Αρχείο Ετικετών | αυγολέμονο

Όταν ήμουν μούτσος… (ναύλος 6ος Ζάκυνθος)

Protected by Copyscape Duplicate Content Detection Tool

Στο Τζάντε πήγα για πρώτη φορά με την φαντασία μου, όταν διάβασα  το «Φιόρο του Λεβάντε» του Ξενόπουλου. Ξαναπήγα, και πάλι με την φαντασία μου, όταν το  «Φιόρο του Λεβάντε» το  είδα στο Θέατρο Της Δευτέρας. Έγινε όνειρό μου το να βρεθώ στη Ζάκυνθο. Μέσα στο μυαλό μου ήταν ένας συνδυασμός από ποίηση, μουσική, άρωμα, δαντέλα και θάλασσα! Όταν άκουγα Ζάκυνθος με έπιανε κάτι σα νοσταλγία κι ας μην είχα πάει ποτέ! Κι όταν έφτασα ο θεός της Ζακύνθου φρόντισε να μην με απογοητεύσει. Το Τζάντε της φαντασίας μου πήρε σάρκα και οστά μόλις αντίκρισα την κυρία  Ντίνα. Περιποιημένη με μια απαλή ευγενική λεπτή φωνή Μοσχοβόλαγε μπουγαρίνι, αν κι εκείνη το έλεγε φούλι! Το πώς δέσαμε μ’ αυτήν την οικογένεια είναι κάτι το απερίγραπτο. Λες και υπήρχε ένας κολλητός για τον καθένα μας σ’ αυτό το σπίτι. Η μαμά μου έγινε η ουρά της κυρίας Ντίνας και το αντίστροφο. Ο πατέρας μου, που γενικά ήταν δύσκολος σε φιλίες, στον κύριο Γιώργο μέχρι και τα παράπονα που είχε απ’ τη μάνα του εξομολογήθηκε. Ο αδερφός μου με τον Σάκη, έφευγαν το πρωί και γύριζαν το άλλο πρωί λίγο πριν κλείσουν εικοσιτετράωρο απουσίας, κι  εγώ απέκτησα την Κατερίνα!

Η Κατερίνα ήταν ένα πανέμορφο πλάσμα εξωτερικά και εσωτερικά. Δεν σου χάλαγε χατίρι ποτέ και για τίποτα και σε έκανε να νιώθεις ότι της έδωσες μεγάλη χαρά μ’ αυτό που της ζήτησες, τόσο που πρόσεχες μήπως μέσα σ’ αυτά που λες ξεφύγει και κανένα θέλω! Μ’ έπαιρνε και γυρνάγαμε όλη μέρα. Μόνο για μπάνιο πηγαίναμε με τις μαμάδες και μετά από σπίτι σε σπίτι, όπου υπήρχε κορίτσι της ηλικίας μας. Αλλού παίζαμε χαρτιά, αλλού λέγαμε ανέκδοτα, αλλού ακούγαμε μουσική κι αλλού απλά κουβεντιάζαμε. Απογευματάκι πια παίρναμε το δρόμο αντίστροφα και μαζεύοντας όσες μπορούσαν να έρθουν, καταλήγαμε στη πλατεία του Σολωμού. Εκεί έπεφτε το τρελό το γέλιο, τα πειράγματα, τα φλερτάκια, τα τραγούδια και η φιτούρα. Το μάτι της Κατερίνας έψαχνε κι ένα χαμόγελο φώτιζε το πρόσωπό της μόλις ανακάλυπτε τον φιτουρά, όπως τον έλεγα εγώ. Ήταν ένα κομμάτι γλυκό που το πουλούσαν όπως τα κουλούρια και που εμένα σ’ αυτήν τη φάση της σχέσης μου με το Τζάντε δεν μου άρεσε καθόλου. Για την ακρίβεια, η φάτσα του δεν μου άρεσε και γι αυτό δεν το είχα δοκιμάσει καν. Αυτό που με είχε ξετρελάνει ήταν η φρυγανιά που η κυρία Ντίνα μου το έφτιαχνε συνέχεια. Από φαγητά αυτό που μου άρεσε πολύ ήταν το στιφάδο και μάλιστα για δύο λόγους. Πρώτον γιατί ήταν πεντανόστιμο και δεύτερον γιατί δεν είχε κρεμμύδια. Κι όσο γράφω, τόσο θυμάμαι και ήρθε στο μυαλό μου εκείνη η πηχτή σούπα, μάλλον κοτόσουπα ήταν, με το αυγολέμονο. Χρυσοχέρα η κυρία Ντίνα αλλά την γεμιστή πανσέτα την έφτιαχνε ο κύριος Γιώργος και ευτυχώς την έμαθε και του πατέρα μου!!!

