εμπεριέχοντας και τις δύο πρώτες ονειρικές μέρες. Η δεύτερη εβδομάδα  ήταν λίγο κάτω του χλιαρού κι εκεί προς το τέλος είχε αρχίσει να περνάει απ το μυαλό μου κι η εικόνα του Σταύρου που είχα γνωρίσει από κάτι φίλους πριν λίγες μέρες. Όπως φαινόταν, το Χειμώνα που ερχότανε, απ’ τον Στέργιο θα είχα μόνο… τα δύο πρώτα γράμματα! Τελικά αυτή η σχέση τέλειωσε ακριβώς όπως είχε αρχίσει. Σε κάποιο κατάστρωμα, να κάθεται ο ένας στο ένα παγκάκι και ο άλλος στο άλλο!

 

Η τελευταία φορά που βρέθηκα στην Αίγινα ήταν δύο χρόνια μετά. Στη ζωή μου δεν υπήρχε πια κανένα «Στ», και αυτή τη φορά είδα την Αίγινα μέσα απ’ τα ματιά ενός πραγματικά ανέμελου, ευτυχισμένου ανθρώπου. Δεν ήταν η μεγαλύτερη σε διάρκεια παραμονή μου αλλά ήταν η μεγαλύτερη σε ποιότητα. Την γύρισα ολόκληρη και την έζησα τόσο όσο καμιά άλλη φορά. Ίσως αυτή τη φορά να έφαγα και τα περισσότερα φιστίκια και όχι μόνο στην αυτούσια μορφή τους. Φίλοι έρχονταν και έφευγαν για να έρθουν άλλοι. Μεταξύ αυτών που ήρθαν ήταν και η Αρετή που η σκούφια της κράταγε από Αίγινα. Η ευχή μου σε κάθε μέρος που πάω είναι σταθερή: «Αχ και να ΄χαμε μια γιαγιά εδώ!». Η Αρετή μας έφερε τη «γιαγιά» της Αίγινας, που βέβαια δεν ήταν γιαγιά ούτε σε ηλικία αλλά ούτε και σε συγγένεια. Και τι δεν φάγαμε απ’ τα χεράκια της, κι όλα τυλιγμένα σε φιστίκι! Μάλιστα περάσαμε και σε ανώτερα επίπεδα, δίνοντάς της και παραγγελίες. Πες το κι έγινε ήταν η «γιαγιά». Φεύγοντας πήραμε και βαζάκια με γλυκό φιστίκι μαζί μας.

 

Ακόμα και σήμερα όταν η ανάγκη για ταξίδι γίνεται έντονη η Αίγινα είναι το πρώτο μέρος που σκέφτομαι: «Να πάμε κάπου βρε παιδί μου. Έστω μέχρι την Αίγινα!».

Ίσως η πρόταση όπως διατυπώνεται να παρουσιάζει την Αίγινα σαν το μίνιμουμ του καλού. Όμως δεν είναι έτσι. Το μάξιμουμ του «δικού» θα ήταν η πιο σωστή ερμηνεία.

Την αγαπώ την Αίγινα για πολλούς λόγους. Ο ένας είναι για όλα αυτά που έχω ζήσει εκεί. Ο άλλος είναι για τα φιστίκια της που τα λατρεύω, όπως όλοι μας άλλωστε. Άλλος ένας είναι το λιμάνι της που μ’ άρεσε να περπατάω ώρες ατέλειωτες. Πάνω κάτω, πάνω κάτω…

Οι κυριότεροι λόγοι όμως είναι τρεις.

Ο πρώτος είναι για κείνο το ταξίδι που έκανα με την Γιγίνη μου, και που για μια ολόκληρη μέρα της έδωσα τη χαρά να είμαι κόρη της…

Ο δεύτερος είναι ότι εκεί στον παραλιακό δρόμο της Αίγινας έχω αφήσει τον τρελιάρικο εικοσάχρονο εαυτό μου και έχω την ελπίδα πως αν γυρίσω, θα τον ξαναβρώ…

Και ο τρίτος είναι ο Άγιος Νεκτάριος. Δεν ξέρω πως γίνεται, αλλά  εγώ, που δεν θα μ’ έλεγες και βαθιά θρησκευόμενο άτομο, μέσα μου νιώθω πως αν σήμερα βλέπω κι απ τα δύο μάτια, το χρωστάω σ’ Αυτόν!!!

************************************************************************************************************

 

Συνταγές από την Αίγινα

 

ΨΗΤΟ ΑΡΝΙ Ή ΚΑΤΣΙΚΙ ΜΕ ΚΡΟΥΣΤΑ ΦΙΣΤΙΚΙΟΥ

 

ΥΛΙΚΑ

  • Αρνί ή κατσίκι,
  • 3 κουταλιές της σούπας βούτυρο μαλακωμένο,
  • 6 κουταλιές της σούπας χονδροκομμένο φιστίκι Αιγίνης,
  • 1 φλιτζάνι ζωμό από το ψητό,
  • 3 κουταλιές σούπας τριμμένη φρυγανιά,
  • 3 κουταλιές γλυκού μέλι ή μαρμελάδα φράουλα χωρίς ζάχαρη

ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Ψήνουμε το αρνί ή το κατσίκι στο φούρνο για 2 με 2,5 ώρες, αφού έχουμε πολτοποιήσει ό,τι μυρωδικά μας αρέσουν μαζί με λάδι και λίγο νερό και έχουμε αλείψει το κρέας. Μπορούμε να βάλουμε και λίγο σκόρδο ανάμεσα στο κρέας. Σκεπάζουμε με αλουμινόχαρτο για να μην ξεροψηθεί πολύ.
Φτιάχνουμε τον πολτό της κρούστας αναμειγνύοντας όλα τα υλικά πολύ καλά. Τεμαχίζουμε σε μερίδες ανά δύο παϊδάκια και τις πιέζουμε μέσα στην κρούστα ώστε να καλυφθεί όλη η επιφάνεια.
Ψήνουμε στο γκριλ για ακόμη 10 λεπτά.

