Αρχείο Ετικετών | μοσχάρι

Ο γυρισμός

Protected by Copyscape Plagiarism Check

Το περιτύλιγμα αυτής της ιστορίας είναι απολύτως φανταστικό. Το περιεχόμενο όμως, υπήρξε μια Ελληνική πραγματικότητα και για κάποια παιδιά του «τότε», ήταν η δική τους, πικρή, πραγματικότητα!

Αφιερωμένο σ’ όλους όσοι υπήρξαν θύματα των «λάιτ» υιοθεσιών. Παιδιά και γονείς!

 ♥♥♥♥♥♥♥♥

 

Κάθισε στο τραπεζάκι πλάι στην τζαμαρία. Παρήγγειλε έναν ελληνικό κι άναψε τσιγάρο. Παρατηρούσε τον κόσμο που πηγαινοερχόταν τυλιγμένος στα ζεστά του πανωφόρια. Ψώνια, ψώνια και πάλι ψώνια για τα Χριστούγεννα! Έτσι όπως περνούσαν όλοι βιαστικοί, στάλαζαν μια θλίψη μέσα της. Σαν κάπου να πήγαιναν και δεν την έπαιρναν μαζί τους, Σαν όλοι, εκτός από κείνη, να είχαν παρέα. Ήρθε ο καφές κι άναψε το δεύτερο τσιγάρο. Τι την είχε πιάσει φέτος δεν ήξερε. Τίποτα δεν είχε αλλάξει. Τίποτα εκτός, ίσως, από κείνη την ίδια. Αλλά κι εκείνη, δεν άλλαξε μέσα σ’ ένα βράδυ. Χρόνια ολόκληρα χρειάστηκαν για να γίνει αυτό που ήταν τώρα ή καλύτερα, να πάψει να είναι εκείνο που ήταν τότε!

Το μυαλό της γύρισε εικοσιτρία χρόνια πίσω. Ήταν καλοκαιράκι όταν μπήκε στο λεωφορείο. Ένα τρομαγμένο κοριτσάκι μ’ ένα φουστανάκι από τσίτι και μια κούτα από γάλατα για βαλίτσα. Ένα τρομαγμένο κοριτσάκι που κουβάλαγε το βάρος μιας μονογονεϊκής οικογένειας. Ένας σωτήρας, ένα θύμα, ένας ήρωας.

Στον σταθμό την περίμενε ο κύριος Σωτήρης, σύζυγος της κυρίας Διονυσίας, και την πήγε στην Κηφισιά, στο σπίτι τους. Στο νέο της σπίτι.

Για υπηρετριούλα ξεκίνησε αλλά η κυρία Διονυσία δεν ήθελε υπηρέτρια κι ας την είχε ζητήσει γι αυτό. Στην πραγματικότητα, ήθελε το μόνο που δεν είχε σ’ αυτήν την ζωή: ένα παιδί!

Το τσίτι έγινε μεταξωτό κι η κούτα απ’ τα γάλατα βαλίτσα πολυτελείας, μόνο που δεν την χρησιμοποίησε ποτέ για να γυρίσει πίσω.

Ταξίδια έκανε πολλά. Και που δεν την πήγαν! Και που δεν της επέτρεψαν να πάει!

Ταξίδια στον κόσμο και στη γνώση. Από υπηρετριούλα που την φαντάστηκαν έγινε οικονομολόγος κι από Αντωνία έγινε Τώνια!

Μακριά πορεία και, τυπικά, ευτυχισμένη.

Τους δικούς της; Δεν τους ξέχασε. Πάντα τους είχε στην καρδιά της και στην τσέπη της. Και τους έφερνε και στην Αθήνα και μένανε όσο θέλανε. Μήπως έτσι δεν παντρεύτηκε η μια της αδελφή  το κηπουρό της κυρίας Διονυσίας; Ξέμειναν από κηπουρό βέβαια γιατί τον πήρε μαζί της, αλλά βρήκαν άλλον.

Αυτή η μακριά πορεία κατέληξε σ’ αυτήν εδώ την καφετέρια, και την βρήκε να αναπολεί τα χαμόσπιτα του χωριού της και τους κακοτράχαλους δρόμους του. Πάει ο κύριος Σωτήρης, πάει και η κυρία Διονυσία. Έμεινε το σπίτι της Κηφισιάς γραμμένο στο όνομά της, μαζί με ό,τι άλλο είχαν οι άνθρωποι που τη μεγάλωσαν σαν παιδί τους. Και τους φρόντισε όσο ζούσαν, και τους έκλαψε όταν έφυγαν. Ποτέ όμως μέχρι φέτος δεν ένιωσε μοναξιά. Τι άλλαξε δεν ήξερε. Ξαφνικά, ούτε την δουλειά της ήθελε, ούτε και την πόλη αυτή ήθελε. Ένιωθε σα να είχε τελειώσει με όσα ήταν να κάνει εδώ, και το μόνο που ήξερε ήταν πως είχε έρθει η ώρα να γυρίσει εκεί που πραγματικά ανήκε!

Το σκέφτηκε από δω, το σκέφτηκε από κει και το αποφάσισε. Με το λεωφορείο της γραμμής θα πήγαινε. Έτσι ακριβώς όπως είχε φύγει!

 

Κοίτα ένα περίεργο… δεν θυμόταν τίποτα. Ούτε τις πόλεις, ούτε τα χωριά που πέρασαν. Το μόνο που τις έφερε αναμνήσεις ήταν το όνομα του χωριού της όταν το είδε γραμμένο στην πινακίδα.

«Έφτασα!» σκέφτηκε και βούρκωσαν τα μάτια της.

Κατέβηκε απ’ το λεωφορείο και κοιτούσε σαν χαμένη δεξιά κι αριστερά. Προς τα πού έπρεπε να πάει; Πού να ήταν το σπίτι της;

Μέχρι να συνέλθει, οι συνεπιβάτες της είχαν διαλυθεί κι είχε μείνει μόνη να παλεύει με τις αναμνήσεις της, μπας και βρει τον σωστό δρόμο.

Παιδικές φωνές και γέλια ακούστηκαν και κάτι σαν σφυρίχτρα, μα δεν έβλεπε κανέναν. Μετά, συνοδεία ήχου τρεχαλητών, μια ομάδα παιδιών εμφανίστηκε, και μαζί τους ένας άντρας.

«Κύριε- κύριε, θα κάνουμε μάθημα τώρα ή θα φύγουμε;»

«Να φύγουμε κύριε! Να φύγουμε!» άρχισαν να φωνάζουν όλα μαζί και την έπιασαν τα γέλια. Σα να ‘βλεπε τον εαυτό της πριν πολλά- πολλά χρόνια, να περπατάει στους ίδιους δρόμους και να μιλάει μ’ αυτή την τραγουδιστή, στρογγυλή προφορά.

Την πρόσεξαν τα παιδιά και σταμάτησαν λες κι έβλεπαν εξωγήινο. Σταμάτησε κι ο «κύριος» και γύρισε προς τα κει που κοιτούσαν κι εκείνα.

Η Τώνια ξεροκατάπιε. Δεν ήταν δυνατόν!

«Κωστή;»

Προχώρησε προς το μέρος της και τα μάτια του στένεψαν στην προσπάθεια να την αναγνωρίσει. Το ανασηκωμένο του φρύδι έδειχνε τις αποτυχημένες του προσπάθειες.

«Δε με θυμάσαι ε;».

Χωρίς να το θέλει, η πίκρα χρωμάτισε τη φωνή της.

Αν τη ρωτούσες τότε που έφευγε απ’ αυτό το χωριό, ποιος πιστεύεις πως δεν θα σε ξεχάσει ποτέ, θα έλεγε τον Κωστή.

Ο Κωστής! Ο πρώτος της έρωτας. Ο πρώτος κι ο αξεπέραστος.

Σχέσεις; Άπειρες. Ούτε που θυμόταν πόσες. Άντρες που νόμισε ότι ερωτεύτηκε, ότι αγάπησε, ότι ήρθε, έστω, κοντά. Με κανέναν δεν στέριωσε. Σε κανέναν δε βρήκε αυτό που θα τον έκανε «μόνιμο». Μετά από κάθε αποτυχία το μυαλό της γυρνούσε σ’ εκείνον. Μ’ εκείνον θα είχε πετύχει, έλεγε, και προχωρούσε στον επόμενο. Αν το δεκατετράχρονο παιδί που είχε αφήσει, είχε εξελιχθεί σε κακοποιό, δεν το έμαθε ποτέ, γιατί ποτέ δεν σκέφτηκε  να τον αναζητήσει ή να ρωτήσει τι απόγινε. Ήταν το σημείο αναφοράς και ίσως ασυναίσθητα ήθελε να τον κρατήσει στο επίπεδο του ιδανικού που από μόνη της τον είχε τοποθετήσει.

«Αντωνία!!!» η φωνή του την επανέφερε στο σήμερα.

Την άρπαξε και την έκλεισε στην αγκαλιά του.

«Απίστευτο» μονολογούσε «απίστευτο!!!

Το αγκάλιασμά του χαλάρωσε κι έμεινε να την κοιτάζει για ώρα. Μετά γύρισε στα παιδάκια:
«Έι πιτσιρίκια! Σπίτια σας γρήγορα!»

Εκείνα, χαζεμένα απ’ όσα έβλεπαν τόση ώρα, δεν κινήθηκαν αλλά μετά σα να έπεσε ένα άηχο σήμα σκορπίστηκαν αστραπιαία.

Ο Κωστής ξαναγύρισε σ’ εκείνη.

«Πάμε στη μεγάλη βρύση;» είπε γελώντας,  έτσι, για να θυμηθούν μια φράση τους απ’ τα παλιά.

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα και τα δάκρυα έγιναν κλάμα και το κλάμα λυγμοί!

Θυμήθηκε το πρώτο της βράδυ στην Κηφισιά που όλη νύχτα δεν κοιμήθηκε και έκλαιγε κουλουριασμένη στο πάνω μέρος του μαλακού κρεβατιού. Δεν την ενδιέφερε αν τώρα πια δεν θα κρύωνε και δεν θα πεινούσε. Ποτέ η πείνα και το κρύο δεν την είχαν πονέσει τόσο. Μόνον ο θάνατος του πατέρα της είχε τον ίδιο πόνο. Γιατί η μάνα της διάλεξε αυτήν απ’ τα αδέρφια της; Τι κακό της είχε κάνει και την έδιωξε;

Έστυβε το μυαλό της να βρει μιαν αιτία αλλά δεν έβρισκε κι ο φόβος του άγνωστου την πάγωνε. Πως θα ζούσε μόνη χωρίς τη μάνα της και χωρίς τον Κωστή; Τον αγαπημένο της Κωστή που δεν χώρισαν λεπτό από τότε που θυμόταν τον εαυτό της. Χαράματα την είχε πάρει ο ύπνος κι η εικόνα του Κωστή που έτρεχε κλαίγοντας πίσω απ’ το λεωφορείο την ακολούθησε και στα όνειρά της και σε όλη της τη ζωή. Μπορεί αυτή  η ζωή να της φέρθηκε με τον καλύτερο τρόπο τελικά, και να κατάφερε να καταλάβει και να συγχωρήσει τη μάνα της αλλά ο Κωστής είχε μείνει για πάντα μέσα της… να κλαίει, να τρέχει πίσω απ’ το λεωφορείο και να της φωνάζει «κατέβα»!

«Συγνώμη…» του είπε κλαίγοντας «εγώ δεν ήθελα να φύγω. Δεν ήθελα να σ’ αφήσω».

Την τράβηξε πάνω του και τα χέρια του τυλίχτηκαν γύρω της. Η φωνή του ακούστηκε βραχνή:

«Δε μ’ άκουγες; Σου φώναζα! Σου φώναζα  κατέβα!»

Πόση ώρα έμειναν εκεί αν τους ρωτούσες δεν θα ήξεραν να πουν. Αγκαλιασμένοι κι αμίλητοι.

Τη ζωή τους την διηγήθηκαν ο ένας στον άλλον μέρες αργότερα. Τότε ήταν που κατάλαβε  η Τώνια τι ήταν αυτό που είχε αλλάξει και τίποτα δεν την κρατούσε στην Αθήνα. Ήταν ο κύκλος που είχε κλείσει. Αυτός που είχε πάει τον Κωστή στην Αμερική, στην Νορβηγία, μετά στην Γερμανία και μόλις φέτος, κλείνοντας, τον είχε επαναφέρει στο χωριό τους.

Τα Χριστουγεννιάτικα ψώνια τα έκαναν μαζί και… όλα, τα έκαναν μαζί!

Για το  βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων, μαζί ετοίμασαν το γιορτινό τραπέζι με συνταγές απ’ όλα τα μέρη  που είχαν ταξιδέψει, θέλοντας έτσι να ενώσουν τις ζωές που έζησαν χώρια. Μαζί έστρωσαν το τραπέζι στο σπίτι του Κωστή που έμενε μόνος πια, και μαζί υποδέχτηκαν συγγενείς και φίλους. Μουσική, τραγούδια και στιγμιαία αγγίγματα γέμιζαν την ψυχή τους με μιαν αλλιώτικη χαρά που είχαν χρόνια να νιώσουν.

Μαζί στάθηκαν στο τέλος της βραδιάς στην πόρτα να αποχαιρετήσουν τους καλεσμένους και μαζί στρώθηκαν στη δουλειά μετά, για να επαναφέρουν το σπίτι στην κανονική του κατάσταση.

Θα είχε πάει τέσσερις το πρωί, όταν εξουθενωμένοι έπεσαν στον καναπέ μπροστά στο τζάκι. Κανείς τους δε νύσταζε.

Η Τώνια έγειρε το κεφάλι της στον ώμο του  κι εκείνος πέρασε το χέρι του γύρω απ’ τους δικούς της. Κοιτούσαν τα παιχνιδίσματα της φωτιάς, για ώρα, χωρίς, και πάλι, να μιλάνε.

Όταν γύρισε και την κοίταξε η καρδιά της σταμάτησε. Το μυαλό της ταξίδεψε και πάλι στο παρελθόν και την πήγε στην κρύα βρύση. Εκείνο το σούρουπο που γυρνώντας απ’ τα πρόβατα, σταμάτησαν να πιουν λίγο νερό. Εκείνος έκανε χούφτα τα χέρια του κι εκείνη έσκυψε να πιει. Όταν ανασηκώθηκε και πάλι, τον είδε να την κοιτά και η καρδιά της, όπως και τώρα, σταμάτησε από προσμονή. Τα χείλια τους πλησίασαν… αλλά την τελευταία στιγμή κι οι δύο έσκυψαν το κεφάλι. Κανένας δεν τόλμησε. Μετά ήρθε εκείνη η μαχαιριά που τους χώρισε στα δύο κι αυτό το φιλί έμεινε μόνο στα όνειρά τους. Ακόμη κι όλες αυτές τις μέρες, μόνο να το σκεφτούν τόλμησαν. Να το σκεφτούν και να ελπίσουν πως το θέλουν κι οι δύο…

Είδε το κεφάλι του να πλησιάζει το δικό της κι η καρδιά της, χτύπο τον χτύπο άρχισε να ζωντανεύει. Ένιωσε την ανάσα του πριν τα χείλη του αγγίξουν απαλά τα δικά της. Κι όταν αυτό το φιλί,  που περίμενε μια ολόκληρη ζωή, άρχισε να παίρνει σχήμα, χάθηκε μέσα σ’ αυτή την αίσθηση… του ονείρου που εισβάλει στην πραγματικότητα, την κατακτά, την διαμορφώνει και, επιτέλους, γίνεται ένα μαζί της.