Σ’ αυτό το σπίτι ήταν να μείνουμε τρεις μήνες όπως συνήθως αλλά δεν ήταν και στο χέρι μας. Δεν θυμάμαι το λόγο αλλά ήρθε εντολή απ’ την εταιρία να φύγει η μπίγα. Αφού περάσαμε άλλο ένα βράδυ ακούγοντας καντάδες στη Μπόχαλη οικογενειακά, μαζέψαμε  τα μπογαλάκια μας και μπήκαμε μέσα. Έλα όμως που δεν έκανε καιρό για να φύγουμε. Έτσι μέναμε φυλακισμένοι, περιμένοντας πότε θα έρθει το σήμα για να σαλπάρουμε, με τα μούτρα κατεβασμένα. Φανταστείτε λοιπόν τη χαρά μας όταν είδαμε ότι στη βάρκα που ερχόταν ήταν μέσα η αγαπημένη μας οικογένεια της κυρίας Ντίνας. Το τι φέρανε δε λέγετε. Και του πουλιού το γάλα. Φαγητά, γλυκά, φρούτα και κρασιά. Στρώσαμε στη μεγάλη τραπεζαρία και μαζί με όλο το πλήρωμα κάναμε ένα γλέντι τρικούβερτο! Μαύρη ήταν η ψυχή μου όταν η μπίγα άρχισε να κινείται. Καθόμουν στο κρεβάτι του πατέρα μου και κοίταζα έξω απ’ το φινιστρίνι μ’ ένα μπουκαλάκι κολώνια μπουγαρίνι κολλημένο στη μύτη…

Τέσσερα χρόνια μετά ξαναγύρισα στην Ζάκυνθο με την παρέα μου αυτήν την φορά. Τα δωμάτια που είχαμε νοικιάσει ήταν στο Τσιλιβί αλλά πριν πάμε πέρασα απ το σπίτι της Κατερίνας. Η κυρία Ντίνα χοροπήδησε απ τη χαρά της όταν με είδε. Αγκαλιές φιλιά και δάκρυα! Ούτε συζήτηση να μας αφήσει να φύγουμε για το Τσιλιβί αν πρώτα δε μας τραπέζωνε. Για πότε έφτιαξε φαγητό για να ταΐσει πέντε παραπάνω άτομα ούτε που το κατάλαβα! Καθίσαμε μέχρι το βράδυ παρ’ όλο που η Κατερίνα που σπούδαζε στο εξωτερικό δεν είχε έρθει ακόμη στην Ελλάδα  και ο Σάκης, παντρεμένος πια, ζούσε μόνιμα στην Πάτρα. Τρεις μέρες μετά όπως λιαζόμουνα στην παραλία άκουσα να φωνάζουν το όνομά μου…. Η καρδιά μου έκανε κολοτούμπα και πετάχτηκα όρθια! Η Κατερίνα ερχόταν τρέχοντας προς το μέρος μου!!!

Οι δέκα μέρες που είχαμε κανονίσει να μείνουμε έγιναν δεκαπέντε με την επιμονή και, στην ουσία, την οικονομική στήριξη της Κατερίνας αφού μεταφερθήκαμε και οι πέντε στο σπίτι της και μας τάιζε η κυρία Ντίνα. Περιττό να πω ότι αυτές οι πέντε τελευταίες μέρες ήταν και οι καλύτερες των διακοπών. Μέναμε όλες στο ίδιο δωμάτιο και κοιμόμασταν οι μισές στο πάτωμα στρωματσάδα, εναλλάξ με τις άλλες μισές. Το κοιμόμασταν βέβαια ήταν σχετικό αφού όλη τη νύχτα ξεσηκώναμε τη γειτονιά με τα γέλια και τις φωνές μας. «Πάλι πρωί κοιμήθηκαν τα κορίτσια» έλεγαν οι γειτόνισσες την άλλη μέρα στην κυρία  Ντίνα κι εκείνη η καημένη απαντούσε «Σοβαρά; Δεν τις άκουσα!»