 

ΠΑΤΕ ΦΙΣΤΙΚΙΟΥ

 

ΥΛΙΚΑ

  • 3 φλιτζάνια φιστίκι Αιγίνης ψημμένο και τριμμένο καλά,
  • 1 φλιτζάνι νιφάδες πατάτας,
  • 2 φλιτζάνια νερό,
  • 1 ½ φλιτζάνι λάδι,
  • 1 σκελίδα σκόρδο λιωμένο,
  • 4 κουταλιές της σούπας χυμό λεμονιού (1/2 λεμόνι),
  • ½ κουταλάκι ρίγανη
  • ½ κουταλάκι αλάτι, λίγο πιπέρι.

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Ανακατεύετε καλά τις νιφάδες με το νερό, το αλάτι το πιπέρι, τη ρίγανη, το λεμόνι και το σκόρδο. Προσθέτετε λίγο λίγο το λάδι και μία μία κουταλιά το τριμμένο φιστίκι μέχρι να γίνουν ένα μείγμα ομοιογενές. Έτοιμο το ορεκτικό σας.

 

ΠΙΤΑ ΜΕΛΙΤΖΑΝΑΣ

 

ΥΛΙΚΑ

  • 1 κιλό μελιτζάνες,
  • 200γρ ελαιόλαδο,
  • 250γρ γραβιέρα,
  • 3 αυγά, αλάτι-πιπέρι,
  • 2 κρεμμύδια ξερά,
  • ένα μικρό ματσάκι μαιντανό.

 

ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Βγάζουμε το φλοιό από τις μελιτζάνες και τις τρίβουμε στον τρίφτη. Συμπληρώνουμε το κρεμμύδι που έχουμε τρίψει, το τριμένο τυρί, τα αυγά, τον ψιλοκομμένο μαïντανό και το λάδι. Όλα αυτά τα ανακατέυουμε μαζί, τα ρίχνουμε στο φύλλο κρούστας ή στο φύλλο που έχουμε φτιάξει εμείς και το διπλώνουμε. Λαδώνουμε το φύλλο απο πάνω με ενα πινέλο και ψήνουμε για μία ώρα.

 

ΧΤΑΠΟΔΙ ΓΙΟΥΒΕΤΣΙ

 

ΥΛΙΚΑ

  • 1 χταπόδι περίπου ενάμισυ κιλό,
  • 500 γρ κριθαράκι,
  • 100 γρ λάδι, 1 κρεμμύδι μεγάλο,
  • 2 φύλλα δάφνης,
  • λίγο μπαχάρι,
  • αλάτι και πιπέρι,
  • 2 λίτρα νερό,
  • 2 ντομάτες.

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Κόβουμε το χταπόδι σε μεγάλα κομμάτια και το βάζουμε στην κατσαρόλα σε χαμηλή φωτιά να πιεί το ζουμί του. Μετά ρίχνουμε τη δάφνη, το μπαχάρι, το τριμμένο κρεμμύδι, το λάδι και τα σοτάρουμε. Έπειτα ρίχνουμε τις ντομάτες, το αλάτι και το πιπέρι, τα αφήνουμε να βράσουν για 15′ και μετά προσθέτουμε το νερό. Εφόσον βράσει το χταπόδι, το βγάζουμε και προσθέτουμε το κριθαράκι. Προς το τέλος, ξαναρίχνουμε το χταπόδι στην βρασμένη πάστα και το βάζουμε για 15′ λεπτά στο φούρνο στους 200 βαθμούς.

 

ΨΑΡΙ ΦΙΛΕΤΟ ΜΕ ΠΕΣΤΟ

 

ΥΛΙΚΑ

  • 900 γρ. φιλέτο λευκού ψαριού (π.χ. σφυρίδα, πεσκανδρίτσα, μπακαλιάρος) σε κομμάτια από περίπου 150 γρ. το καθένα.

Για το κόκκινο πέστο:

  • 3-4 μεγάλα φύλλα βασιλικού ,
  • 100 γρ. ψημμένη ψίχα φυστίκι Αιγίνης,
  • 100 γρ. μαλακές λιαστές ντομάτες (από βαζάκι με λάδι),
  • 2 σκελίδες σκόρδο λιωμένο,
  • 75 γρ. τριμμένη παρμεζάνα,
  • ½  φλιτζάνι παρθένο ελαιόλαδο,
  • μία κουταλιά χυμό λεμονιού,
  • αλάτι και πιπέρι.