Σαν σε ταινία είδε την ζωή της να περνά από μπροστά της…

Το λεωφορείο που έφευγε κι εκείνος έτρεχε πίσω του και μετά …μετά, το λεωφορείο που γύριζε πίσω. Δεν υπήρξε ζωή ενδιάμεσα… δεν υπήρξε τίποτα! Κι αν υπήρξε, ήταν εκείνες οι στιγμές, μόνο,  που με την φαντασία της γύριζε στο χωριό και τον συναντούσε. Αυτό ήθελε να του πει, αλλά όταν τον κοίταξε τα υγρά του μάτια και το τρέμουλο των χειλιών του έσβησαν τις λέξεις…

Κρύφτηκαν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου κι έκλαψαν σα μικρά παιδιά. Τον πόνο τον έζησαν χώρια. Τη λύτρωση όμως, έπρεπε να την ζήσουν μαζί!

Πήρε το πρόσωπό της στις παλάμες του και την ανάγκασε να τον κοιτάξει. Τα μάτια του έτρεχαν ασταμάτητα και η φωνή του έτρεμε:

«Μην ξαναφύγεις… σε παρακαλώ!».

Με τρεμάμενα χέρια του σκούπισε τα δάκρυα. Η φωνή της με δυσκολία σχημάτιζε λέξεις:

«Κωστή μου… μην ξανακλάψεις για μένα. Δε με βλέπεις; Κατέβηκα απ’ το λεωφορείο!»

Το πρόσωπό του άρχισε να φωτίζεται σιγά- σιγά και τα χείλια του ξαναφυλάκισαν τα δικά της!

 

Ξημέρωσε Χριστούγεννα. Το χωριό ζωντάνεψε. Οι δρόμοι γέμισαν από κόσμο που πήγαινε στην εκκλησία. Ευχές  και γέλια αντηχούσαν από παντού κι η καμπάνα χτυπούσε χαρμόσυνα, προσθέτοντας κι αυτή τη δική της νότα στην γιορτινή μέρα.

Αν, όμως, κάποιος έστηνε αυτί, θα μπορούσε να αφουγκραστεί και κάτι ακόμη…  το ξένοιαστο γέλιο δυο δεκατετράχρονων παιδιών, που ερχόταν από κάπου μακριά… πολύ μακριά!

 

 

♥ ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΑΠ’ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ♥

 

 

Κίνα : Τηγανιτό ρύζι

Υλικά

  • 2 αυγά
  • 2 κ.σ. oyster sauce
  • 1 κ.σ. σόϋ σώς.
  • αλάτι, πιπέρι λευκό, (αναλόγως με τη γεύση που θέλετε)
  • 1 κρεμμυδάκι φρέσκο ψιλοκομμένο
  • Ένα μέτριο κρεμμύδι, ψιλοκομμένο
  • 1 κούπα χάμ, (καπνιστό χοιρινό από μπούτι), κομμένο σε κυβάκια
  • 1,1/2 κούπα γαρίδες μικρή, όχι πολύ βρασμένη,
  • 6 κουταλιές σογιέλαιο ή ηλιέλαιο
  • 1/2 κούπα αρακά, κουτιού ή κατεψυγμένο
  • 4 κούπες βρασμένο ρύζι, τύπου «long grain», κρύο
  • 1/2 κούπα καρότο, κομμένο σε κυβάκια, se μέγεθος ζαριού
  • 1 κουταλιά κορν φλάουρ

Διαδικασία

  • Χωρίζουμε τα ασπράδια από τους κρόκους από τα αυγά και τα χτυπάμε ελαφρά, χωριστά το καθένα.
  • Βράζουμε τις γαρίδες με το κέλυφος, τις στραγγίζουμε τις και τις καθαρίζουμε
  • Διαλύουμε σιγά-σιγά το κόρν φλάουρ στα ασπράδια, λίγο αλάτι, προσθέτουμε τις γαρίδες, ανακατεύουμε και τις αφήνουμε να σταθούν για 5 λεπτά.
  • Βάζουμε λίγο λάδι στο γουόκ, όταν ζεσταθεί, σοτάρουμε τα καρότα μέχρι να μαλακώσουν και τα βάζουμε στην άκρη. Βάζουμε λίγο λάδι ακόμα και μόλις ζεσταθεί βάζουμε τις γαρίδες και τις σοτάρουμε μέχρι να ροδίσουν και τις βγάζουμε απο το γουόκ.
  • Βάζουμε τους κρόκους ανακατεύουμε ελαφρά, ρίχνουμε, ξανά, λίγο λάδι στο γουόκ και προσθέτουμε 1 κουταλιά oyster sauce και 1 κουταλιά soy sauce. Προσθέτουμε λίγο πιπέρι ανακατεύουμε και το κρατάμε στην άκρη.
  • Ζεσταίνουμε το γουόκ σε μεσαία προς μεγάλη θερμοκρασία, προσθέτουμε 2 κουταλιές λάδι και όταν κάψει προσθέτουμε το κρεμμύδι, όταν μαραθεί προσθέτουμε το χάμ και τον αρακά, ανακατεύουμε και όταν είναι έτοιμα τα βγάζουμε από το γουόκ.
  • Καθαρίζουμε το γουόκ, ζεσταίνουμε 2 κουταλιές λάδι, χαμηλώνουμε τη φωτιά στο μέτριο προσθέτουμε το ρύζι ανακατεύουμε με τα τσόπ στίκς καλά προσθέτουμε την υπόλοιπη soy sauce και την oyster sauce, ανακατεύουμε καλά, προσθέτουμε λίγο πιπέρι και λίγο αλάτι ανακατεύουμε και προσθέτουμε όλα τα υπόλοιπα υλικά που κρατήσαμε στην άκρη, ανακατεύουμε για 2-3 λεπτά και σερβίρουμε ζεστό.

Προέλευση: http://www.greekmasa.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2017&Itemid=49#ixzz1fAQxIMEu

 

Αγγλία: Καραμελωμένα μήλα με λουκάνικα και μπέικον

 

Συστατικά συνταγής

  • 8 φέτες καπνιστό μπέικον
  • 8 μεσαίου μεγέθους χοιρινά λουκάνικα
  • 1 κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο
  • 2 μήλα με τη φλούδα κομμένα σε 8 λωρίδες το καθένα

Οδηγίες συνταγής

Ζεσταίνουμε το φούρνο στους 220° C . Τυλίγουμε με μια φέτα μπέικον όλα τα λουκάνικα. Ζεσταίνουμε λάδι σ’ ένα τηγάνι και ροδίζουμε τα λουκάνικα. Στη συνέχεια τα βάζουμε σ’ ένα σκεύος για το φούρνο και τα ψήνουμε για 20 λεπτά.

Προσθέτουμε στο ταψί τα μήλα και ψήνουμε ακόμα για 10-15 λεπτά μέχρι να καραμελώσουν. Τα σερβίρουμε μ’ ένα συνοδευτικό πατάτας.

 

Μεξικό: Φρεσκοψημένες σπιτικές Τορτίγια

Συστατικά συνταγής

  • 2 ½ φλιτζάνια αλεύρι
  • 2 κουταλιές της σούπας καλαμποκέλαιο
  • 1 κουταλάκι αλάτι
  • χλιαρό νερό όσο πάρει

Οδηγίες συνταγής

Σ’ ένα μπολ βάζουμε τα αλεύρι και του κάνουμε μια λακούβα στη μέση. Προσθέτουμε το αλάτι και το λάδι. Ανακατεύουμε καλά μ’ ένα πηρούνι. Αρχίζουμε σιγά σιγά να ρίχνουμε το νερό και να πλάθουμε. Αυτό που πρέπει να γίνει είναι μια ελαστική ζύμη.

Θα την σκεπάσουμε με μια πετσέτα και θα την αφήσουμε μισή ώρα να ηρεμήσει.

Εν συνεχεία θα χωρίσουμε τη ζύμη σε 8 μπαλίτσες, τις οποίες και θα ανοίξουμε με τον μπλάστη μας σε στρογγυλές πολύ λεπτές τορτίγια.

Θα βάλουμε σε δυνατή φωτιά ένα αντικολλητικό τηγάνι χωρίς κανένα υγρό μέσα. Μόλις ζεσταθεί θα βάλουμε μια μια τις τορτίγια να ψηθούν για λίγα δευτερόλεπτα και από τις δύο πλευρές. Τις βγάζουμε από το τηγάνι και τις τοποθετούμε σ’ μια πετσέτα, με την οποία, μόλις τελειώσουμε με όλες, θα τις σκεπάσουμε. Αυτό γίνεται για να διατηρήσουν την ελαστικότητά τους και να μη σπάσουν όταν θα τους βάλουμε πάνω υλικά για τα fahitas μας.

 

Γερμανία: Μοσχάρι Cordon Bleu

Συστατικά συνταγής

  • 4 μοσχαρίσια φιλέτα πάχους 3-4 εκ.
  • 4 φέτες γραβιέρα
  • 4 φέτες ζαμπόν Σεράνο
  • 25 ml λευκό κρασί
  • 1 σκελίδα σκόρδο λιωμένη
  • αλάτι
  • φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι
  • 100γρ. αλεύρι
  • 1 αυγό
  • 150 γρ. τριμμένη φρυγανιά
  • ½ κούπα Βιτάμ Culinesse

 

Οδηγίες συνταγής

Χτυπάμε καλά το κρέας. Χρησιμοποιώντας ένα αιχμηρό μαχαίρι, κόβουμε κατά μήκος της μεγάλης πλευράς ώστε να σχηματιστεί μια θήκη. Σε ένα μπολ ανακατεύουμε το σκόρδο, το κρασί, αλάτι και πιπέρι και γεμίζουμε τα φιλέτα. Ύστερα προσθέτουμε την γραβιέρα και το ζαμπόν. Κλείνουμε για ασφάλεια με οδοντογλυφίδες.

Βουτάμε ένα ένα τα φιλέτα το αλεύρι, μετά στο αυγό και μετά στην φρυγανιά μέχρι να επικαλυφθούν πλήρως. (Προσοχή, η διαδικασία γίνεται μόνο μια φορά!)

Ζεσταίνουμε το Βιτάμ Culinesse και τηγανίζουμε τα φιλέτα για 15-17 λεπτά γυρίζοντας και από τις δυο πλευρές μέχρι να ροδοκοκκινήσουν και να είναι ψημένα εσωτερικά.

 

Πολωνία: Σούπα με αυγό

Υλικά: 

3 βραστά αυγά κομμένα σε φέτες

250 γρ. μπέηκον σε λωρίδες

300 γρ. λουκάνικο σε φέτες (μπορείτε να προμηθευτείτε το αυθεντικό πολωνικό από ρώσικα ή πολωνικά σουπερ – μάρκετ σε μεγάλες πόλεις, ή να βάλετε χωριάτικα λουκάνικα της αρεσκείας σας)

200 γρ. χοιρομέρι κομμένο σε κυβάκια

1 ρίζα χρένου (σαν ραπανάκι με καυτερή γεύση) (horseradish)

Εκτέλεση:

Τηγανίζουμε το μπέηκον και βάζουμε όλα τα υπόλοιπα υλικά πλην του αυγού που έχουμε βράσει νωρίτερα σε μια κατσαρόλα με καυτό νερό. Τα αφήνουμε εκεί μέχρι να βράσουν και στο τέλος προσθέτουμε σε κάθε πιάτο μερικές φέτες αυγού.

Η σούπα αυτή είναι πολύ γευστική και χορταστική καθώς έχει πολύυυ κρέας.

 

Αμερική: Τζαμπαλάγια

Συστατικά συνταγής

  • 1 φακελάκι (125 γρ.) μακρύκοκο ρύζι
  • 4 φέτες μπέικον
  • 1 φλυτζάνι κρεμμύδι ψιλοκομμένο
  • 2 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες και κομμένες
  • 1 βάζο σάλτσα ντομάτας
  • 250 γρ. ζαμπόν ψιλοκομμένο
  • 400 γρ. γαρίδες καθαρισμένες
  • 1 φλυτζάνι του τσαγιού ζωμός κότας
  • 1 κίτρινη πιπεριά κομμένη σε λωρίδες
  • 1 πράσινη πιπεριά κομμένη σε λωρίδες
  • ½ κουταλά κι του γλυκού μάραθο
  • Λίγες σταγόνες ταμπάσκο
  • Αλάτι
  • Πιπέρι

Οδηγίες συνταγής

Σε ένα μεγάλο αντικολλητικό τηγάνι,ροδίζουμε το μπέϊκον χωρίς λάδι. Όταν τηγανιστεί το αφαιρούμε και το κρατάμε στην άκρη. Προσθέτουμε στο τηγάνι το κρεμμύδι και το σκόρδο , τα τσιγαρίζουμε για 5 λεπτά και στη συνέχεια προσθέτουμε την σάλτσα ντομάτας και το θυμάρι. Μαγειρεύουμε για άλλα 5 λεπτά.

Προσθέτουμε το ρύζι προβρασμένο για 10 λεπτά, τον ζωμό της κότας, το ζαμπόν και το μπέϊκον. Ανακατεύουμε καλά, σκεπάζουμε το σκεύος και ψήνουμε σε προθερμασμένο στους 180° C φούρνο για 10 λεπτά.

Τέλος ρίχνουμε τις γαρίδες, τις πιπεριές και το ταμπάσκο, ανακατεύουμε και ψήνουμε για άλλα 10 λεπτά στο φούρνο. Το σερβίρουμε ζεστό και έχουμε τα αρώματα της Νέας Ορλεάνης στο πιάτο μας.

 

Δανία: Κεφτέδες με γιαούρτι και κρασί

Συστατικά συνταγής

  • 1 κιλό μοσχαρίσιο κιμά
  • αλάτι, πιπέρι
  • 3 φλιτζάνια φρυγανιά τρίμμα
  • 4 ml ελαφριά κρέμα γάλακτος
  • αλεύρι
  • 100 γρ. βούτυρο
  • ½ φλιτζάνι ελαιόλαδο
  • 2 φλιτζάνια γιαούρτι
  • 2 φλιτζάνια κόκκινο κρασί

Οδηγίες συνταγής

Ανακατεύουμε τον κιμά με το αλάτι, το πιπέρι και την τριμμένη φρυγανιά. Προσθέτουμε την κρέμα και ανακατεύουμε μέχρι να απορροφηθεί από το μείγμα.
Πλάθουμε κεφτεδάκια και τα κυλάμε στο αλεύρι.
Σ’ ένα τηγάνι λιώνουμε το βούτυρο, ζεσταίνουμε το λάδι και ροδίζουμε τους κεφτέδες.
Μόλις σχεδόν γίνουν προσθέτουμε το γιαούρτι και το κρασί και ανακατεύουμε ελαφρά μέχρι να αποκτήσουν μια παχύρευστη σάλτσα.