Ξαναγύρισα στο Τζάντε παντρεμένη. Ήξερα ότι δεν θα έβρισκα  εκείνη την εποχή την Κατερίνα , αλλά φυσικά  πήγα απ’ το σπίτι να δω τους γονείς της. Φαίνονταν  σα να μην είχε περάσει μέρα από πάνω τους και μάλιστα ήταν τρισευτυχισμένοι γιατί είχαν κοντά τους για όλο το καλοκαίρι τα εγγόνια τους.  Και πάλι η κυρία Ντίνα δε με άφησε να φύγω και μέσα στο δεκαπενθήμερο που έμεινα κατάφερε να μου φτιάξει όλα τα αγαπημένα μου φαγητά και την φρυγανιά και μάλιστα αυτή τη φορά την παρήγγειλα με σαντιγύ. Η πρώτη μεγάλη ανακάλυψη αυτής της φοράς ήταν το πόσο, μα πόσο πολύ μου άρεσε η φιτούρα !!!

Απ’ αυτήν την τελευταία επίσκεψη έχουν περάσει πάνω από είκοσι χρόνια. Η Κατερίνα συνεχίζει να μένει στο εξωτερικό, ο Σάκης συνεχίζει να μένει στην Πάτρα και η κυρία Ντίνα με τον κύριο Γιώργο δεν αποχωρίζονται τη Ζάκυνθο με τίποτα, όσο κι αν τους πιέζουν τα παιδιά. Όσο για μένα ποτέ δεν έχασα την επαφή μου με το Τζάντε, αφού έχω ακόμη ένα μπουκαλάκι με κολώνια μπουγαρίνι. Ίσως το άρωμα που αναδύει, όταν το ανοίγω, να είναι ασθενικό ή να υπάρχει μόνο στις αναμνήσεις και στην καρδιά μου, αλλά έχει τη δύναμη να με στέλνει αμέσως εκεί: Στο ονειρικό μου Τζάντε!!!

 

 

 

Σ Υ Ν Τ Α Γ Ε Σ  Α Π Ο  Τ Ο  Τ Ζ Α Ν Τ Ε

 

 


 

ΦΙΤΟΥΡΑ
ΥΛΙΚΑ

  1. 3  ΚΙΛΑ ΝΕΡΟ
  2. 1 ΚΙΛΟ ΣΙΜΙΓΔΑΛΙ ΠΕΡΙΠΟΥ
  3. 1/2 ΠΟΤΗΡΙ ΚΡΑΣΙΟΥ ΑΛΑΤΙ ΨΙΛΟ
  4. ΛΑΔΙ

ΕΚΤΕΛΕΣΗ
ΒΡΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΝΕΡΟ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΚΟΧΛΑΖΕΙ ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΒΡΑΖΕΙ ΡΙΧΝΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΛΙΓΟ ΤΟ ΣΙΜΙΓΔΑΛΙ ΑΝΑΚΑΤΕΥΟΝΤΑΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΜΕ ΜΙΑ ΞΥΛΙΝΗ ΚΟΥΤΑΛΑΕΩΣ ΟΤΟΥ ΣΤΑΘΕΙ ΟΡΘΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΕΜΑ ΜΑΣ.ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΠΟΛΥ ΑΡΑΙΗ ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΠΟΛΥ ΠΗΧΤΗ.
ΛΑΔΩΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΛΑΜΑΡΙΝΕΣ ΚΑΙ ΡΙΧΝΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΤΗΝ ΖΥΜΗ ΜΑΣ,ΤΗΝ ΑΠΛΩΝΟΥΜΕ ΟΜΟΙΟΜΟΡΦΑ ΚΑΙ ΡΙΧΝΟΥΜΕ ΛΑΔΑΚΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ. ΤΗΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΠΕΡΙΠΟΥ ΓΙΑ 12 ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΧΑΡΑΖΟΥΜΕ ΣΕ ΛΟΞΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΜΠΑΚΛΑΒΑ.
ΤΕΛΟΣ ΣΕ ΕΝΑ ΤΗΓΑΝΙ ΡΙΧΝΟΥΜΕ ΛΑΔΙ ΜΠΟΛΙΚΟ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΚΑΨΕΙ ΤΟΠΟΘΕΤΟΥΜΕ ΤΙΣ ΦΙΤΟΥΡΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΗΓΑΝΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΟ ΜΕΡΙΕΣ.
ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΦΙΤΟΥΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΗΓΑΝΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΤΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΛΑΔΙ ΔΙΟΤΙ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ Η ΦΙΤΟΥΡΑ ΚΑΝΕΙ ΩΡΑΙΑ ΚΡΟΥΣΤΑ!!! ΜΟΛΙΣ ΒΓΕΙ ΡΙΧΝΟΥΜΕ ΜΠΟΛΙΚΗ ΖΑΧΑΡΗ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΗ…..