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Για το πέστο, κόψτε τα φύλλα του βασιλικού και βάλτε τα στο μίξερ. Προσθέστε τα υπόλοιπα υλικά και αναμείξτε τα μέχρι το μείγμα να γίνει ομοιογενής χυλός. Το πέστο διατηρείται καλά στο ψυγείο για περίπου μία εβδομάδα.
Προθερμάνετε το φούρνο στους 100°C ή στη χαμηλότερη θέση. Τοποθετήστε το ψάρι σε ένα πυρίμαχο σκεύος. Ψήστε για 40 λεπτά.
Προς το τέλος του ψησίματος, πασπαλίστε από πάνω με την παρμεζάνα.
Βάλτε μία με δύο κουταλιές πέστο πάνω από το ψάρι.
Σερβίρετε με πράσινη σαλάτα

 

ΣΟΥΠΙΕΣ ΚΡΑΣΑΤΕΣ

 

ΥΛΙΚΑ

  • 1 κιλό σουπιές,
  • 1 μεγάλο κρεμμύδι,
  • 1 ματσάκι άνιθο,
  • 1 ποτήρι κρασί, 1μικρό ποτήρι λάδι (100 ml),
  • 2 τομάτες φρέσκιες τριμμένες,
  • 1 ποτήρι νερό.

ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Βάζουμε σε μία κατσαρόλα τις σουπιές με το κρασί, προσθέτουμε το κρεμμύδι, το λάδι, τον άνιθο και τα σοτάρουμε. Μόλις είναι έτοιμα, ρίχνουμε και τη ντομάτα. Τέλος, συμπληρώνουμε το νερό, αλάτι και πιπέρι και αφήνουμε να βράσουν για 40 λεπτά.

ΣΑΡΙΚΙΑ ΑΙΓΙΝΗΣ

Πολύ γρήγορο γλυκάκι, βουτυράτο και σιροπιαστό. Δεν απαιτεί πάνω από 15 λεπτά προετοιμασίας. Ο υπόλοιπος χρόνος αφορά στο ψήσιμο και μόνο.

Υλικά

  • 1 κουτί (500 γρ) φύλλο κρούστας
  • ½ φλιτζάνι φιστίκια Αιγίνης ψιλοκομμένα
  • ½ φλιτζάνι τριμμένα καρύδια (έβαλα αμύγδαλα)
  • ½ φλιτζάνι αράπικο φιστίκι
  • ½ φλιτζάνι ζάχαρη
  • 1 κουταλιά της σούπας μοσχοκάρυδο
  • 1 κουταλιά της σούπας κανέλλα
  • ½ φλιτζάνι λάδι
  • 250 γρ βούτυρο γάλακτος λιωμένο για το άλειμμα των φύλλων

Για το σιρόπι

  • 2 φλιτζάνια νερό
  • 2 ½ φλιτζάνια ζάχαρη

Εκτέλεση
Ανακατεύουμε σε ένα μπωλ ζάχαρη, ξηροκάρπια, μπαχαρικά και λάδι. Βουτυρώνουμε το ταψί μας. Παίρνουμε ένα φύλλο το βουτυρώνουμε και απλώνουμε κατά μήκος λίγη γέμιση (όχι πολύ-«πασπαλιστά» ώστε να καλύπτει τα περισσότερα μέρη του φύλλου μας). Βουτυρώνουμε ένα άλλο φύλλο, το στρώνουμε πάνω στο πρώτο και τυλίγουμε σε ρολό. Βάζουμε το ρολό στο ταψί και με κοφτερό μαχαίρι κόβουμε σε μικρά κομμάτια. Επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία με όλα τα φύλλα μας τα τοποθετούμε στο ταψί και περιχύνουμε με το λειωμένο βούτυρο.
Σε καλά προθερμασμένο φούρνο ψήνουμε για 30 λεπτά στους 180 βαθμούς μέχρι να ροδοκοκκινήσουν. (Ο δικός μου φούρνος είναι πολύ δυνατός οπότε στα 20 λεπτά το γλυκό είναι έτοιμο-προσαρμόστε το χρόνο αναλόγως του φούρνου σας).
Βγάζουμε από το φούρνο και ετοιμάζουμε το σιρόπι μας βράζοντας τα υλικά 5-7 λεπτά και σιροπιάζουμε (ζεστό σιρόπι-κρύο γλυκό)

hungry for life

 

ΦΙΣΤΙΚΙ ΓΛΥΚΟ ΚΟΥΤΑΛΙΟΥ

ΥΛΙΚΑ

  • 700 γρ. φυστίκι Αιγίνης
  • 2 κιλά ζάχαρη
  • 4 φλιτζάνια τσαγιού νερό
  • 1/2  λεμόνι
  • Αρωμα βανίλιας

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Βράζουμε το φιστίκι σε κατσαρόλα με νερό μπόλικο ώσπου να τρυπιέται
με οδοντογλυφίδα.Το βάζουμε σε τρυπητό να στραγγίσει και αμέσως
μετά σε πετσέτα ν΄απορροφήσει τα υγρά.
Σε ανάλογη κατσαρόλα,βράζουμε τη ζάχαρη με το νερό 6-7 λεπτά.
Αφήνουμε το σιρόπι να χλιάνει,αφαιρούμε την εξωτερική πέτσα
από το φυστίκι,ρίχουμε την ψίχα μέσα στο σιρόπι και
το αφήνουμε να σταθεί για μια μέρα.
Την άλλη μέρα βράζουμε το γλυκό ώσπου να δέσει το σιρόπι.
Στο τέλος προσθέτουμε το λεμόνι και το άρωμα βανίλιας.
Αφήνουμε το γλυκό να κρυώσει καλά και το σερβίρουμε σε βάζα.