 

Γαλλία: Χοιρινή κόντρα μαγειρεμένη στο γάλα

Συστατικά συνταγής

  • 1 ½ κιλό μονοκόματη κόντρα χωρίς κόκαλο (ζητάμε από τον χασάπη να το αφαιρέσει)
  • 2 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο
  • 1 κουταλιά αγελαδινό βούτυρο
  • 1 μέτριο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
  • 1 καρότο σε κυβάκια
  • 1 πράσο ψιλοκομμένο
  • 1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένο
  • 1 κουταλιά της σούπας αλεύρι για όλες τις χρήσεις
  • ½ λίτρο πλήρες γάλα

Οδηγίες συνταγής

Αλατοπιπερώνουμε το χοιρινό και το ροδίζουμε σε μιά κατσαρόλα στην οποία έχουμε κάψει το λάδι και το βούτυρο. Αφού το ροδίσουμε απ΄όλες τις πλευρές για 10 λεπτά το βάζουμε σ΄ένα πιάτο στην άκρη.

Ρίχνουμε στην κατσαρόλα όλα τα ψιλοκομμένα λαχανικά και μαγειρεύουμε για άλλα 10 λεπτά μέχρι να καραμελώσουν. Εν συνεχεία προσθέτουμε το αλεύρι ανακατεύουμε και ρίχνουμε το γάλα και μαγειρεύουμε για 5 λεπτά.

Προσθέτουμε το χοιρινό και τους χυμούς που έχει βγάλει στο πιάτο. Σκεπάζουμε και ψήνουμε για 1 ώρα σε χαμηλή φωτιά. Το γυρνάμε συχνά για να μην κολλήσει. Το βγάζουμε από την κατσαρόλα και το αφήνουμε 15 λεπτά να ξαποστάσει.

Περνάμε την σάλτσα σε ένα μπλέντερ, δοκιμάζουμε για να δούμε μήπως χρειάζεται αλάτι ή πιπέρι και την περιχύνουμε πάνω από το κρέας το οποίο έχουμε κόψει σε φέτες.
Σερβίρουμε το κρέας πάνω σε πουρέ πατάτας.

 

Ινδία: Αρωματικό ριζότο

Συστατικά συνταγής

  • ¼ της κούπας βερίκοκα αποξηραμένα
  • 2 λωρίδες από φλούδα λεμονιού
  • 2 κούπες κρύο νερό
  • 3 κουταλιές της σούπας βούτυρο
  • 1 κουταλάκι του γλυκού garam masala (ινδικό μπαχαρικό)
  • 1 μέτριο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
  • 1 ¼ κουταλάκι του γλυκού αλάτι
  • 1 κούπα ρύζι basmati
  • Φρεσκοτριμμένο πιπέρι
  • 1/3 της κούπας φύλλα φρέσκιας μέντας
  • ¼ της κούπας ανάλατα φιστίκια cashews ψημένα στο φούρνο

Οδηγίες συνταγής

Βάζουμε τα βερίκοκα και τη φλούδα λεμονιού μέσα στο κρύο νερό. Λιώνουμε το βούτυρο σε μέτρια θερμοκρασία, προσθέτουμε το garam masala και σοτάρουμε για 1 λεπτό. Προσθέτουμε το κρεμμύδι, ¼ κουταλάκι του γλυκού αλάτι και ανακατεύουμε μέχρι να μαλακώσει το κρεμμύδι, για περίπου 6 λεπτά. Προσθέτουμε το ρύζι, σοτάρουμε και ανακατεύουμε μέχρι να πάρει ένα ελαφρύ καφέ χρώμα, για περίπου 4 λεπτά. Ρίχνουμε το νερό μαζί με τα βερίκοκα, τη φλούδα λεμονιού, το υπόλοιπο αλάτι και πιπέρι. Αφήνουμε να πάρει μία βράση και χαμηλώνουμε τη θερμοκρασία. Σκεπάζουμε το σκεύος με μία καθαρή πετσέτα και το καπάκι του. Συνεχίζουμε το μαγείρεμα για 10 λεπτά, αφαιρούμε από τη φωτιά και αφήνουμε το ριζότο να ξεκουραστεί για 5 λεπτά χωρίς να το ξεσκεπάσετε. Ακολούθως αφαιρούμε το καπάκι και την πετσέτα και ανακατεύουμε με ένα πιρούνι. Σερβίρουμε το ριζότο σε δίσκο και γαρνίρουμε με τα φύλλα μέντας και τα φιστίκια.

 

Ολλανδία: Λίντζερτορτε   

 

ΥΛΙΚΑ
200γρ. Φουντούκια
1 φλιτζ. Μαρμελάδα Φραμπουάζ ή Φράουλα
300γρ. Αλεύρι
200γρ. Ζάχαρη
1 Αυγό
200γρ. μαλακό ανάλατο Βούτυρο
1 κουτ. σούπας Κακάο
1 κουτ. γλυκού τριμμένο Γαρίφαλο
2 κουτ. σούπας Κανέλλα
2 κουτ. σούπας Τσίπουρο ή Κονιάκ

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Τρίβουμε τα φουντούκια στο μπλεντεράκι.
Σε ένα μεγάλο μπολ βάζουμε το αλεύρι, τη ζάχαρη, τα φουντούκια, το κακάο, το γαρύφαλο, το χυμό λεμόνι, την κανέλλα και το ποτό (τσίπουρο ή κονιάκ).
Τα ανακατεύουμε όλα μαζί με ένα πιρούνι και προσθέτουμε το αυγό ολόκληρο χωρίς να το χτυπήσουμε και το βούτυρο, το οποίο έχουμε βγάλει από το ψυγείο να μαλακώσει.
Ζυμώνουμε με τα χέρια μέχρι να ομογενοποιηθεί η ζύμη, της δίνουμε το σχήμα μπάλας, την τυλίγουμε με μεμβράνη και τη βάζουμε να ξεκουραστεί στο ψυγείο για 2 ώρες.
Ανοίγουμε τα 2/3 της ζύμης, με χοντρό πλάστη σε αλευρωμένη επιφάνεια, μέχρι η διάμετρός της να φτάσει περίπου τα 30 εκατοστά.
Βουτυρώνουμε καλά την ταρτιέρα και την πασπαλίζουμε με αλεύρι.
Μεταφέρουμε τη ζύμη στην ταρτιέρα, τη στρώνουμε καλά πιέζοντας με τις παλάμες και τα ακροδάχτυλα μας. Ανασηκώνουμε τη ζύμη στα πλαϊνά της φόρμας σε ύψος 1-1 ½ εκατοστό.
Απλώνουμε ομοιόμορφα τη μαρμελάδα, επάνω στην απλωμένη ζύμη.
Ανοίγουμε με τον πλάστη την υπόλοιπη ζύμη και την κόβουμε σε λωρίδες των 2,5 εκατοστών. Χρησιμοποιούμε τις λωρίδες για να στολίσουμε το γλυκό τοποθετώντας τις σε παράλληλες και κάθετες γραμμές (όπως στην πάστα φλώρα).
Χτυπάμε το αυγό και αλείφουμε με ένα πινέλο τις λωρίδες και περιμετρικά τη ζύμη που προεξέχει στην ταρτιέρα.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 175ο C για 1 ώρα.

 

 

Αργεντινή: Μπριζόλες με σάλτσα Τσιμιτσούρι από το Μπουένος Άιρες

 

Συστατικά συνταγής

  • 4 μοσχαρίσιες κόντρα ή σταβλίσιες 500 γρ. η κάθε μια. (Συνολικά δηλαδή να ζυγίζουν 2 κιλά.)
  • ½ φλιτζάνι ελαιόλαδο
  • 1 φλιτζάνι μαϊντανό
  • 1 κουταλιά της σούπας ρίγανη
  • 4-5 σκελίδες σκόρδο
  • 1 κουταλάκι του γλυκού κόκκινο πιπέρι

Οδηγίες συνταγής

Ζητήστε από το χασάπη σας αυτές τις υπέροχες, παχιές μπριζόλες και μην τυχόν του πείτε να σας τις χτυπήσει. Απαγορεύεται.

Ζεσταίνουμε το μπάρμπεκιου σε δυνατή φωτιά, αν δεν έχουμε χρησιμοποιούμε το γκριλ του φούρνου μας στους 220° C, και βάζουμε τις μεγάλες μας μπριζόλες αφού πρώτα τις έχουμε φέρει σε θερμοκρασία δωματίου να ψηθούν ανάλατες. Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται να μην χαθούν οι χυμοί του κρέατος και αυτό να παραμείνει ζουμερό και να μην στεγνώσει.

Για την Τσιμιτσούρι:
Σ’ ένα γουδί (αν δεν υπάρχει χρησιμοποιούμε μούλτι πολυκοπτικό) βάζουμε τον μαϊντανό, τη ρίγανη, το σκόρδο, το ελαιόλαδο και το κόκκινο πιπέρι. Τα χτυπάμε καλά μέχρι να γίνουν μια πάστα.

Τις μπριζόλες μας θα τις γυρίσουμε μονάχα μια φορά.

5 λεπτά πριν να είναι έτοιμες με ένα κουτάλι θα απλώσουμε από μια κουταλιά τσιμιτσούρι σ’ όλη την επιφάνεια. Θα σερβίρουμε τις μπριζόλες μας σε μια μεγάλη, κατά προτίμηση ξύλινη, επιφάνεια στο κέντρο του τραπεζιού και θα κόβει ο καθένας με το μαχαίρι του ένα κομμάτι, θα το βάζει στο πιάτο του και θα το τρώει με τη συνοδεία ψημένου χωριάτικου ψωμιού και πουρέ από λευκά φασόλια.

Ισπανία: Σανγκρία

Συστατικά συνταγής

  • 1 λεμόνι κομμένο σε φέτες
  • 1 πορτοκάλι κομμένο σε φέτες
  • 60 γρ. ζάχαρη
  • 1 μπουκάλι κόκκινο κρασί
  • 60 ml. κονιάκ
  • 500 ml (2 φλιτζάνια) σόδα

Οδηγίες συνταγής

Τοποθετήστε σε μια κανάτα τις φέτες λεμονιού και πορτοκαλιού, τη ζάχαρη, το κρασί και το κονιάκ.

Ανακατέψτε μέχρι να διαλυθεί η ζάχαρη. Προσθέστε τις σόδες και σερβίρετε.

 

Κούβα: Mojito – Μοχίτο

Συστατικά συνταγής

  • 6-7 φυλλαράκια φρέσκο δυόσμο
  • 1 κουταλιά της σούπας μαύρη ζάχαρη
  • 2 σφηνάκια λευκό ρούμι
  • Χυμό από ½ λάιμ
  • Πάγο
  • Σόδα αναψυκτικό

Οδηγίες συνταγής

Σ’ ένα ψηλό ποτήρι ρίχνουμε τα φύλλα του δυόσμου. Προσθέτουμε τη ζάχαρη και το χυμό του λάιμ Τα λιώνουμε ελαφρά μ’ ένα γουδοχέρι από ξύλο. Γεμίζουμε το ποτήρι με πάγο. Τώρα ρίχνουμε το ρούμι και τη σόδα.

Ανακατεύουμε και σερβίρουμε με 2-3 φυλλαράκια δυόσμο στην επιφάνεια και μια φέτα λάιμ στο χείλος του ποτηριού. Στην υγειά σας.

Μαρόκο: Κοτόπουλο με πράσινες ελιές και λεμόνι

Συστατικά συνταγής

  • 2 λεμόνια
  • 1 κουταλιά ελαιόλαδο
  • 1 μεγάλο κρεμμύδι σε λωρίδες
  • 2 σκελίδες σκόρδο ζουληγμένες
  • 1 κουταλιά πάπρικα
  • 2 κουταλάκια κύμινο
  • 1 κουταλάκι κανέλα
  • 1 κουταλάκι τζίντζερ
  • 2 φλιτζάνια ζωμό κοτόπουλου
  • 1 κοτόπουλο κομμένο στα 8 χωρίς πέτσα
  • 1 φλιτζάνι πράσινες ελιές

Οδηγίες συνταγής

Κόβουμε το ένα λεμόνι σε 8 φετούλες. Από το δεύτερο παίρνουμε 2 κουταλιές ζωμό. Τα βάζουμε στην άκρη.
Ζεσταίνουμε το λάδι σ’ ένα μεγάλο τηγάνι, προσθέτουμε το κρεμμύδι και σοτάρουμε για 8 λεπτά. Αλατοπιπερώνουμε.
Προσθέτουμε το σκόρδο και τα μυρωδικά ανακατεύουμε για 1 λεπτό. Αλατοπιπερώνουμε το κοτόπουλο. Το βάζουμε στο τηγάνι, μαζί με τις φέτες του λεμονιού.
Ρίχνουμε μέσα το ζωμό και μαγειρεύουμε για 30 λεπτά σε μέτρια φωτιά.
Βγάζουμε το κοτόπουλο και το βάζουμε σε μια πιατέλα. Ρίχνουμε τις ελιές και το χυμό του λεμονιού στο τηγάνι.Μαγειρεύουμε για 3 λεπτά και εν συνεχεία σερβίρουμε τη σάλτσα μας πάνω στα κομμάτια του κοτόπουλου.

 

Νορβηγία: Γαρίδες φούρνου

Συστατικά συνταγής

  • 400 γρ. γαρίδες
  • 40 γρ. βούτυρο
  • 1 κ.τ.γ. κάρυ
  • 1/8 λ. ξηρό άσπρο κρασί
  • 4 κ.τ.σ. κρέμα γάλακτος
  • αλάτι
  • πιπέρι
  • 40 γρ. παρμεζάνα τριμμένη
  • 1 κούπα τριμμένη φρυγανιά

Οδηγίες συνταγής

Πλένουμε τις γαρίδες και τις ρίχνουμε λίγο σε καυτό νερό. Καθαρίζουμε προσεκτικά. Σ’ ένα κατσαρολάκι λιώνουμε το βούτυρο και αναμιγνύουμε με το κάρυ. Προσθέτουμε τις γαρίδες μέχρι να μαραθούν λίγο. Ρίχνουμε το κρασί, την κρέμα γάλακτος, αλάτι, πιπέρι και σιγοβράζουμε για 3′. Στραγγίζουμε τις γαρίδες, τις περνάμε από φρυγανιά και ύστερα πασπαλίζουμε με το τυρί. τοποθετούμε σε προθερμασμένο φούρνο για 5′ στους 200ο C για να γίνει τραγανή η κρούστα.