http://kostasmouzakis.blogspot.com/2009/08/blog-post_09.html

 

ΦΡΥΓΑΝΙΑ

Υλικά:

  • 1 πακέτο φρυγανιές
  • 1 πακέτο άνθος αραβοσίτου στιγμής
  • Κανέλα σκόνη

Σιρόπι:

  • 3 φλυτζάνια του τσαγιού νερό
  • 2 φλυτζάνια του τσαγιού ζάχαρη
  • 1 ξυλάκι κανέλα
  • γαρύφαλλο

Γαρνίρισμα:

  • Κρέμα σαντιγύ
  • Καβουρδισμένο αμύγδαλο
  • Γλυκό βύσσινο

Εκτέλεση:
Φτιάχνουμε το σιρόπι. Βράζουμε το νερό με την ζάχαρη, το ξυλάκι από την κανέλα και τα γαρύφαλλα. Το βράζουμε 5 λεπτά. Αραδιάζουμε σε ένα ταψί τις φρυγανιές. Μόλις το σιρόπι είναι έτοιμο βρέχουμε τις φρυγανιές και προσέχουμε να πάει παντού. Αφού το αφήσουμε και ρουφήξουν οι φρυγανιές ρίχνουμε από πάνω μπόλικη κανέλα. Ετοιμάζουμε την κρέμα σύμφωνα με τις οδηγίες του κουτιού. Δεν την αφήνουμε να βράσει, μόλις πήξει λίγο την κατεβάζουμε από την φωτιά.
Την ρίχνουμε επάνω από τις φρυγανιές και την αφήνουμε να κρυώσει. Όταν κρυώσει από πάνω βάζουμε σαντιγύ, καβουρδισμένο αμύγδαλο και γλυκό του κουταλιού βύσσινο.

Είναι ένα πολύ δροσιστικό γλυκό το οποίο τρώγεται χειμώνα και καλοκαίρι. Θα το βρείτε στην Ζάκυνθο με πολλές παραλλαγές.

http://tzogia.blogspot.com/2010/01/blog-post_27.html

 

ΠΑΝΣΕΤΑ ΓΕΜΙΣΤΗ

(Βρήκα πολλές συνταγές αλλά εμπλουτισμένες με διάφορα υλικά, όπως λαχανικά, ζαμπόν, μπέικον, μουστάρδα και άλλα. Ίσως να είναι πολύ καλύτερες αλλά εγώ, εδώ, προτιμώ να βάλω τη συνταγή όπως την είχα γνωρίσει τότε!)

Συστατικά

  • 1 παντσέτα ολόκληρη ανοιγμένη
  • 150 γραμ. λαδοτύρι Ζακύνθου ή κεφαλογραβιέρα
  • 3-4 σκελίδες σκόρδο
  • Αλάτι, πιπέρι
  • 1 λεμόνι
  • Λίγο δενδρολίβανο

Οδηγίες

1.    Καθαρίζουμε και απλώνουμε καλά την πανσέτα.

2.     Ραντίζουμε όλη την εσωτερική επιφάνεια με λεμόνι και αλατοπιπερώνουμε.

3.    Στρώνουμε κατά μήκος της πανσέτας το τυρί κομμένο σε μπαστουνάκια, τα φυλλαράκια του δεντρολίβανου και το σκόρδο κομμένο, κατά μήκος, στα τέσσερα.