Πηγή

 

 

 

 

 

 

 

 

Όταν ήμουν μούτσος… (ναύλος 9ος Λήμνος)

Protected by Copyscape Duplicate Content Detection Tool

Στη Λήμνο βρέθηκα έναν Σεπτέμβρη για λόγους επαγγελματικούς. Η δουλειά που είχα να κάνω θα μου έπαιρνε, βαριά βαριά ένα δίωρο αλλά εγώ είχα μπροστά μου ένα ολόκληρο τριήμερο να το περάσω όπως ήθελα…

Αφού άφησα τα πράγματά μου στο ξενοδοχείο ξεκίνησα να τελειώνω με το επαγγελματικό κομμάτι του ταξιδιού μου. Βλέποντας την παραλία που ήταν μπροστά απ’ το ξενοδοχείο, έβαλα κόπο και συγκρατήθηκα να μην ανέβω να φορέσω το μαγιό μου. Περπατώντας και ρωτώντας για το που έπρεπε να πάω, βγήκα στο λιμανάκι της Μύρινας. Εδώ, όσο κόπο κι αν έβαλα, δε μπόρεσα να μην σταματήσω για έναν καφέ. Αυτή η εικόνα με τα καϊκάκια να κουνιούνται αγγίζοντας το ένα το άλλο, τις φωνές, τους τελευταίους τουρίστες και τα υπέροχα χρώματα μ’ έκαναν να ξεχάσω το λόγο για τον οποίο είχα έρθει. Όταν τον θυμήθηκα και πετάχτηκα όρθια είδα ότι στο τσακ προλάβαινα… και η επόμενη μέρα ήταν Σάββατο!!!

Τελειώνοντας τις υποχρεώσεις μου έτρεξα στο ξενοδοχείο να φορέσω το μαγιό μου και να βουτήξω στην καταγάλανη θάλασσα. Εκεί με βρήκε το σούρουπο. Δεν μου έκανε καρδιά να φύγω. Δεν είχα περάσει στη ζωή μου πιο ήρεμες ώρες απ’ αυτές. Ήταν τόση η πληρότητα που ένιωθα ξαπλωμένη στην παραλία που ούτε το διαμαρτυρόμενο στομάχι μου δε μπορούσε να την χαλάσει. Είχε σκοτεινιάσει για τα καλά όταν μάζεψα τα πράγματά μου και γύρισα στο ξενοδοχείο. Έκανα ένα ντους και , όπως ήμουν με το μπουρνούζι, ξάπλωσα για λίγο και κοιτώντας το φεγγαράκι απ’ την ανοιχτή μπαλκονόπορτα με πήρε ο ύπνος.

Κάποιες αχτίδες ήλιου και το στομάχι μου που γουργούριζε με ξύπνησαν  . Η ώρα ήταν κιόλας εννιά  κι εγώ είχα να φάω πάνω από 24 ώρες.
Πηγαίνοντας για το καφενεδάκι που την προηγουμένη είχα πιει καφέ, η μυρωδιά φρεσκοψημένου ψωμιού με παρέσυρε σ’ έναν φούρνο. Πήρα ένα καρβελάκι και βγήκα στο δρόμο έχοντας αρχίσει ήδη να το τσιμπολογάω. Περπατούσα και μασούλαγα όταν μια ψηλή ξανθιά με σταμάτησε για να με ρωτήσει, με περίεργα αγγλικά, που ήταν ο φούρνος. Έκοψα το μισό καρβέλι και της το έδωσα. Ήταν τόσος ο ενθουσιασμός της που με κάλεσε για καφέ. Με μισό καρβέλι στο χέρι η κάθε μια και μασουλώντας πήγαμε στο καφενεδάκι.

Η κοπελιά ήταν Γερμανίδα και δεν είχε καμία σχέση με τους Γερμανούς που είχα εγώ στο μυαλό μου. Ήταν γλυκιά, ζεστή και είχε απίστευτο χιούμορ. Στην αρχή είχαμε ένα προβληματάκι με τα αγγλικά μας αλλά σε πολύ λίγο είχαμε καταφέρει να συνεννοούμαστε μια χαρά και να ρίχνουμε απίστευτο γέλιο με τα λάθη που κάναμε. Θα ξεχάσω εγώ την “woman god” που της είπα ή το  “non known” που μου είπε εκείνη; Και μακάρι να ήταν μόνον αυτά…!!!

Με το γέλιο και την έντονη προσπάθεια να ξεθάψουμε απ’ το μυαλό μας λέξεις και κανόνες της αγγλικής γλώσσας, πήγε μεσημέρι χωρίς να το καταλάβουμε. Είχε περάσει κι η επήρεια του μισού καρβελιού οπότε σηκωθήκαμε να βρούμε μέρος να φάμε. Ακολουθώντας και πάλι μυρωδιές βρήκαμε ένα εστιατόριο με μια ωραία αυλή. Παραγγείλαμε διάφορα και μαζί με τα φαγητά ήρθε και στρογγυλοκάθισε δίπλα μας ένα κανελί σκυλάκι.