Διάρκεια: 10 λεπτά & 8 λεπτά για το μαγείρεμα

 

Περού: Σαλάτα Κινόα με λαχανικά

Συστατικά συνταγής

  • 1,5 φλ. κινόα
  • 4 φλ. ζωμό λαχανικών (έτοιμο ή σπιτικό)
  • 1 αγγούρι κομμένο σε λεπτές φέτες
  • 1/2 κόκκινη πιπεριά κομμένη σε κύβους
  • 1/2 κίτρινη πιπεριά κομμένη σε κύβους
  • 1/2 φλ. μπρόκολο στον ατμό κομμένο σε μικρά μπουκετάκια
  • 2 ντομάτες ψιλοκομμένες και ξεσποριασμένες
  • 1/4 φλ. ελαιόλαδο
  • 1 λεμόνι (χυμός)
  • 2 σκελίδες σκόρδο (λιωμένο)
  • αλάτι
  • φρεσκοτριμμένο πιπέρι

Οδηγίες συνταγής

Βράζουμε το κινά μέσα στο ζωμό των λαχανικών για περίπου 10-15 λεπτά ανακατεύοντας κατά διαστήματα. Σουρώνουμε (αν χρειαστεί) και το αφήνουμε για λίγο στην άκρη.

Στο μεταξύ έχουμε ανακατέψει το λεμόνι, το ελαιόλαδο, το σκόρδο. Προσθέτουμε αλατοπίπερο.

Μόλις το κινόα κρυώσει ανακατεύουμε με τα λαχανικά και το χυμό από το λεμόνι το ελαιόλαδο και το σκόρδο. Το κρατάμε στο ψυγείο λίγο πριν το σερβίρισμα. Όταν έρθει η ώρα μπορούμε να το γαρνίρουμε με λίγο τσίλι ή μαϊντανό.

 

Ουκρανία: Κοτόπουλο Κιέβου

Συστατικά συνταγής

  • 4 φιλέτα από στήθος κοτόπουλου, χωρίς κόκαλα και πέτσα
  • 1 κούπα τριμμένη φρυγανιά
  • 1 κουταλιά της σούπας μαϊντανός ψιλοκομμένος

Από τα βασικά υλικά

  • 50 γραμμάρια βούτυρο
  • 2 σκελίδες σκόρδο πολτοποιημένες
  • 2 αυγά
  • 1 κούπα αλεύρι για όλες τις χρήσεις
  • Αλάτι και πιπέρι

 

Οδηγίες συνταγής

Κάνουμε μία βαθιά τομή σε κάθε πλευρά του φιλέτου. Χτυπάμε ελαφρά τα αυγά και ανακατεύουμε το βούτυρο με το μαϊντανό και το σκόρδο. Σε κάθε σχισμή βάζουμε από το μείγμα βουτύρου, πασπαλίζουμε με αλάτι, πιπέρι και βουτάμε τα κομμάτια στο αυγό. Ακολούθως πανάρουμε με το αλεύρι, βουτάμε εκ νέου στο αυγό και στο τέλος στη φρυγανιά. Επαναλαμβάνουμε την ίδια διαδικασία και με τα υπόλοιπα φιλέτα. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για 40-50 λεπτά.

Διάρκεια: Προετοιμασία 10 λεπτά, μαγείρεμα 50 λεπτά

 

 

Περσία: Φαλάφελ

 

Συστατικά συνταγής

  • 1/2 κιλό ρεβύθια
  • 1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο
  • 1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη
  • 1/2 κούπα μαϊντανό ψιλοκομμένο
  • 1 κ.τ.γ. κόλιαντρο
  • 1 κ.τ.γ. κύμινο
  • 2 κ.τ.σ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
  • αλάτι
  • φρεσκοτριμμένο κόκκινο πιπέρι

Οδηγίες συνταγής

Μουσκεύουμε τα ρεβύθια όλο το βράδυ. Το πρωί τα στραγγίζουμε και τα αλέθουμε ώστε να πολτοποιηθούν.

Ανακατεύουμε όλα τα υλικά σε ένα μπολ και ζυμώνουμε καλά. Ύστερα πλάθουμε μικρές μπαλίτσες και τις τηγανίζουμε σε καυτό λάδι για 2-3 λεπτά μέχρι να πάρουν ένα ομοιόμορφο ρόδινο χρώμα και από τις δυο πλευρές.

 

Πορτογαλία: Συκωτάκια Portuguese

Συστατικά συνταγής

  • 2 κούπες ψιλοκομμένη συκωταριά ή συκωτάκια ψητά ή τηγανητά
  • ½ κούπα μαϊντανό ψιλοκομμένο
  • 8 αυγά
  • 1 κουταλιά της σούπας γάλα
  • 1 κρεμμύδι μεγάλο ψιλοκομμένο
  • 2 πατάτες τριμμένες στον μεγάλο τρίφτη καλά στεγνωμένες με χαρτί κουζίνας.
  • ½ κούπα λάδι για τηγάνισμα
  • 4 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο
  • Αλάτι και φρεσκοτριμμένο πιπέρι

Οδηγίες συνταγής
Τηγανίζουμε ελαφρά τις πατάτες και τις αφήνουμε να στραγγίξουν σε χαρτί κουζίνας. Σοτάρουμε στο ελαιόλαδο το κρεμμύδι μέχρι να μαλακώσει. Αλείφουμε με λίγο λάδι ένα πυρέξ και προσθέτουμε τα συκωτάκια ή τη συκωταριά. Χτυπάμε ελαφρά τα αυγά με το γάλα, το αλάτι και το πιπέρι. Προσθέτουμε στο σκεύος τις πατάτες, το μισό μαϊντανό, το κρεμμύδι και το μείγμα των αυγών. Ανακατεύουμε με μία σπάτουλα και προσθέτουμε τον υπόλοιπο μαϊντανό. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς για 30 λεπτά ή μέχρι να ψηθούν τα αυγά.
Διάρκεια: Προετοιμασία 15 λεπτά,μαγείρεμα 10-30 λεπτά

 

Συνταγές: lovecooking.gr

 

 

 

Όταν ήμουν μούτσος… (τελευταίος ναύλος, Κεφαλονιά)

Protected by Copyscape Duplicate Content Detection Tool

Με απώτερο σκοπό να δω από κοντά όσα είχαν να κάνουν με τον Ανδρέα Λασκαράτο, έφτασα στην Κεφαλονιά. Από διάθεση στα καλύτερά μου. Ερωτευμένη και με το ταίρι μου χεράκι – χεράκι συνάντησα τον ερωτευμένο αδερφό μου με την Κεφαλονίτισσα νύφη μου. Δεν υπάρχει καλύτερο απ το να έχεις όπου πας, ένα ντόπιο στην παρέα. Θα δεις αυτά, που μόνος σου δεν θα τα έβλεπες ποτέ!

Την πρώτη στάση την κάναμε στα Κουρκουμελάτα και θέλω να σταθώ σ’ αυτό το χωριό ιδιαίτερα.  Χωριό της ελληνικής επαρχίας ήταν αυτό; Σαν ευρωπαϊκή πόλη έμοιαζε πάντως! Τόση ομορφιά μαζεμένη δε νομίζω πως έχω ξαναδεί αλλού. Και δε μ’ εντυπωσίασε τόσο η δημιουργία της ομορφιάς αλλά η συντήρηση της! Μπορεί το χωριό να είχε ένα άξιο τέκνο που έδωσε μεγάλα χρηματικά ποσά για να φτιαχτούν όλα αυτά, αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που έβλεπα κάτι τέτοιο. Αυτό που έβλεπα για πρώτη φορά ήταν πως όλα αυτά έμοιαζαν σα να έχουν φτιαχτεί… χθες! Στους δρόμους δεν έβλεπες ούτε χαρτάκι πεσμένο, τα κτίρια φρεσκοβαμμένα, οι κήποι φρεσκοποτισμένοι και φρεσκοκλαδεμένοι. Οι κοινοτικοί χώροι χωρίς ούτε μια ζημιά έστω και σ’ ένα παγκάκι.

Στο kefalonitis.com βρήκα τα παρακάτω:«Η θεομηνία των σεισμών του 1953 κατέστρεψε ολοσχερώς το ειδυλλιακό χωριό Κουρκουμελάτα, όπως άλλωστε συνέβη και με κάθε άλλο χωριό σε ολόκληρη σχεδόν την Κεφαλονιά. Όταν το νησί ξεκαθαρίστηκε από τα ερείπια και άρχισε η ανοικοδόμηση, σήμανε η αρχή μιας νέας εποχής. Ενώ όμως για την υπόλοιπη Κεφαλονιά ο σεισμός ήταν μια ανατροπή, για το χωριό αυτό ήταν μια ανόρθωση… Η οικογένεια Βεργωτή, μια από τις πλέον εύπορες στο νησί, καταγόμενη από το χωριό, αποφάσισε να πραγματοποιήσει μια δωρεά πρωτόγνωρη για την εποχή! Θα ανοικοδομούσε ολόκληρο το χωριό, με την προϋπόθεση να γίνει αυτό σύμφωνα με τους κανόνες της αισθητικής και της ρυμοτομίας.
Έτσι, το χωριό ανοικοδομήθηκε με οικονομική ενίσχυση του εφοπλιστή Γεωργίου Βεργωτή, μεγάλου ευεργέτη του νησιού, ο οποίος διένειμε τα νεότευκτα σπίτια στους κατόχους γης, αναδιοργάνωσε κι έχτισε το χωριό σύμφωνα με τη νεοκλασική αρχιτεκτονική της εποχής! Η ανοικοδόμηση έγινε πάνω στα πρότυπα των ελβετικών οικισμών της υπαίθρου και κατέστησε το χωριό πρότυπο! Σε εποχή που για κανένα χωριό της Κεφαλονιάς δεν υπήρχε πρόγραμμα για ύδρευση και ηλεκτροφωτισμό, τα Κουρκουμελάτα απέκτησαν φως και νερό! Διατέθηκαν λοιπόν μεγάλα ποσά, όχι απλώς για να ανοικοδομηθεί το χωριό, αλλά κατά τη γνώμη των ειδικών –όπως αναφέρεται στο τεύχος της «Επτανησιακής Πρωτοχρονιάς» του 1960- για να το μετατρέψουν στον «τελειότερο αγροτικό συνοικισμό της Ευρώπης»! Στο έργο αυτό είχε συμπαραστάτες τους αδελφούς του, Ανδρέα, Παναγή και Στέφανο, καθώς και τον ανιψιό του, Ρόκκο Γερ. Βεργωτή. Το νέο χωριό, μετά την ανοικοδόμηση, θύμιζε ελβετικό χωριό σε προβολή και οικιστική οργάνωση!»

Και, επιμένοντας, θα προσθέσω πως αν δεν ήταν οι κάτοικοι αυτοί που είναι, το χωριό θα έπαυε πολύ γρήγορα να θυμίζει Ελβετία!

Η Κεφαλονιά είναι γεμάτη αξιοθέατα και με ξεναγό τη νύφη μου πήγαμε στα περισσότερα!

Θυμάμαι πως την ίδια μέρα πήγαμε 60μ κάτω απ τη γη πού ήταν το σπήλαιο της Δρογκαράτης και 1050μ πάνω στον Αίνο με τα παράξενα έλατα.

 

 

Στο σπήλαιο της Μελισσάνης , θυμάμαι την σκοτεινή είσοδο που έμοιαζε με κορνίζα για το απίστευτο γαλάζιο της λίμνης. Δεν χόρταιναν τα μάτια μου να κοιτάζουν!

Στα Μαντζαβινάτα πήγαμε στην κουνόπετρα. Έναν μεγάλο βράχο που κουνιέται…παράλογα. Εγώ δεν είδα το κούνημα αλλά ο αδερφός μου είχε υπάρξει αυτόπτης μάρτυράς του. Είχε βάλει ένα ξυλαράκι που σιγά- σιγά άρχισε να φεύγει απ τη θέση του, μέχρι που έπεσε. Τώρα, λένε, πως δεν κουνιέται πια.

Στο σπήλαιο του Άγιου Γεράσιμου δεν πήγα και μου έχει μείνει η απορία αν όντως είναι έτσι αυτό που λένε για την είσοδο. Είναι μια τρύπα που χοντροί κι αδύνατοι μπαίνουν στριμωχτά. Η φίλη μου η Μαρία είδε το παιδάκι που ήταν πριν απ’ αυτήν να μπαίνει και έκανε πίσω. Αποκλείεται να χωρέσω εγώ, είπε. Κι όμως πέρασε μια χαρά!

Είχε περάσει ο Αύγουστος, κι έτσι δεν είδα ούτε τα φιδάκια της Παναγιάς. Αυτά που βγαίνουν στις 6 Αυγούστου και εξαφανίζονται στις 16. Έχουν έναν σταυρό στο κεφάλι κι έναν στη γλώσσα.

Αυτά που είδα και δεν θα ξεχάσω ποτέ και ούτε θα τα συγκρίνω με άλλα γιατί πιστεύω πως δεν γίνεται να τα συγκρίνω είναι η παραλία του Μύρτου και η παραλία Ξι. Όταν είδα την παραλία του Μύρτου από ψηλά σχεδόν μου κόπηκε η ανάσα απ’ το εκπληκτικό τοπίο. Αυτή η αντίθεση του άσπρου βότσαλου με το καταγάλανο, λες από πισίνα, νερό και τα καταπράσινα προστατευτικά βράχια αιχμαλωτίζει το βλέμμα και χαράσσεται στο μυαλό για πάντα!

Στο Ξι είπα ότι θα ερχόμουν μόλις γινόμουν μάνα. Η χαρά του παιδιού! Ρηχή θάλασσα και άμμος. Αλλά τι άμμος! Δεν θα ξαναδείς πουθενά αυτό το απίστευτα υπέροχο και παράξενο κοκκινοκεραμιδί  χρώμα!

Πήγαμε στην Άσσο και κάναμε μπάνιο στην παραλία της. Τι κι αν μας έλεγαν πως έχει κι άλλα ωραία μέρη εκεί γύρω, δεν το κούνησα ρούπι. Υπέροχο μέρος, αμφιθεατρικό και … με φοβερή ακουστική! Θυμάμαι πως πήγε ο αδερφός μου σ’ ένα καφενείο αρκετά πιο πέρα και ακούγαμε πεντακάθαρα το τι έλεγε, απ’ την παραλία!

Αυτό που έμεινε στην καρδιά μου ήταν το Φισκάρδο. Ανέπαφο απ’ τον σεισμό ήταν ό,τι πιο νησιώτικο είδα στην Κεφαλονιά. Μείναμε μια ολόκληρη μέρα και με το μυαλό του μυθοπλάστη έφτιαχνα ιστορίες αγάπης και πάθους. Όμως η ιστορία της Γερασιμούλας, που την γνώρισα κάποια χρόνια μετά ήταν πέρα για πέρα αληθινή και είχε λάβει χώρα στο Φισκάρδο.

Επανερχόμενη στο τότε, θέλω να μιλήσω για το Αργοστόλι και για το Ληξούρι.