4.    Τυλίγουμε σε ρολό, σφιχτά, την πανσέτα μας και τη δένουμε με σπάγκο. Αλείφουμε με λάδι και αλατοπιπερώνουμε και εξωτερικά.

5.    Την βάζουμε στο ταψί και προσθέτουμε χοντροκομμένες πατάτες, λαδωμένες και αλατοπιπερωμένες.

6.    Προσθέτουμε ένα ποτήρι νερό και ψήνουμε σε μέτριο φούρνο για 2 ώρες περίπου, γυρίζοντας την πανσέτα συχνά.

(φωτο από http://tzogia.blogspot.com/2010/02/blog-post_28.html)

 

ΖΑΚΥΝΘΙΝΟ ΣΤΙΦΑΔΟ

ΥΛΙΚΑ:

  • 1 κιλό μοσχαρίσιο κρέας
  • 5 σκελίδες σκόρδο
  • 1 κουτ. Σούπας ξύδι
  • 2 κουταλιές πελτέ
  • 1 κούπα λάδι
  • 1 κλαράκι κανέλα
  • 6 γαρύφαλλα
  • 10 σπόρους πιπέρι
  • ρίγανη
  • 1 δαφνόφυλλο
  • 150 γρ ζακυνθινό λαδοτύρι
  • αλάτι- πιπέρι

 

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:

  • βάζουμε το κρέας, κομμένο σε μπουκιές, στην κατσαρόλα να πιει τα υγρά του
  • προσθέτουμε το σκόρδο ψιλοκομμένο, λίγο απ’ το λάδι ,τον πελτέ διαλυμένο σε λίγο νερό, το ξύδι και όλα τα μυρωδικά εκτός απ’ τη ρίγανη.
  • Σκεπάζουμε και αφήνουμε σε χαμηλή φωτιά μέχρι να γίνει.
  • Λίγο πριν σβήσουμε τη φωτιά, προσθέτουμε τη ρίγανη και το τυρί χοντροκομμένο.

Συνοδεύεται από ρύζι , τηγανιτές πατάτες ή μακαρόνια.

—————————————————————————-

Αυτό που έφαγα «πολύ» όσες φορές πήγα στη Ζάκυνθο ήταν η σούπα αυγολέμονο. Κότα αυγολέμονο, μοσχάρι αυγολέμονο, ψάρι αυγολέμονο. Θα ήταν κρίμα να μην προσθέσω μια απ’ αυτές τις συνταγές.

ΨΑΡΟΣΟΥΠΑ ΑΥΓΟΛΕΜΟΝΟ

Υλικά:

  • 1 μεγάλο ψάρι για βραστό
  • 2 κρεμμύδια ψιλοκομμένα
  • 4 καρότα σε ροδέλες
  • 2 ρίζες σέλινο ψιλοκομμένο
  • 4 κλωνάρια σέλινο
  • 3 μεγάλες πατάτες
  • 1 φλυτζάνι λάδι
  • 2 φλυτζάνια του τσαγιού ρύζι ή αστράκι
  • 4 αυγά χωριστά οι κρόκοι από τα ασπράδια
  • 1-2 λεμόνια
  • 1 κουταλιά της σούπας βούτυρο
  • αλάτι και πιπέρι

Τρόπος παρασκευής:

  • Καθαρίζετε και αλατοπιπερώνετε το ψάρι
  • Βάζετε στην κατσαρόλα το λάδι να κάψει και τσιγαρίζετε το κρεμμύδι
  • Ρίχνετε το ψάρι, τα λαχανικά, αλάτι και πιπέρι
  • Σκεπάζετε με νερό
  • Αφήνετε να σιγοβράσει για 1-1 1/2 ώρα
  • Ρίχνετε το ρύζι ή το αστράκι
  • Αφήνετε να βράσει για 15 λεπτά
  • Στύβετε τα λεμόνια
  • Χτυπάτε τους κρόκους με το αλατοπίπερο
  • Χτυπάτε τ ασπράδια μέχρι να γίνουν μαλακή μαρέγκα
  • Ρίχνετε τους κρόκους στη μαρέγκα και σιγά σιγά το χυμό λεμονιού χτυπώντας το μίγμα συνεχώς
  • Ρίχνετε το μίγμα των αυγών στη σούπα ανακατεύοντας συνεχώς
  • Σερβίρεται ζεστή

gozakynthos.gr