Έτσι γίναμε τρεις και τόσοι μείναμε μέχρι που έφυγα. Μαζί πήγαμε στο κάστρο μαζί πηγαίναμε για μπάνιο, για καφέ, για βόλτα για φαγητό. Πιστός φίλος ο Όλιβερ. Αυτό το όνομα του δώσαμε. Μεταξύ των χαρισμάτων του ο Όλιβερ θα πρέπει να ήταν και πολύ μορφωμένος. Η Όντα του μιλούσε γερμανικά, εγώ του μιλούσα ελληνικά και οι δύο μαζί αγγλικά και τα καταλάβαινε όλα μια χαρά!
Το πιο αστείο που συνέβη με τον Όλιβερ ήταν όταν αποφασίσαμε να βγούμε έξω απ’ τη Μύρινα και χρειάστηκε να πάρουμε λεωφορείο.  Δεν ξέρω αν έμεινε όσες ώρες λείπαμε στη στάση αλλά εμείς εκεί τον βρήκαμε όταν γυρίσαμε!

Η εκδρομή που κάναμε εκτός Μύρινας ήταν στον Μούδρο. Δεν θα μιλήσω για την παραλία γιατί δεν έχω λόγια να περιγράψω αυτήν την ομορφιά. Θα πω όμως για το χωριό και τους δρόμους του. Στο τέλος κάθε δρόμου υπήρχε κτίριο κι όταν έφτανες σ’ αυτό το κτίριο και κοιτούσες το τέλος του επόμενου δρόμου… υπήρχε  άλλο κτίριο. Και πάει λέγοντας. Ήταν έτσι φτιαγμένο, λέει, το χωριό για να κρύβονται οι κάτοικοι από τους Τούρκους. Εντυπωσιακό! Σα λαβύρινθος!
Στην παραλία του Μούδρου, πάνω σ’ ένα βράχο, βίωσα την απόλυτη ηρεμία. Αυτήν την υπέροχη αίσθηση του «έχω τα πάντα, έχω καταφέρει τα πάντα»! Ήταν προφανώς τόσο εμφανές αυτό που ένιωθα που η Όντα δε μου μίλησε για δύο ολόκληρες ώρες. Τόσο όσο έμεινα πάνω στο βράχο, ξαπλωμένη να κοιτάζω τον ουρανό!

Κυριακή βράδυ αποχαιρέτησα τον Όλιβερ και είμαι σίγουρη ότι το κατάλαβε πως βλεπόμαστε για τελευταία φορά. Όταν γύρισα να φύγω κάθισε κάτω με τη μουσούδα ανάμεσα στο δυο του πόδια και τ’ αυτάκια του πεσμένα και με κοιτούσε. Αρκετή ώρα μετά, όταν βγήκα στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου, τον είδα να είναι ακόμη στην ίδια θέση!

Την Όντα την αποχαιρέτησα την Δευτέρα το πρωί στο αεροδρόμιο. Ανταλλάξαμε διευθύνσεις και κρατώντας το λόγο μας αλληλογραφούσαμε για κάμποσα χρόνια. Ξαναβρεθήκαμε όταν σε ένα επαγγελματικό της ταξίδι είχε έρθει στην Αθήνα. Η Όντα ήταν υπάλληλος της Σίμενς αλλά πιστεύω (και ελπίζω) πως δεν είχε καμία σχέση με τις μίζες. Στο τελευταίο της γράμμα μου έλεγε ότι είχε γεννήσει δίδυμα κοριτσάκια. Από κει και μετά χαθήκαμε. “Kisses Oda, where if you are!”

Δευτέρα πρωί, πετώντας πάνω απ’ τη Λήμνο αποχαιρέτησα και τον βράχο μου στον Μούδρο. Του υποσχέθηκα ότι θα γυρίσω αλλά ακόμη δεν έχω κρατήσει την υπόσχεσή μου…

Τα παραδοσιακά φαγητά που δοκίμασα στη Λήμνο δεν ήταν πολλά. Έφαγα έναν απίστευτο κόκορα με χυλοπίτες και αρνί με ρύζι και τυρί. Είναι πολύ φτωχά τα ονόματά τους μπροστά στη νοστιμιά που είχαν.
Φεύγοντας πήρα μαζί μου Βενιζελικά που τα είχα παραγγείλει μάλιστα σε μια κυρία που γνωρίσαμε όταν περιμέναμε το λεωφορείο. Όχι μόνο μου τα έφτιαξε αλλά με τίποτα δεν δεχόταν να της τα πληρώσω.