Το Αργοστόλι το έζησα για 15 μέρες. Έφαγα, ήπια, περπάτησα και ψώνισα.  Αυτό που ακόμα νομίζω πως έχω τη γεύση του στο στόμα μου ήταν το χοιρινό του Αλέξη. Δεν ξέρω αν υπάρχει αυτή η ταβέρνα ακόμη και δεν θυμάμαι και που ακριβώς ήταν, αλλά θυμάμαι τον Αλέξη. Μου έλεγαν ο αδερφός μου και η νύφη πως τέτοια χοιρινή μπριζόλα δεν έχω ξαναφάει ποτέ, κι εγώ αναρωτιόμουν τι παραπάνω μπορεί να έχει μια απλή χοιρινή μπριζόλα. Κι όμως είχε! Γιατί ο Αλέξης έλεγε πως τα χοιρινά του είναι νόστιμα επειδή τα «ανασταίνει» μόνος του. Γιατί τα ταΐζει στο στόμα. Αυτό να ήταν; Μπορεί! Πάντως τέτοια μπριζόλα δεν έφαγα ούτε πριν ούτε μετά απ’ την δική του.

Το αγαπημένο μου φαγητό στην Κεφαλονιά ήταν τα παπουτσάκια. Το τι παπουτσάκι έφαγα δεν λέγεται. Μια κοτόπουλο και μια παπουτσάκια, μια κρεατόπιτα και μια παπουτσάκια. Έτσι ήταν οι παραγγελίες που έδινα στα εστιατόρια. Μπορεί τα παπουτσάκια να μην είναι παραδοσιακή συνταγή της Κεφαλονιάς αλλά οι Κεφαλονίτες την φτιάχνουν καταπληκτικά.

Στην πανέμορφη αλλά παράξενη, μιας και ήταν εσωτερική, πλατεία έτρωγα κάθε βράδυ ένα εκπληκτικό παγωτό με καβουρντισμένα αμύγδαλα που τελειωμό δεν είχαν!

Και μετά είχε επιστροφή στο σπίτι, από την υπέροχη Λεωφόρο των Ριζοσπαστών ή τον «φοινικόδρομο του Αργοστολίου» όπως τον λένε. Περπατούσαμε αργά, κουβεντιάζοντας, γελώντας και τρώγοντας μάντολες!

Το Ληξούρι ήταν όπως ήδη έχω πει ο βασικός σκοπός αυτού του ταξιδιού. Εκεί άλλωστε  ήταν το άγαλμα του Λασκαράτου. Τελικά το Ληξούρι ήταν το μόνο μέρος της Κεφαλονιάς που δεν πήγα. Ευτυχώς που είχε εκείνος προνοήσει να ζήσει και στο Αργοστόλι.

Στο Αργοστόλι ήταν και οι καταβόθρες. Ένα μέρος που τα νερά της θάλασσας μπαίνουν στην στεριά, περνάνε απ’ τη λίμνη της Μελισσάνης και καταλήγουν στον Καραβόμυλο της Σάμης που είναι στην άλλη μεριά του νησιού, 14 χιλιόμετρα μακριά!

 Γερασιμούλα

Μερικά χρόνια μετά μια απροσδόκητη συναλλαγή με έφερε σε επαφή με την Γερασιμούλα. Φυσικά κανένας δεν την φωνάζει έτσι και το υποκοριστικό της δεν θυμίζει καθόλου το κανονικό της όνομα, γι αυτό και μπορώ άνετα να το χρησιμοποιήσω. Η Γερασιμούλα θα μπορούσαμε να πούμε ότι… έπεσε θύμα απαγωγής! Ήταν μόλις δεκατριών χρονών όταν ήρθε στο χωριό της ο Ελληνοαμερικάνος για να βρει νύφη. Σαραντάρης ο μπρούκλης και κανείς δεν θα φανταζόταν ότι θα του γυάλιζε το δεκατριάχρονο. Έλα όμως που με το που την είδε έπεσε τ’ ανάσκελα! Έβαλε λυτούς και δεμένους για να πλησιάσει την οικογένεια φοβούμενος, μιας και μια στοιχειώδη λογική την είχε, ότι θα τον έδιωχναν κακήν κακώς. Πόσο λάθος έκανε όμως!

Ενθουσιάστηκαν οι φτωχοί ψαράδες με την τύχη που είχε η μικρότερη κόρη τους. Ένα στόμα λιγότερο απ’ τα εφτά που είχαν μέχρι τότε.

Να την πάρεις! Ναι αλλά θα ζήσουμε στην Αμερική. Να ζήσετε όπου θέλετε αρκεί να έχει το παιδάκι μας μια καλύτερη ζωή. Τόσα καταλάβαιναν, τόσα έκαναν.

Στα δεκατέσσερα της, κυρία πια, η Γερασιμούλα μπήκε στο αεροπλάνο κι έκανε να ξαναδεί το νησί της εικοσιοχτώ χρόνια. Πως πέρασαν αυτά τα χρόνια; Μαύρα κι άραχνα.  Ο σύζυγος ήταν καλός άνθρωπος και της φερόταν με τον καλύτερο τρόπο. Βασίλισσα την είχε. Θα μπορούσε η Γερασιμούλα μέχρι και να τον αντέξει αυτόν τον γάμο αλλά και πάλι ήταν άτυχη. Βρέθηκε στα δεκάξι της χρόνια να είναι χήρα και άφραγκη. Ο καλός και εύπιστος ανθρωπάκος έπεσε θύμα του συνεταίρου του και αφού φαλίρισε του ήρθε και το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.

Η Γερασιμούλα βρέθηκε μόνη, χωρίς σπίτι και χωρίς σέντσι στην τσέπη. Αφού πέρασε μια βδομάδα νηστική και έντρομη στους δρόμους, αποφάσισε να πάει στο μόνο άνθρωπο που γνώριζε. Τον συνέταιρο!

Από την πρώτη στιγμή κι απ το πρώτο βλέμμα κατάλαβε τι την περίμενε αλλά και τι να έκανε. Ο συνέταιρος ήταν παντρεμένος χρόνια, χωρίς παιδιά. Παρόλα αυτά δεν είχε σκοπό να χαλάσει το γάμο του. Μια γκομενίτσα ήθελε ο χριστιανός να χαλαρώνει μετά το εξαντλητικό του ωράριο στην εταιρία. Βρήκε λοιπόν ένα σπιτάκι σε μια φτωχική γειτονιά που κανένας γνωστός του δεν θα πάταγε το πόδι του και έκρυψε μέσα την Γερασιμούλα. Πολλά λεφτά δεν της άφηνε, ίσα για το φαγητό της και το νοίκι, αλλά μετά απ αυτά που είχαν δει τα μάτια της, στη βδομάδα που έζησε στους δρόμους και μόνο που μπορούσε να κλειδώσει μια πόρτα πίσω της και να φάει κι ένα πιάτο φαΐ για την Γερασιμούλα ήταν πολλά. Ο τρόμος τα βράδια βέβαια υπήρχε γιατί όλο και περισσότεροι παρατηρούσαν ότι έμενε μόνη, αλλά δεν είχε και το θάρρος να του ζητήσει κάτι παραπάνω. Αν ήξερε τι θα της συνέβαινε ίσως και να το είχε κάνει…

Έτσι απλά, ένα βράδυ, κάποιος μπήκε στο σπίτι κι αφού την έκανε μαύρη στο ξύλο την βίασε. Εκεί που την άφησε ο βιαστής την βρήκε ο συνέταιρος την άλλη μέρα το απόγευμα. Φώναξε γιατρό και μετά από λίγες μέρες την πήγε να μείνει σε άλλο σπίτι. Δεν ήταν κρίση ανθρωπισμού. Απλά φοβόταν μήπως η Γερασιμούλα μέσα στο φόβο της να μείνει εκεί, αρχίσει να ανοίγει το στόμα της. Εκείνη όμως ούτε που είχε σκεφτεί αλλά και ούτε που θα τολμούσε κάτι τέτοιο. Τον σιχαινόταν τόσο που δεν πήγαινε άλλο, αλλά ήξερε πως ήταν και το μόνο της στήριγμα. Τρόπος να φύγει για την Ελλάδα δεν υπήρχε αφού τα λεφτά ήταν πολλά κι εκείνος δεν την άφηνε να δουλέψει. Σκέφτηκε να το κάνει κρυφά αλλά την κατάλαβε την δεύτερη μέρα. Έμενε συνέχεια κλεισμένη στο σπίτι περιμένοντας τη ζωή της να περάσει γιατί δεν είχε το θάρρος να την διακόψει μόνη της.

Θα πέρασαν έτσι και δέκα χρόνια και πάνω εκεί η μοίρα αποφάσισε να αλλάξει το σκηνικό της ζωής της για άλλη μια φορά.

Όταν κατάλαβε ότι είναι έγκυος η πρώτη της σκέψη ήταν να του το κρύψει και να εξαφανιστεί. Αλλά να πάει που; Ο φόβος της έκτρωσης αλλά και της αντίδρασής του γενικότερα την έκανε να αναβάλει συνέχεια τη μέρα που θα του το έλεγε. Κι όταν πήρε τη μεγάλη απόφαση το μόνο που δεν περίμενε να ακούσει ήταν μια πρόταση γάμου. Έλιωσε ο συνέταιρος στην σκέψη πως θα αποκτούσε παιδί. Πενηνταπεντάρης πια και μετά από τόσα χρόνια γάμου με μια γυναίκα σχεδόν συνομήλικη του δεν είχε ούτε μια τόση δα ελπίδα.  Τα τελευταία χρόνια, ούτε σαν σκέψη δεν αναστάτωνε τη ζωή του, το ότι δεν θα γινόταν ποτέ πατέρας.

Την επομένη κιόλας η Γερασιμούλα μετακόμισε στο τεράστιο σπίτι του με τους μαγείρους και τις καμαριέρες να την έχουν στα ώπα- ώπα. Για  κείνη την καημένη την γυναικούλα, που τόσα χρόνια τον ανεχόταν, ούτε που έμαθε τι απέγινε.  Ούτε που τόλμησε και να ρωτήσει δηλαδή.

Και γεννήθηκε ο γιος. Το τι χρυσαφικό και κακό την φόρτωσε ο συνέταιρος δε λέγετε. Ένα να πουλήσω, σκεφτόταν η Γερασιμούλα, βγάζω το εισιτήριο για την Ελλάδα και μου μένουν και να περάσω.  Όμως μέχρι να το σκεφτεί και να το καλοσκεφτεί ξανάμεινε έγκυος και μετά ξανάμεινε και μετά ξανάμεινε!

Που να φύγεις με τέσσερα παιδιά; Και που να πας;

Μπορεί η ψυχή της να ήταν μαύρη, να έβλεπε τον άντρα της και να της έρχεται να ξεράσει αλλά το περιτύλιγμα της ζωής της ήταν καλό. Με εξαίρεση τα πρώτα χρόνια, ο συνέταιρος δεν την ενοχλούσε και πολύ και είχε βρει ξανά το δρόμο για τις εξωσυζυγικές σχέσεις. Εξ άλλου τα παιδιά της μεγάλωναν στα πούπουλα κι αυτό δεν θα μπορούσε να τους το στερήσει με τίποτα.

Όταν πέθανε ο πατέρας της ήταν έγκυος στο τέταρτο παιδί και φυσικά ήταν αδύνατο να ταξιδέψει. Όταν όμως ήρθε η είδηση πως η μάνα της χαροπαλεύει πήρε το πρώτο αεροπλάνο που βρήκε.

Η επιστροφή στο νησί ήταν ότι πιο επώδυνο είχε ζήσει. Δεν ήταν ο πόνος για την πεθαμένη μάνα γιατί μετά από τόσα χρόνια ούτε  η μορφή της δεν της θύμιζε κάτι. Η μάνα της, αυτή που είχε πάρει μαζί της φεύγοντας θα συνέχιζε να ζει και να είναι νέα και υγιής. Αυτό που την πονούσε ήταν ο πεθαμένος εαυτός της και τα νεκρά νεανικά της όνειρα που τα συναντούσε σε κάθε στενοσόκακο του χωριού της. Έκλαψε μπροστά στην εκκλησία του χωριού, μπροστά στο σχολείο, στη μέση της πλατείας, εκεί που έπαιζε…

Όταν τα έθιμα, τα σχετικά με την κατάσταση, πήραν τέλος κατάλαβε ότι δεν υπήρχε τίποτα που να την κρατάει εκεί. Τα αδέλφια της τα είδε και δεν τα αναγνώρισε κι αν κάποια απ αυτά την αγκάλιασαν θερμά και δάκρυσαν, το μόνο που της θύμιζαν ήταν τη στιγμή που εκείνη έφευγε για Αμερική. Έκλαιγαν και κουνούσαν το χέρι τους κι εκείνη σπάραζε από ζήλια που τα έβλεπε να μένουν μπροστά απ το φτωχικό τους σπιτάκι και να μικραίνουν μαζί με κείνο, όλο και πιο πολύ, μέχρι που έγιναν κουκίδες στα μάτια της… στο μυαλό της… στην ζωή της!

Πήγε στο Αργοστόλι με ταξί κι από κει πήρε ένα λεωφορείο για το Φισκάρδο. Θυμόταν πως από παιδί είχε καημό να πάει. Όλοι γι αυτό μιλούσαν κι αν την ρωτούσες τότε, θα σου έλεγε πως είναι πιο μακριά κι απ’ την Αμερική.

Όταν κατέβηκε απ το λεωφορείο και κοίταξε γύρω της, κατάλαβε. Τόσο όμορφο μέρος δεν είχε ξαναδεί, και χαιρόταν τόσο πολύ που αυτό το μέρος θα συνδεόταν για πάντα στο μυαλό της με τις πρώτες ελεύθερες μέρες της ζωής της μετά από τόσα πολλά χρόνια.

Περπατούσε στην παραλία και χάζευε τα καΐκια όταν κάτι σαν λάμψη τράβηξε το βλέμμα της και το οδήγησε μέσα σ’ ένα απ’ τα μαγαζιά…

Αυτό που είδε ήταν ένας χείμαρρος από ξανθά μαλλιά που λαμπύριζαν στον ήλιο. Με αργά και φοβισμένα βήματα ακολούθησε τη λάμψη μέχρι που βρέθηκε εκατοστά μακριά της. Τότε εκείνα κινήθηκαν αποκαλύπτοντας ένα θεϊκό πρόσωπο. Έμεινε άφωνη η Γερασιμούλα. Ποτέ μα ποτέ δεν είχε κοιτάξει άντρα. Αυτό το είδος το φοβόταν και το απεχθανόταν συγχρόνως. Έβλεπε έργα στην τηλεόραση και δεν καταλάβαινε τι μπορεί να νιώθουν αυτοί που φιλιούνται. Τι άλλο εκτός από απέχθεια μπορούσαν να νιώθουν αυτοί που έκαναν έρωτα;

Τα κατάλαβε όλα μαζεμένα όταν είδε τα μακριά ξανθά μαλλιά, το ηλιοκαμένο δέρμα, τα γαλάζια  μάτια και τα κατακόκκινα χείλια του Τίμιαν.

Έτσι, σε μια στιγμή, το σκηνικό της ζωής της άλλαξε για ακόμη μια φορά. Ότι δεν είχε ζήσει στα σαρανταδύο χρόνια της ζωής της, τα έζησε στον ένα μήνα που έμεινε στο Φισκάρδο. Ήταν πολλές οι φορές που σκέφτηκε να μην ξαναγυρίσει στην Αμερική. Τόσες όσες και οι φορές που συνειδητοποίησε πως η ζωή της ήταν εκεί που βρίσκονταν τα παιδιά της.

Ο Τίμιαν ήταν ένας τριανταπεντάχρονος Νορβηγός που πέρναγε τα καλοκαίρια του στην Ελλάδα ζωγραφίζοντας. Μπορεί η ζωή του να μην είχε σχέση με αυτήν της Γερασιμούλας, τα συναισθήματα που ένιωσε όμως για κείνη ήταν ακριβώς τα ίδια με τα δικά της! Η μοίρα τελικά είχε προσέξει την Γερασιμούλα κι είχε αποφασίσει να ασχοληθεί μαζί της.

Ο μήνας, όταν ζεις μια τέτοια κατάσταση, περνάει σαν ώρα και βρέθηκαν κι οι δύο να ψάχνουν τρόπο να διατηρήσουν αυτήν την σχέση. Τα πρώτα τέσσερα χρόνια βρισκόντουσαν τα καλοκαίρια στο Φισκάρδο. Τα επόμενα δύο ο Τίμιαν πήγε αρκετές φορές στην Αμερική. Τον έβδομο χρόνο η μοίρα αποφάσισε να αποκαταστήσει πλήρως την Γερασιμούλα.

Ο συνέταιρος πέθανε ένα βράδυ στον ύπνο του, πλήρης ημερών και… έργων!

Φίλους στη ζωή της η Γερασιμούλα δεν απέκτησε. Μόνον γέννησε! Τα παιδιά της ήταν οι καλύτεροι φίλοι της και περισσότερο ο γιος της που λόγω φύλου είχε δεχτεί όλη την πίεση και την σκληρότητα του πατέρα του. Αυτός ήταν που απ’ την αρχή ήξερε τα πάντα για τον Τίμιαν και που στη συνέχεια την έσπρωξε να προχωρήσει στη ζωή της μαζί του.

Όταν γνώρισα εγώ την Γερασιμούλα, είδα μια πολύ ωραία γυναίκα, με έντονη προσωπικότητα και… γάργαρο γέλιο. Η ζωή της μοιραζόταν μεταξύ Αμερικής, Νορβηγίας και Φισκάρδου. Από εκείνο τον χρόνο είχε προσθέσει και μια στάση στην Αθήνα για να βλέπει τη μικρή της κόρη  που σπούδαζε αρχαιολόγος.

Μπορεί να έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε και να μην ξέρω πια που βρίσκεται αλλά είμαι σίγουρη πως συνεχίζει να παίρνει όλα αυτά που η μοίρα της χρώσταγε, γιατί ήταν πάρα πολλά. Σχεδόν όλα!!

 

 

 

Κ Ε Φ Α Λ Ο Ν Ι Τ Ι Κ Ε Σ …  Ρ Ε Τ Σ Ε Τ Ε Σ  ! ! !

 

ΜΠΑΚΑΛΑΟΠΙΤΑ
Υλικά

  • 1/2 κιλό παστό μπακαλιάρο
  • 1/2 κούπα ελαιόλαδο
  • 1 κούπα κρεμμυδάκι φρέσκο ψιλοκομμένο
  • 1/2 κούπα άνηθο ψιλοκομμένο
  • 1/2 κούπα μαντζουράνα ψιλοκομμένη
  • 1/2 κούπα ρύζι γλασέ
  • 1 1/2 κούπα νερό
  • αλάτι και πιπέρι
  • Για το παραδοσιακό φύλλο:
  •  3-4 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις
  • 1/2 κουταλάκι αλάτι
  • 1/2 κούπα ελαιόλαδο
  • 1/2 κούπα κρασί
  • 2-3 κουταλιές της σούπας νερό

Εκτέλεση:
Βγάλτε την πέτσα του μπακαλιάρου, κόψτε τον σε κομμάτια, τα οποία θα βάλετε σε νερό για 12-14 ώρες , ώστε να ξαλμυριστούν, ενώ πρέπει να αλλάξετε 3-4 φορές το νερό. Όταν ξαλμυριστεί, στραγγίξτε τον, αφαιρέστε τα κόκαλα και αφου τον λιανίσετε ξεψαχνίστε τον.

Σιγοβράστε το ρύζι, ώσπου να φουσκώσει, και στη συνέχεια σε μια λεκάνη το ανακατεύετε με τον μπακαλιάρο και τα υπόλοιπα υλικά, προσθέτοντας και 1/2 κούπα νερό.
Για το φύλλο:                                                                                                                                          Βάλτε σε μια λεκάνη 3 κούπες αλεύρι κι ανοίξτε στο κέντρο ένα λάκκο. Αφού ρίξετε μέσα το αλάτι, το λάδι και το κρασί, ζυμώστε πολύ καλά , ώσπου να γίνει η ζύμη εύπλαστη και μαλακή. Αν χρειαστεί προσθέστε λίγο αλεύρι ακόμα. Στη συνέχεια αφήστε τη στην άκρη για 30′. Ανοίξτε τη ζύμη σε δύο χοντρά φύλλα.

Απλώστε σε λαδωμένο ταψί το ένα φύλλο προσέχοντας να καλύπτονται τόσο ο πάτος όσο και τα τοιχώματα και να περισσεύει. Απλώνετε μέσα τη γέμιση, σκεπάστε με το δεύτερο φύλλο και γυρίστε τις άκρες. Χαράξτε την πίτα σε κομμάτια και ψήστε την για περίπου 1 ώρα στους 180°C 1 ώρα περίπου ή ώσπου να ροδίσει η επιφάνεια.

 

ΑΓΚΙΝΑΡΟΠΙΤΑ

  • 8 αγκινάρες
  • Χυμός 2 λεμονιών
  • 2 σκελίδες σκόρδο λιωμένο
  • 2 κρεμμυδάκια φρέσκα ψιλοκομμένα
  • 1½ ματσάκι άνηθο
  • ½ κιλό φέτα χοντροτριμμένη
  • 200 γραμμ. γιαούρτι στραγγιστό
  • 4 αβγά ελαφρά χτυπημένα
  • ½ φλιτζάνι ελαιόλαδο
  • αλάτι, πιπέρι
  • 12 φύλλα κρούστας
  • βούτυρο για το άλειμμα των φύλλων

Εκτέλεση:

Αφού καθαρίσετε τις αγκινάρες κόβετε τις καρδιές τους σε φετούλες. Τις τρίβετε με μια λεμονόκουπα και τις αφήνετε για λίγο σε μια λεκάνη με δροσερό νερό μέσα στο οποίο έχετε προηγουμένως διαλύσει μία κουταλιά της σούπας αλεύρι και το χυμό ενός λεμονιού για να μη μαυρίσουν.

Στη συνέχεια, αφού στραγγίζετε τις αγκινάρες, τις τσιγαρίζετε μαζί με το φρέσκο κρεμμυδάκι και το σκόρδο. Χαμηλώνετε τη φωτιά και συνεχίζετε το τσιγάρισμα μέχρι να μαραθούν οι αγκινάρες.

Αφού χτυπήσετε τα αβγά με το γιαούρτι προσθέστε τις αγκινάρες μαζί με τη φέτα και το άνηθο, αλατοπιπερώνετε κι ανακατεύετε καλά και προσεχτικά για να μη διαλυθούν οι αγκινάρες.

Βουτυρώνετε ένα ταψί και στρώνετε τα πρώτα 6 φύλλα κρούστας, βουτυρώνοντάς τα ένα προς ένα και αφήνοντάς τα να εξέχουν από το ταψί. Απλώνετε το μείγμα με τις αγκινάρες και γυρίζετε τα κάτω φύλλα προς τα μέσα. Σκεπάζετε με τα υπόλοιπα 6 φύλλα βουτυρώνοντάς τα επίσης ένα-ένα και, τέλος, κόβετε τα φύλλα που εξέχουν από το ταψί.

Αφού χαράξετε πίτα με κοφτερό μαχαίρι σε κομμάτια, τη ραντίζετε με λίγο νερό και την ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180°C για 1 ώρα περίπου, μέχρι να ροδοκοκκινίσει το επάνω φύλλο.

 

ΑΛΙΑΔΑ

Υλικά

  • 1 φύλλο μπακαλιάρου παστού περίπου 1 κιλό

Για το κουρκούτι:

  • 2 φλιτζάνια αλεύρι
  • 1 φακελάκι μαγιά σε σκόνη
  • αλάτι, ζάχαρη και άσπρο πιπέρι
  • νερό όσο πάρει

Για την Αλιάδα

 

  • 4 πατάτες βρασμένες και ξεφλουδισμένες
  • 2-4 σκελίδες σκόρδο, ανάλογα με το πόσο δυνατή τη θέλετε
  • 3-4 κουταλιές ξίδι
  • 1/2 φλιτζάνι ελαιόλαδο
  • λίγο ζωμό από τον μπακαλιάρο
  • αλάτι πιπέρι

Εκτέλεση:
Κόβετε τον μπακαλιάρο σε φέτες και τον βάζετε να ξαλμυριστεί σε μια λεκάνη γεμάτη κρύο νερό για 12-14 ώρες, ενώ αλλάζετε το νερό 3-4 φορές. Στη συνέχεια αφαιρείτε την πέτσα, τα κόκαλα και την ουρά του μπακαλιάρου, τα οποία βράζετε για 15′ σε μία κατσαρόλα με λίγο νερό. Σουρώνετε τον ζωμό και τον κρατάτε στην άκρη για τη σκορδαλιά.

Ετοιμάζετε το κουρκούτη. Μέσα σ’ ένα μπολ, διαλύετε τη μαγιά και τη ζάχαρη με λίγο χλιαρό νερό, και προσθέτετε λίγο από το αλεύρι. Ανακατεύετε με σύρμα, και αφήνετε το μίγμα να αφρίσει και να φουσκώσει. Ρίχνετε σε μία λεκανίτσα το υπόλοιπο αλεύρι, κάνετε μία λακκούβα στη μέση και ρίχνετε το προηγούμενο μείγμα. Προσθέτετε λίγο αλάτι, πιπέρι, ζάχαρη, και αρχίζετε να ρίχνετε σταδιακά τόσο νερό, όσο χρειάζεται ώστε να πάρετε έναν λείο και παχύρρευστο χυλό. Αφήνετε τον χυλό να φουσκώσει.
Ετοιμάστε την αλιάδα

Χτυπάτε στο γουδί το σκόρδο, με λίγο αλάτι, μέχρι να λιώσει. Προσθέτετε τις βρασμένες πατάτες και συνεχίζετε το χτύπημα, μέχρι να λιώσουν και να γίνουν κρέμα. Προσθέτετε σταδιακά το ξίδι και το ελαιόλαδο, έως ότου γίνουν λεία. Στη συνέχεια προσθέτετε και τον ζωμό του ψαριού λίγο-λίγο ανακατεύοντας, μέχρι να γίνει αλοιφή η αλιάδα. Δοκιμάζετε και διορθώνετε τη γεύση, αν είναι απαραίτητο, με αλατοπίπερο, ελαιόλαδο και ξίδι.

Κόβετε τον μπακαλιάρο σε μικρότερα κομμάτια, και βάζετε μπόλικο λάδι σε βαθύ τηγάνι για να ζεσταθεί. Τηγανίζετε τον μπακαλιάρο, αφού πρώτα βουτήξετε τα κομμάτια του στο κουρκούτι που ετοιμάσατε. Αφού ροδίσει ο μπακαλιάρος και από τις δύο πλευρές, τον βγάζετε από το λάδι πάνω σε χαρτί κουζίνας να στραγγίσει.

 

ΚΡΕΑΤΟΠΙΤΑ
Υλικά:

  • 1 1/2 κιλό αρνάκι γάλακτος, χωρίς κόκαλο, κομμένο σε μικρά κομμάτια
    300 γρμ τυρί φέτα τριμμένο
  • 1/2 φλιτζάνι ρύζι
  • 2 πατάτες κομμένες σε μικρά κομμάτια
  • 1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο
  • 2 κουταλιές ντομάτα πελτέ
  • 4 αυγά βρασμένα ψιλοκομμένα
  • 3 κουταλιές της σούπας βούτυρο
  • 3 κουταλιές της σούπας λάδι
  • ½ μάτσο μαϊντανό
  • 2-3 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες
  • αλάτι, πιπέρι, δυόσμο, κανέλα
  • λίγη φλούδα από πορτοκάλι
  • λίγο ζωμό κρέατος
  • 18-20 φύλλα μπακλαβά

Εκτέλεση:

Τοποθετούμε σε μια λεκάνη το ψιλοκομμένο αρνί και προσθέτουμε τη φέτα, το κρεμμύδι, τις πατάτες, την ντομάτα, το βούτυρο, το λάδι, το μαϊντανό, το δυόσμο, το σκόρδο, την κανέλλα, τη φλούδα πορτοκαλιού, και πιπέρι.

Ανακατεύουμε πολύ καλά έως ότου το μίγμα γίνει ομοιόμορφο. Στη συνέχεια προσθέτουμε λίγο ζωμό κρέατος και τα τέσσερα ψιλοκομμένα αυγά.

Απλώνουμε στο ταψί 8-10 φύλλα μπακλαβά, τα οποία έχουμε προηγουμένως βουτυρώσει, και στη συνέχεια τοποθετούμε, απλώνοντας ομοιόμορφα, τη γέμιση. Σκεπάζουμε με τα υπόλοιπα φύλλα, τα οποία βουτυρώνουμε επίσης. Αφού αλείψουμε όλη την επιφάνεια με βούτυρο βάζουμε το ταψί στο φούρνο και αφήνουμε την πίτα να ψηθεί για 1 ½ ώρα στους 220 – 250 °C.
Όταν η πίτα είναι έτοιμη τη βγάζουμε από το φούρνο και αφού την αφήσουμε να κρυώσει την κόβουμε σε τριγωνάκια.

 

Τσιγαρίδια Κεφαλονιάς
Υλικά

  • 2 ½ κιλά αγριόχορτα: πράσα, παπαρούνα, καυκαλίδες, ζοχός, λάπατο, αλευρίδα, σπανάκι, σέσκουλα
  • 1 ματσάκι σέλινο
  • 1 ματσάκι μαϊντανό
  • ματζουράνα
  • μάραθο
  • 3-4 φρέσκα κρεμμυδάκια
  • 2 κρεμμύδια
  • ½ κεφάλι σκόρδο
  • 2 ντομάτα σε κύβους
  • 150 γρ. ρύζι γλασσέ
  • 1 κούπα λάδι
  • αλάτι και πιπέρι

Εκτέλεση:

Αφού πλύνετε καλά και κόψετε όλα τα χόρτα, τα ζεματάτε σε καυτό νερό για 5-6 λεπτά. Τα σουρώνετε και στη συνέχεια τσιγαρίζετε στο λάδι τα κρεμμύδια και το σκόρδο. Προσθέστε τα χόρτα , την ντομάτα και τα μυρωδικά. Τα βράζετε για 5 λεπτά και προσθέτετε το ρύζι και όσο νερό χρειαστεί, προκειμένου να βράσει.