Βενιζελικά
ΥΛΙΚΑ
1/2 κιλό αμύγδαλα με το φλούδι τους
150-200 γρ. σοκολάτα κουβερτούρα τριμμένη
1 φλιτζάνι σιρόπι • Κονιάκ •
Για το γλάσο: 350 γρ. βανίλια υποβρύχιο
ΕΚΤΕΛΕΣΗ
: Αλέθουμε τα αμύγδαλα, προσέχοντας να μην γίνουν σκόνη.
Μέσα σε ένα μπολ ρίχνουμε τα αμύγδαλα και προσθέτουμε τη σοκολάτα.
Ανακατεύουμε τα υλικά καλά και στο τέλος ρίχνουμε σιγά – σιγά και το
σιρόπι, ώστε να γίνει μία δεμένη μάζα. Αφού τα ανακατέψουμε καλά
όλα μαζί, βρέχουμε τα χέρια μας με κονιάκ και φτιάχνουμε μπαλάκια
με το μείγμα. Αφήνουμε τα μπαλάκια για 24 ώρες να στεγνώσουν
καλά και τα γλασάρουμε με βανίλια υποβρύχιο που έχουμε ήδη
ζεστάνει. Ρίχνουμε ένα – ένα τα μπαλάκια μέσα στο γλάσο και τα
γυρνάμε να καλυφθούν καλά.
Τα βγάζουμε ένα – ένα και τα ακουμπάμε σε ένα δίσκο.
Τα στολίζουμε με μία λεπτή γραμμή βανίλιας από πάνω.
Αρνί με ρύζι και φρέσκο τυρί (κασπακ’νό)
Αρνί ή κατσίκι στο φούρνο με ρύζι και λιωμένο φρέσκο τυρί από πάνω.
Είναι το Πασχαλινό φαγητό των κατοίκων του Κάσπακα.
ΥΛΙΚΑ
2 κιλά αρνί ή κατσίκι κομμένο μικρές μερίδες
1/2 ποτήρι φυτίνη ή λάδι
Αλατοπίπερο μπόλικο
250 γρ. ρύζι (νυχάκι)
1 κεφαλάκι τυρί φρέσκο (ημέρας ανάλατο)
Νερό όσο χρειαστεί
ΕΚΤΕΛΕΣΗ:
Πλένουμε το αρνί και το κόβουμε σε μερίδες. Το τοποθετούμε
στο ταψί με αρκετό νερό και βούτυρο ή λάδι, το αλατοπιπερώνουμε και το
ψήνουμε για 2-3 ώρες. Στην αρχή το ψήνουμε σκεπασμένο με αλουμινόχαρτο και μετά ξεσκέπαστο. Σε αυτή τη φάση το γυρίζουμε αρκετές φορές για να ψηθεί πολύ καλά από όλες τις πλευρές. Όταν το κρέας έχει ψηθεί καλά, μετράμε το ζουμί να είναι σε αναλογία: 2 ζουμί 1 ρύζι. Ξαναβάζουμε το ζουμί στο κρέας και προσθέτουμε το ρύζι. Το φουρνίζουμε ξανά και όταν το ρύζι έχει
σχεδόν ψηθεί, κόβουμε το τυρί σε φέτες 1 εκ. περίπου και σχεδόν σκεπάζουμε
με αυτές το φαγητό. Το βάζουμε και πάλι στο φούρνο μέχρι να λιώσει το τυρί και ροδίσει αρκετά.

Κολοκυθόπιτα
Παραδοσιακή πίτα της Λήμνου με κόκκινο κολοκύθι, σταφίδες και κανέλα, τυλιγμένη σε τσουρεκάκια.
ΥΛΙΚΑ ΓΙΑ ΓΕΜΙΣΗ
2 κιλά κολοκύθι κόκκινο, ακαθάριστο
1/2 ποτήρι σταφίδες ή και περισσότερες, μαύρες ή μικρές ξανθές
1 κουταλιά περίπου κανέλα
1 κουταλιά ελαιόλαδο για κάθε τσουρεκάκι και για το άλειμμα των ταψιών
4 κουταλιές περίπου ζάχαρη
ΥΛΙΚΑ ΓΙΑ ΦΥΛΛΟ:
1 κιλό αλεύρι (μισό σταρένιο – μισό άσπρο)
Αλάτι
1 ποτηράκι ελαιόλαδο
Νερό όσο χρειαστεί
Κορν-φλάουρ για το άνοιγμα των φύλλων
ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Από το προηγούμενο βράδυ καθαρίζουμε το κολοκύθι, το τρίβουμε και το βάζουμε, σκεπασμένο με ένα
πιάτο, στο ψυγείο. Την άλλη μέρα ανακατεύουμε το κολοκύθι, την κανέλα, τις σταφίδες και τη ζάχαρη και
τυλίγουμε την πίτα μας με φύλλο που παρασκευάζεται ως εξής: Ανακατεύουμε όλα τα υλικά του φύλλου,
τα ζυμώνουμε πάρα πολύ καλά και τα χωρίζουμε σε μπαλίτσες, 1 για κάθε φύλλο. Σκεπάζουμε τα φύλλα
με μεμβράνη και τα ανοίγουμε ένα-ένα με τη βοήθεια του κορν-φλάουρ.Τοποθετούμε γέμιση στην άκρη
του φύλλου και το τυλίγουμε σαν ένα μακρύ μπαστούνι. Κόβουμε το φύλλο στο σημείο που θέλουμε,
στριφογυρίζουμε ελαφρά το μπαστούνι και στη συνέχεια το τυλίγουμε σαλιγκάρι μονό ή διπλό.
Τοποθετούμε τα τσουρεκάκια σε καλά λαδωμένο και προθερμασμένο ταψί. Όταν το ταψί γεμίσει, καίμε το
λάδι ή το χρησιμοποιούμε ωμό και περιχύνουμε κάθε τσουρεκάκι με 1 κουταλιά, όχι καλά γεμάτη.
Ψήνουμε την πίτα στους 180-200 βαθμούς για 20-30’. Μόλις ξεφουρνίσουμε την πίτα, πετάμε το επιπλέον λάδι και την βγάζουμε απ’ το ταψί.
Κόκορας με φλωμάρια
ΥΛΙΚΑ
1 ½ κιλό κόκορας
½ κιλό φλωμάρια
1 ποτηράκι κρασιού ελαιόλαδο
3 μεγάλες ντομάτες
1 μεγάλο κρεμμύδι
3 σκελίδες σκόρδο
1 κλωνάρι βασιλικό
1 πρέζα θυμάρι
1 φύλλο δάφνη
½ ξυλάκι κανέλλα
2 γαρύφαλλα
Αλάτι  Πιπέρι
ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Τσιγαρίζουμε το κρεμμύδι μαζί με τον κόκορα με ελαιόλαδο. Στη συνέχεια ρίχνουμε τη ντομάτα,
προσθέτουμε νερό, τα μπαχαρικά, σκεπάζουμε την κατσαρόλα και την αφήνουμε σε χαμηλή φωτιά
μέχρι να βράσει ο κόκορας. Αφού βράσει, βγάζουμε τον κόκορα από την κατσαρόλα και ρίχνουμε
τα φλωμάρια για 10’ μέχρι να βράσουν.