 

ΣΟΦΙΓΑΔΟ

 

Υλικά

  • 1-1,5kg μοσχάρι ψαχνό για κοκκινιστό
  • 3 μεσαία κρεμμύδια
  • 2 σκόρδα
  • 1 πιπεριά (προαιρετικά)
  • ντομάτα τριμμένη στον τριφτη, η αν δεν εχουμε φρεσκια προσθέτουμε 1 κονσέρβα ντοματάκι ψιλοκομμένο
  • 1 κουταλιά της σούπας πελτέ ντομάτας
  • κρασί για το τσιγάρισμα
  • αλάτι
  • λάδι
  • πιπέρι
  • μερικούς κόκκους μπαχάρι
  • μερικές πρόκες του γαρύφαλλου

Εκτέλεση:

  1. Σε μία κατσαρόλα τσιγαρίζουμε το κρέας με το λάδι ώσπου να πάρει χρώμα.
  2. Μόλις ροδίσει το κρέας προσθέτουμε το ψιλοκομμένο κρεμμύδι, το κομμένο σκόρδο και την πιπεριά. Όταν τσιγαριστούν, τα σβήνουμε με κρασί.
  3. Αφήνουμε να βράσει για κανενα 5λεπτο και ρίχνουμε το ντοματάκι. Ρίχνουμε τον πελτέ ντομάτας, το πιπέρι, το γαρύφαλλο και το μπαχάρι. Προσθέτουμε αρκετό νερό για να βράσει.
  4. Καθως βράζει αν δούμε οτι θελει κι άλλο νερο προσθέτουμε ζεστο νερο από τον βραστήρα.
  5. Στο τελος ριχνουμε και το αλατι

ΜΠΟΥΜΠΟΥΡΕΛΙΑ

 

Υλικά:

  • 100γρ. Φακές
  • 100γρ. Φασόλια μέτρια
  • 100γρ. Κουκιά
  • 100γρ. Ρεβύθια
  • 100γρ. Καλαμπόκι
  • 100γρ. Σιτάρι
  • Λάδι
  • Αλάτι
  • Λεμόνι

 

Εκτέλεση:

Μουσκεύουμε από βραδύς τα φασόλια τα ρεβύθια και τα κουκιά. Τα βράζουμε μαζί με τα υπόλοιπα υλικά εκτός από το λάδι και το λεμόνι. Όταν χυλώσουν είναι έτοιμα. Τα σερβίρουμε με λάδι και λεμόνι.

 

ΡΙΓΑΝΑΔΑ

 

ΥΛΙΚΑ: (για δύο άτομα)

  • 4 φέτες χωριάτικο ψωμί ( ξερό )
  • 2 ντομάτες
  • ρίγανη
  • αλάτι
  • ξύδι
  • λάδι

 

Εκτέλεση:

Βρέχουμε το ψωμί, του βάζουμε αλάτι, ξύδι, ρίγανη, λάδι και στύβουμε τις ντομάτες πάνω στο ψωμί.

 

ΛΑΒΡΑΚΙ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟ ΜΕ ΡΟΜΠΟΛΑ

Υλικά

  • Ένα μεγάλο λαβράκι ή οποιοδήποτε άλλο ψάρι σας αρέσει κατάλληλο για ψητό
  • Δυο φινόκιο
  • Ένα λεμόνι
  • Ένα ματσάκι βασιλικό (ή μέντα)
  • Βούτυρο
  • Μερικές μικρές πατάτες ανάλογες με τους καλεσμένους μας
  • Θυμάρι φρέσκο
  • Μαϊντανός ψιλοκομμένος
  • Ελαιόλαδο
  • Ένα ποτήρι «ρομπόλα»

Εκτέλεση συνταγής

Ζητάμε από τον ιχθυοπώλη να καθαρίσει το ψάρι και να το χαράξει σε διάφορα σημεία.

Καθαρίζουμε τα φινόκια και ξεχωρίζουμε τα τρυφερά εσωτερικά φύλλα του και τα κρατάμε κατά μέρος.

Σε μια κατσαρόλα βράζουμε αλατισμένο νερό και αφού βράσει ρίχνουμε μέσα τις πατάτες και το υπόλοιπο φινόκιο κομμένο σε μεγάλα κομμάτια. Αφήνουμε να μισο- βράσουν για λίγα λεπτά.

Σε ένα μπολ ρίχνουμε: ψιλοκομμένα τα τρυφερά φύλλα του φινόκιο, το ξύσμα από ένα λεμόνι, ψιλοκομμένο μαϊντανό, μέντα ή βασιλικό, (όποια γεύση προτιμάτε), λίγο βούτυρο, αλάτι και πιπέρι. Ανακατεύουμε καλά το μείγμα και με αυτό γεμίζουμε τα ανοίγματα του ψαριού στη πλάτη και στη κοιλιά.

Μόλις μισο-βράσουν οι πατάτες και το φινόκιο τα σουρώνουμε και τα ρίχνουμε σε ένα μπολ. Κόβουμε τις πατάτες στη μέση, ρίχνουμε στα λαχανικά ψιλοκομμένο μαϊντανό, θυμάρι, λίγο βούτυρο. Ανακατεύουμε προσεκτικά.

Ανοίγουμε ένα μεγάλο φύλλο αλουμινόχαρτου, στη μέση βάζουμε το μείγμα με τις βραστές πατάτες και το φινόκιο και από πάνω τοποθετούμε το ψάρι, ραντίζουμε με λίγο ελαιόλαδο. Κλείνουμε πολύ καλά το αλουμινόχαρτο και πριν το σφραγίσουμε εντελώς ρίχνουμε μέσα το λευκό κρασί. Προσπαθούμε να κλείσουμε όσο πιο καλά μπορούμε το αλουμινόχαρτο, αφήνοντας αρκετό χώρο για τον ατμό που θα δημιουργηθεί ώστε να μην σχιστεί.

Προσοχή τώρα, θα σας αποκαλύψω ένα εύκολο τρικ που θα σας εξασφαλίσει το καλύτερο μαγείρεμα και την απελευθέρωση των αρωμάτων των βοτάνων:

Σε ένα αντικολλητικό τηγάνι βάζουμε μέσα το αλουμινόχαρτο έτσι όπως είναι με το ψάρι, ανάβουμε σε μέτρια φωτιά και μόλις το δούμε να φουσκώνει το αλουμινόχαρτο από τους ατμούς το βάζουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180ο για 15-20 λεπτά ανάλογα το μέγεθος του ψαριού.

Σερβίρισμα

Όταν το ψάρι μας ψηθεί, το σερβίρουμε έτσι όπως είναι με το αλουμινόχαρτο τοποθετημένο σε ένα βαθύ πυρεξάκι ή πιατέλα και το ανοίγουμε κάνοντας μια μαχαιριά στο αλουμινόχαρτο, μπροστά στους καλεσμένους μας. Τα αρωματικά βότανα θα κατακλείσουν τον χώρο, το χειροκρότημα είναι εξασφαλισμένο. Γιατί μαγειρεύω σημαίνει μαγεύω!

 

ΑΜΥΓΔΑΛΟΠΙΤΑ

 

ΥΛΙΚΑ:

  • 12κουταλιές ζάχαρη
  • 12 κουταλιές κοπανισμένο αμύγδαλο
  • 12 αυγά
  • 12 κουταλιές φρυγανιά
  • 1 κουταλάκι γαρίφαλο
  • 1 κουταλάκι κανέλλα
  • 2 βανίλιες

ΣΙΡΟΠΙ: ( το βράζουμε για 10 λεπτά)

  • 2 ποτήρια νερό
  • 3 ποτήρια ζάχαρη
  • 10 πρόκες γαρίφαλο
  • 1 κομμάτι κανέλλα

 

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:
Χτυπάμε τα ασπράδια μαρέγκα και τα βάζουμε στην άκρη. Μετά χτυπάμε την ζάχαρη, τους κρόκους και την βανίλια. Ρίχνουμε λίγο -λίγο το αμύγδαλο την φρυγανιά το γαρύφαλλο, την κανέλλα και το ασπράδι. Βουτυρώνουμε το ταψί (30×30) και το τινάζουμε. Ρίχνουμε το υλικό και το ψήνουμε σε φούρνο 200οC για 30 λεπτά .Όταν βγάλουμε το γλυκό ρίχνουμε το σιρόπι κρύο σε όλο το γλυκό.

 

ΜΠΟΜΠΟΤΑ

 

ΥΛΙΚΑ:

  • 3 ποτήρια καλαμποκάλευρο
  • 1 ποτήρι αλεύρι
  • 1 ποτήρι χυμό πορτοκάλι
  • 1 ποτήρι λάδι
  • 1 ποτήρι ζάχαρη
  • 2 ποτήρια νερό
  • 1 σακουλάκι σταφίδες
  • κανέλλα
  • ξύσμα πορτοκαλιού
  • 2 φακελάκια μπαίκιν πάουντερ

 

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:

Σε μια λεκάνη ανακατεύουμε τα αλεύρια, με όλα τα υλικά Ρίχνουμε το μείγμα σε ένα ταψί και ψήνουμε για 45 λεπτά
της ώρας ή όσο χρειάζεται να πάρει χρώμα.

 

Όταν ήμουν μούτσος… (ναύλος 7ος Σαντορίνη-Νάξος)

Protected by Copyscape Duplicate Content Detection Tool

 

«Όσοι αγάπησαν τη Σαντορίνη, την αγάπησαν για πάντα. Οι ντόπιοι λένε ότι έχει μια καρδιά που χτυπά δυνατά και δονεί τα βουνά, το έδαφος, τη θάλασσα. Κι η καρδιά των ανθρώπων ή συντονίζεται με τη δική της – και μένουν – ή δεν τη συναντά ποτέ – και φεύγουν τρέχοντας!»

Σε μένα συνέβη το δεύτερο. Η σχέση μας δεν πήγε καλά απ’ το πρώτο βλέμμα που ανταλλάξαμε. Αυτό το νησί δεν ταίριαξε με την ψυχοσύνθεσή μου.. Την πρώτη φορά που πήγα έμεινα (αναγκαστικά) δεκαπέντε μέρες, έκανα ένα μπάνιο μόνο, και διάβασα πολύ Λούκυ Λουκ ,πολύ Περλ Μπακ και πολύ Σαντορίνη. Η πιο έντονη δραστηριότητα που είχα ήταν να πηγαίνω κάθε μέρα να αγοράσω ψωμί και να φάω ένα παγωτό. Σ’ αυτή τη διαδρομή γνώρισα το Λευτεράκη. Ο Λευτεράκης εξωτερικά φαινόταν πάνω από 25 χρονών αλλά το μυαλό του, που ακολουθούσε αργά το μεγάλωμά του, δεν πρέπει να έφτανε τα 10. Όταν με πρωτοείδε, με πλησίασε και πολύ απλά μου είπε: «Γεια σου! Θες να γίνουμε φίλοι;» και γίναμε! Κάθε μέρα με περίμενε να φάμε το παγωτό μας παρέα. Εξ αιτίας του Λευτεράκη διάβασα τα πάντα για την Σαντορίνη για να μπορώ να απαντάω στις ερωτήσεις του και να βλέπω το γαλάζιο βλέμμα του να κολυμπάει στη θάλασσα όση ώρα του μιλούσα. Καθισμένοι σε ένα πεζουλάκι και πού δεν πήγαμε!!! Στην Οία, στο Ημεροβίγλι, στην Περίσσα, στο Καμάρι… περάσαμε ώρες πάνω στο ηφαίστειο και στους αρχαιολογικούς χώρους φτάνοντας μέχρι τα βάθη του παρελθόντος. Μέχρι να φύγει ο Λευτεράκης την είχα αγαπήσει τη Σαντορίνη. Παρ’ όλα αυτά, αυτό που χαρακτήρισε τη σχέση μας θα μπορούσε να είναι η φράση «Σ’ αγαπώ αλλά… δεν ταιριάζουμε!!»

Στο όνομα αυτής της αγάπης, όταν μετά από χρόνια η παρέα είπε για διακοπές στην Σαντορίνη δεν έφερα καμία αντίρρηση. Ήθελα να δώσω μια δεύτερη ευκαιρία στη σχέση μας. Αυτήν τη φορά την έζησα τη Σαντορίνη πραγματικά. Πήγα παντού και είδα τα πάντα! Μέχρι και φάβα έφαγα. Δεν άλλαξε τίποτα όμως! «Η καρδιά μου δεν συντονίστηκε με τη δική της» ! Άσχετα όμως απ’ αυτό η αγάπη και ο θαυμασμός μένουν κι ας μην μπορούμε να ζήσουμε μαζί! Θα είχα χάσει κάτι πολύ σπουδαίο αν δεν την είχα δει, γιατί δεν είναι απλά ένας τόπος. Είναι εμπειρία!