Κουκουναρόπιτα
Οι Λημνιοί το καλαμπόκι το λένε κουκ’νάρα και τη συγκεκριμένη γλυκιά πίτα την ονομάζουν κουκ’ναρόπ’τα.
ΥΛΙΚΑ
750 γρ. αλεύρι καλαμποκίσιο
2 κουταλιές σπόρο μάραθου ή γλυκάνισο
1 κουταλιά μπέικιν πάουντερ
1 φλιτζάνι λάδι
1 σφηνάκι κονιάκ
1 ποτήρι πετιμέζι ή μέλι
ΕΚΤΕΛΕΣΗ: Βάζουμε σε μια μικρή λεκάνη 4 φλιτζάνια αλεύρι καλαμποκιού μαζί με 2 κουταλιές γλυκάνισο ή σπόρο μάραθου και μια καλή κουταλιά μπέικιν πάουντερ. Ανακατεύουμε τα υλικά
και κάνουμε μια λακκούβα στο κέντρο. Εκεί ρίχνουμε 1 φλιτζάνι λάδι και 1 σφηνάκι κονιάκ.
Ανακατεύουμε και τρίβουμε το μείγμα με τις παλάμες. Προσθέτουμε χλιαρό νερό όσο χρειαστεί, για να γίνει ένα κουρκούτι πηχτό που να μην πέφτει μόνο του από το κουτάλι. Αλείφουμε με λάδι ένα ταψί, το πασπαλίζουμε το με μπόλικο σουσάμι και αδειάζουμε μέσα το μείγμα. Προσέχουμε η ζύμη
να μην σχηματίζει παχύ στρώμα, αλλά περίπου ένα έως ενάμισι δάχτυλο λεπτό. Το ισιώνουμε με βρεγμένο κουτάλι και πασπαλίζουμε με μπόλικο σουσάμι όλη την επιφάνεια.
Ψήνουμε την πίτα στους 175°C σε προθερμασμένο φούρνο. Χρειάζεται 35-45 λεπτά (ανάλογα με το φούρνο). Την βγάζουμε τότε για μια στιγμή από το φούρνο και την περιχύνουμε με 1 ποτήρι πετιμέζι.
Την ξαναβάζουμε στο φούρνο για 5’ μέχρι το πετιμέζι να απορροφηθεί. Αν δεν έχουμε πετιμέζι, περιχύνουμε την κουκ’ναρόπ’τα με 1 ποτήρι ζεστό μέλι. Νηστήσιμο και πολύ ελαφρύ γλυκό.

Καλαμαράκια Γεμιστά
ΥΛΙΚΑ
1.200 γρ. καλαμάρια μετρίου μεγέθους
2 μέτρια κρεμμύδια ξερά, τριμμένα
½ ποτήρι του νερού κρασί λευκό
1 ποτήρι ρύζι
1 ποτηράκι του κρασιού αμύγδαλα ασπρισμένα και κομμένα στα δύο
3 κουταλιές μαϊντανό ψιλοκομμένο
½ κουταλάκι κανέλα
2 κουταλιές χυμό λεμονιού
1 ποτήρι ελαιόλαδο
1 κουταλιά μαύρες σταφίδες
2 ποτήρια χλιαρό νερό
ΕΚΤΕΛΕΣΗ: Βάζουμε τα καλαμάρια στην κατάψυξη για 10’ για μπορούμε να τα καθαρίσουμε χωρίς να σπάει το μελάνι τους. Καθαρίζουμε τα καλαμάρια από το μελάνι τους, τα μάτια, το στόμα και το κόκαλο. Τα πλένουμε και τα ξεχωρίζουμε από τα ποδαράκια τους για να πιάνονται πιο εύκολα.
Κόβουμε τα ποδαράκια σε μικρά κομμάτια. Στη συνέχεια ασπρίζουμε και κόβουμε στα δυο τα αμύγδαλα.
Σε μια κατσαρόλα βάζουμε το μισό λάδι και τσιγαρίζουμε το κρεμμύδι. Προσθέτουμε τα κομμένα ποδαράκια,
το κρασί, το ρύζι, το μαϊντανό, την κανέλλα και το αλατοπίπερο. Τα αφήνουμε να πάρουν δυο – τρεις
βράσεις και όταν τα κατεβάσουμε από τη φωτιά προσθέτουμε τα αμύγδαλα και τις σταφίδες.
Γεμίζουμε τα καλαμάρια με το μίγμα. Τα τοποθετούμε σε κατσαρόλα, τα περιχύνουμε με το υπόλοιπο λάδι,
το χυμό λεμονιού, προσθέτουμε χλιαρό νερό και τα βράζουμε σε χαμηλή φωτιά έως ότου μείνουν με μια πηχτή σάλτσα.

Λαγός ή κουνέλι στιφάδο
Λαγός ή κουνέλι κομμένο σε μερίδες, κοκκινιστό με κρεμμυδάκια και διάφορα μπαχαρικά.
Σερβίρεται με πατάτες τηγανιτές, ρύζι ή φλωμάρια.
ΥΛΙΚΑ
1 λαγός ή κουνέλι σε μερίδες
1 ποτήρι ξίδι, ανακατεμένο με 2 ποτήρια νερό για να ξεπλύνουμε το λαγό από το αίμα
1 ποτήρι ελαιόλαδο
1 ποτήρι κρασί λευκό
1 ποτήρι ντομάτα τριμμένη
5 σκελίδες σκόρδο
2 φύλλα δάφνης
1/2 κουταλάκι κύμινο τριμμένο
4 κόκκους μπαχάρι
1/2 κουταλάκι πιπέρι και 2-3 κόκκους πιπεριού
1 κουταλάκι αλάτι
1 κιλό κρεμμύδια μικρά, ξερά, ολόκληρα
ΕΚΤΕΛΕΣΗ: Κόβουμε το λαγό ή το κουνέλι σε μερίδες. Τον πλένουμε και τον τοποθετούμε σε
μια λεκάνη με νερό και αρκετό ξίδι. Αυτό μπορεί να γίνει από το προηγούμενο βράδυ ή για λίγες
ώρες. Όταν ο λαγός έχει «ασπρίσει», τον πλένουμε, τον στραγγίζουμε και τον τσιγαρίζουμε στο
λάδι. Τον σβήνουμε με λίγο κρασί, τον σκεπάζουμε και τον αφήνουμε στην κατσαρόλα σε χαμηλή
φωτιά μέχρι να εξατμιστεί το κρασί. Προσθέτουμε την τριμμένη ντομάτα, το σκόρδο, τα μυρωδικά
και αφήνουμε το φαγητό να σιγοβράσει.Εν τω μεταξύ έχουμε καθαρίσει τα κρεμμυδάκια και τα έχουμε αφήσει σε νερό για λίγη ώρα για να φύγει η σπιρτάδα τους. Τα στραγγίζουμε καλά, τα
τσιγαρίζουμε ελαφρά σε λίγο λάδι και τα προσθέτουμε στο φαγητό. Τα βράζουμε όλα μαζί σε σιγανή φωτιά μέχρι να μείνει το φαγητό “με το λάδι του”.
Μύδια σαγανάκι
ΥΛΙΚΑ
1 κιλό μύδια
2 κ. σούπας ελαιόλαδο
2 μέτριες ντομάτες
1 κρεμμύδι
1 πιπεριά
100 γρ. φέτα Καλαθάκι Λήμνου
3 φύλλα μαϊντανό
1 πρέζα θυμάρι
1 ποτηράκι ούζο
Αλάτι  Πιπέρι
ΕΚΤΕΛΕΣΗ: Τσιγαρίζουμε το κρεμμύδι με
ελαιόλαδο, ρίχνουμε τα μύδια να ανοίξουν και
τα σβήνουμε με ούζο. Στη συνέχεια ρίχνουμε
την τριμμένη ντομάτα, αλάτι, πιπέρι, μαϊντανό
και στο τέλος προσθέτουμε τη φέτα καλαθάκι
Λήμνου και αφήνουμε σε χαμηλή φωτιά για
δύο λεπτά.
Χοιρινό με σέλινο
ΥΛΙΚΑ
1 κιλό κρέας χοιρινό
100 γρ. Ελαιόλαδο
2 μέτρια κρεμμύδια ξερά, ψιλοκομμένα
½ κιλό σέλινο
Αλατοπίπερο
ΥΛΙΚΑ ΓΙΑ ΑΥΓΟΛΕΜΟΝΟ
2 κρόκους αυγών και 1 ασπράδι
½ ποτηράκι χυμό λεμονιού
ΕΚΤΕΛΕΣΗ: Πλένουμε το κρέας καλά , το στραγγίζουμε και το κόβουμε σε μερίδες. Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε το λάδι και τσιγαρίζουμε το κρεμμύδι μέχρι να πάρει ένα ξανθό χρώμα. Προσθέτουμε το κρέας και στη συνέχεια 1 ½ ποτήρι ζεστό νερό. Αφήνουμε το κρέας να σιγοβράσει. Καθαρίζουμε, πλένουμε και κόβουμε το σέλινο σε μεγάλα κομμάτια. Το ζεματάμε για 5-10’, το βγάζουμε από το νερό και το στραγγίζουμε σε τρυπητό. Όταν το κρέας έχει σχεδόν βράσει, προσθέτουμε το σέλινο και το αλατοπίπερο.
Συνεχίζουμε το βράσιμο μέχρι το φαγητό να ψηθεί καλά.
Για το αυγολέμονο χτυπάμε τα αυγά, προσθέτουμε το λεμόνι και
συνεχίζουμε το χτύπημα. Το φαγητό μας πρέπει να έχει αρκετό
ζουμί, αν όχι, προσθέτουμε λίγο ζεστό νερό. Το κατεβάζουμε
από τη φωτιά, παίρνουμε λίγο-λίγο από το ζουμί του και το
προσθέτουμε στο αυγολέμονο, ανακατεύοντας συνεχώς. Όταν το
αυγολέμονο αποκτήσει την κατάλληλη θερμοκρασία, το προσθέτουμε στο φαγητό και κουνάμε την κατσαρόλα να πάει παντού.