Γυρνώντας πίσω στην πρώτη φορά θυμάμαι ότι μετά από δεκαπέντε μέρες έπρεπε να φύγουμε για Νάξο. Και μόνο η ιδέα της μετακίνησης μου είχε δώσει μεγάλη χαρά. Όταν δε, έφτασα στη Νάξο έβλεπα τις καλαμιές σαν έλατα. Μέχρι που θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω σαν καταπράσινο νησί!! Στη Νάξο έμελλε να περάσω καταπληκτικά και αυτό να το οφείλω σε μια βιονική γιαγιά  με το όνομα Ευρυδίκη. Πρέπει να υπήρξε ωραία στα νιάτα της αφού και τότε, που σίγουρα ήταν πολύ πάνω από τα εβδομήντα, μπορούσες να την πεις όμορφη. Όμορφη και εντυπωσιακή. Ψηλή, λεπτή με άσπρα μαλλιά κομμένα καρέ.   Όλη  μέρα τραγούδαγε, γέλαγε, μαγείρευε, ζωγράφιζε, έγραφε και απομονωνόταν. Μπάνια δεν έκανε το καλοκαίρι γιατί οι παραλίες είχαν πολύ κόσμο. Τα έκανε το χειμώνα! Η γιαγιά αυτή ήταν δασκάλα και είχε διδάξει μόνο σε σχολεία του εξωτερικού, έχοντας γυρίσει κι εγώ δεν ξέρω πόσα κράτη. Δεν είχε παντρευτεί γιατί θεωρούσε τον γάμο «τροχοπέδη»,αλλά είχε μετανιώσει που δεν είχε κάνει παιδί. Κι αφού το έλεγε αυτό, μετά το ξανασκεφτόταν και σου έλεγε «μπααα, ούτε για μάνα έκανα. Σαν σακίδιο θα το έσερνα το καημένο από δω κι από κει». Έτυχε μ’ αυτή τη γυναίκα να νοικιάσουμε δωμάτια στο ίδιο σπίτι. Αν με άφηναν να κάνω ό,τι θέλω, νομίζω πως δεν θα έφευγα λεπτό από κοντά της. Μ’ άρεσε να την βλέπω να γράφει με τα μικροσκοπικά γυαλάκια της στην άκρη της μύτης ή να την βλέπω να ζωγραφίζει ή να μαγειρεύει. Νόμιζες πως τα χέρια της μπορούσαν να κάνουν τα πάντα και να τα κάνουν τέλεια. Ακόμα κι όταν ντυνόταν να βγει έξω δεν χόρταινα να την κοιτάζω να μετατρέπει ένα απλό φορεματάκι, σε κομμάτι υψηλής ραπτικής, απλά και μόνο με ένα αξεσουάρ που ίσως το φορούσε με τρόπο που καμιά μέχρι τότε δεν είχε σκεφτεί. Μου άρεσε ακόμη και το πώς μας απέφευγε όταν ήθελε να μείνει μόνη. Κι όταν πάλι ήθελε παρέα είχε έναν τόσο χαριτωμένο  τρόπο να σε ξαναπλησιάζει. Και πλησίαζε τους πάντες. Την έβλεπες να κάνει τόσο καλή παρέα με ανθρώπους διαφορετικής μόρφωσης και νοοτροπίας. Ταίριαζε με τη δικηγορίνα ας πούμε, την συγκάτοικό μας και τον άντρα της τον γιατρό όσο ταίριαζε με τη μάνα μου που ήταν του δημοτικού και με μένα που οι ηλικίες μας απείχαν πολλές δεκαετίες. Πολλές φορές με έπαιρνε μαζί της όταν έβγαινε απ’ το σπίτι για να ζωγραφίσει ή όταν έπαιρνε τον καφέ της και πήγαινε να τον πιει στην παραλία ή όταν πήγαινε σε χωριά και συζητούσε στα καφενεία με τους παππούδες. Και τότε ήταν που δεν την χόρταινα με τίποτα. Την έβλεπα να σημειώνει στο μπλοκάκι της τις απαντήσεις τους και ήθελα κι εγώ να έχω ένα μπλοκάκι  και να γράφω κάτι… τόσο σοβαρό! Δε νομίζω να έχω νιώσει τόσο θαυμασμό για άλλον άνθρωπο στη ζωή μου μέχρι σήμερα. Η ηλικία της και το παρελθόν της έδειχναν ότι ήταν ένα πολύ ξεχωριστό άτομο. Το ‘νιωθες πως είχε πολεμήσει σε πολλές μάχες στη ζωή της και είχε βγει απ’ όλες νικήτρια.

Αυτή η κυρία λοιπόν δεν έτρωγε ποτέ έξω με εξαίρεση κάποιες φορές που την καλούσαμε εμείς πολύ πιεστικά. Κάθε μέρα στις 11  έμπαινε στην κοινή κουζίνα που χρησιμοποιούσαμε όλοι και το μεσημέρι στο τραπέζι υπήρχε κι ένα πιάτο, απ’ ό,τι είχε φτιάξει, για  το παιδί. Το παιδί ήμουν εγώ και πάντα έτρωγα το δικό της φαγητό γιατί το ξένο είναι πιο νόστιμο και γιατί αυτά που μαγείρευε δεν έμοιαζαν με τα φαγητά της μαμάς μου, ειδικά στο τρόπο σερβιρίσματος. Όταν αργότερα γύριζαν η δικηγορίνα με το γιατρό έτρωγαν κι αυτοί ένα πιατάκι για να το δοκιμάσουν και άρχιζαν τις ερωτήσεις. Τότε μαγευόμουν απ’ τον τρόπο που περιέγραφε τη συνταγή. Το που την πρωτόφαγε, με ποιον ήταν, τι της έχει αλλάξει, γιατί δεν έβρισκε το ίδιο υλικό στην Ελλάδα, τι κάνει το κάθε υλικό στον οργανισμό κι ένα σωρό άλλα. Πολλές φορές, προτιμούσα να χάσω χρόνο απ’ το μπάνιο για να γυρίσω και να είμαι δίπλα της όση ώρα θα μαγείρευε. Είχε κάτι καλλιτεχνικό και σ’  αυτό. Όπως πρόσθετε πινελιές όταν ζωγράφιζε, έτσι πρόσθετε τα υλικά όταν μαγείρευε και με τον ίδιο τρόπο έβαζε το φαγητό στο πιάτο. Από τα χέρια της έφαγα όλα τα παραδοσιακά φαγητά της Νάξου, γιατί οι συνταγές ήταν κομμάτι των εθίμων που συνέλεγε, αλλά και φαγητά που προέρχονταν από άλλες χώρες. Όπως άκουσα και τραγούδια απ’ άλλες χώρες, που τα σιγοτραγουδούσε όλη μέρα κάνοντας παύσεις για να εξηγήσει σ’ αυτόν που ήταν δίπλα της, τα λόγια.

Ήταν τελευταίες μέρες του Αυγούστου όταν μας ανακοίνωσε ότι θα φύγει. Το σπίτι είχε ήδη αδειάσει απ’ τους υπόλοιπους και είχαμε μείνει μόνον εμείς κι εκείνη. Χάρισε ό,τι είχε ζωγραφίσει  στην σπιτονοικοκυρά, ένα πλεχτό σάλι που μοσχοβόλαγε στη μαμά μου και σε μένα έδωσε ένα μικρό ασημένιο κουτάκι να βάζω, είπε, το κλειδί απ’ το ημερολόγιό μου. Δεν φάνηκε να θέλει να ξανασυναντηθούμε αν και είπε ότι ίσως συμβεί αυτό κάποια μέρα, «Που ξέρεις! Το μέλλον είναι σκοτεινό κι αβέβαιο!». Εγώ όμως της έδωσα, σχεδόν με το ζόρι, το τηλέφωνό μας και είπε ότι θα μας πάρει. Όταν έφυγε νόμισα πως έπεσε σκιά στη Νάξο και το σπίτι έμοιαζε έρημο. Ευτυχώς που σε λίγες μέρες άνοιγαν τα σχολεία κι έπρεπε να φύγουμε κι εμείς.

Γυρίζοντας στην Αθήνα αγόρασα ημερολόγιο μιας και ήταν βασική προϋπόθεση για να έχω κλειδί και επειδή πίστευα ότι αυτό ήθελε να μου πει δίνοντας μου το κουτάκι. Το αστείο ήταν πως έβαζα το κλειδί στο κουτάκι και κουβαλούσα το ημερολόγιο μαζί μου. Στα μέσα του χειμώνα κι ενώ ακόμα ήμουν υπό την επήρεια της γνωριμίας μου με την Ευρυδίκη, με πήρε τηλέφωνο. Θα ερχόταν στην Αθήνα και ήθελε να με δει. Να μην πω για την χαρά μου!  Ήρθε και με βρήκε στην Πλάκα που ήταν το σχολείο μου. Πήγαμε για φαγητό, βόλτα και  καφέ. Πέντε ώρες ασταμάτητης συζήτησης. Έφυγα, λες πάνω σε συννεφάκι, έχοντας πάρει πάλι τη δόση μου από κουλτούρα, φεμινισμό στην πράξη και περηφάνια. Στα επόμενα τρία χρόνια δεν είχα κανένα νέο της. Την σκεφτόμουν συχνά και μπορώ να πω πως ανησυχούσα κιόλας. Όμως μια μέρα, ξαφνικά, ξαναεμφανίστηκε. Θα έμενε στην Αθήνα για έναν ολόκληρο χρόνο. Χάρηκα πάρα πολύ φυσικά και όποτε με έπαιρνε τηλέφωνο πήγαινα στο ξενοδοχείο που έμενε και περνούσα μαζί της πολλές ώρες. Όταν το ξενοδοχείο έγινε νοσοκομείο έμαθα και το λόγο που είχε έρθει στην Αθήνα. Τελικά δεν έμεινε ένα χρόνο όπως είχε υποσχεθεί. Έφυγε για την Αμερική γιατί εκεί «θα μπορούσε να βοηθηθεί περισσότερο στο θέμα της υγείας της». Στην πραγματικότητα δεν ξέρω καν αν έφυγε για την Αμερική ή απλά για την πατρίδα της που ποτέ δεν έμαθα ποια ήταν. Ήταν πολλά τα πράγματα που δεν έμαθα γι αυτήν. Με ένα δικό της, πανέμορφο τρόπο, γλιστρούσε και ξέφευγε όταν δεν ήθελε να απαντήσει.  Ώρες ώρες πιστεύω ότι ίσως τελικά δεν ήξερα ούτε το πραγματικό της όνομα. Πολλές φορές ψάχνω σε βιβλία που έχουν σχέση με μαγειρική και παράδοση να ανακαλύψω κάτι απ’ το ύφος ή τις λέξεις που χρησιμοποιούσε αλλά, ίσως, εκείνο το βιβλίο να μην θέλησε ή να μην πρόλαβε τελικά να το εκδώσει. Δεν έμαθα ποτέ τίποτ’ άλλο για κείνη αλλά όπως και να ‘χει, είμαι σίγουρη πως όπου κι αν είναι θα έχει βρει τρόπο να τραγουδάει, να γράφει, να μαγειρεύει και να ζωγραφίζει… τουλάχιστον!

 

Επειδή δεν θυμόμουν τα υλικά και τα ονόματα των φαγητών που είχα φάει από εκείνη πήρα ένα μπλοκάκι και σημείωσα ό,τι θυμόταν η μαμά μου και   ό,τι μου είπαν κάποιοι Ναξιώτες συνάδελφοι. Εξ άλλου ήταν μοναδική ευκαιρία να γράψω κι εγώ κάτι τόσο σοβαρό σ’ ένα μπλοκάκι… αφιερωμένο στην Ευρυδίκη!

 

Μοσχάρι καλόγερος

Το μοσχάρι καλόγερος  είναι παραδοσιακή συνταγή από τη Νάξο που οφείλει, μάλλον, το όνομα της στην εμφάνιση του φαγητού.
Υλικά

  • 4 φέτες μοσχάρι κιλότο ή στρογγυλό

    φωτο απο syntagespareas.gr

  • 2 μεγάλες μελιτζάνες (φλάσκες)
  • 1 μεγάλη ντομάτα
  • 4 φέτες 1/2 εκ. πάχους φέτα ή ξυνομυζύθρα
  • 4 φέτες 1/2 εκ. πάχους γραβιέρα Νάξου (ή άλλη γραβιέρα ή ένταμ)
  • 2 κρεμμύδια
  • 1 κουτί κονκασέ η ψιλοκομμένες φρέσκες ντομάτες
  • ελαιόλαδο
  • 3 κουταλιές πελτέ ντομάτας
  • 1 ποτήρι κόκκινο κρασί
  • 1 πρέζα ζάχαρη
  • 2 φύλλα δάφνης
  • ελάχιστη κανέλα τριμμένη
  • αλάτι, πιπέρι

Εκτέλεση

  • Κόβουμε κατά μήκος στα 2 τις μελιτζάνες, όπως και για τα παπουτσάκια και αφαιρούμε και ένα κομμάτι φλούδας από το πίσω μέρος για να στέκεται καλά στο ταψί.
  • Χαράσσουμε μπρος και πίσω την ψίχα στις μελιτζάνες ,τις τηγανίζουμε και τις αφήνουμε σε απορροφητικό χαρτί.
  • Ψιλοκόβουμε τα δύο κρεμμύδια και τα τσιγαρίζουμε μέχρι να ροδοκοκκινίσουν.
  • Προσθέτουμε στο κρεμμύδι τις φέτες απ’ το κρέας να τσιγαριστούν κι αυτές λίγο
  • Σβήνουμε με το κρασί και αφήνουμε να πάρει μια βράση
  • Προσθέτουμε την ψιλοκομμένη ντομάτα και τις 3 κουταλιές πελτέ
  • Ρίχνουμε τη ζάχαρη, αλάτι, πιπέρι, φύλλα δάφνης
  • Όταν γίνει το κρέας αρχίζουμε να στήνουμε το φαγητό
  • Βάζουμε στο ταψί τις μελιτζάνες και τοποθετούμε πάνω στην κάθε μια: φέτα κρέατος, φέτα ξινομυζήθρας, φέτα ντομάτας, φέτα γραβιέρας
  • Πάνω στην γραβιέρα ρίχνουμε λίγη τριμμένη κανελίτσα
  • Βάζουμε στο φούρνο για 10 λεπτά ή μέχρι να λιώσει η γραβιέρα και να σκεπάσει τα υπόλοιπα υλικά

Κατσικάκι νησιώτικο

Υλικά

  • 2 1/2 κιλά κατσίκι κομμένο σε μερίδες
  • 1 φλιτζάνι ελαιόλαδο
  • 2 κρεμμύδια ψιλοκομμένα
  • 1 κρεμμύδι ολόκληρο
  • 4 σκελίδες σκόρδο
  • 3 φρέσκιες ντομάτες ψιλοκομμένες
  • 1 κουταλιά σούπας πελτέ ντομάτας
  • 1 ποτήρι κόκκινο κρασί
  • 4 φύλλα δάφνη
  • 2 ξύλα κανέλας
  • Αλάτι Πιπέρι
  • 1 κιλό μακαρόνια

Εκτέλεση

  • Πλένουμε το κατσικάκι και το βάζουμε σε μια κατσαρόλα με νερό  να πάρει μερικές βράσεις.
  • Το ξαφρίζουμε και ρίχνουμε το ολόκληρο κρεμμύδι και μία πρέζα αλάτι και συνεχίζουμε το βράσιμο.
  • Μετά από τρία τέταρτα περίπου, το βγάζουμε και σουρώνουμε το ζουμί, και το κρατάμε.
  • Σε άλλη κατσαρόλα βάζουμε το λάδι και τσιγαρίζουμε το κρεμμύδι με το σκόρδο.
  • Μόλις ξανθύνει ελαφρά προσθέτουμε και το κρέας να τσιγαριστεί.
  • Σβήνουμε με το κρασί και προσθέτουμε την ψιλοκομμένη ντομάτα, τον πελτέ διαλυμένο σε ζεστό νερό, τη δάφνη, την κανέλα, αλάτι και πιπέρι.
  • Μαγειρεύουμε το φαγητο μέχρι να μαλακώσει.
  • Όταν είναι έτοιμο αφήνουμε τη σάλτσα να δέσει. Στην κατσαρόλα που είχαμε βράσει το κρέας ξαναβάζουμε το ζουμί και βράζουμε μέσα τα μακαρόνια.

πηγή: greekmasa.gr

Ντοματοκεφτέδες Σαντορίνης

Συστατικά

  • 3 μεγάλες ντομάτες γινωμένες (ή ντοματάκια Σαντορίνης)
  • 1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
  • 1 φλ. αλεύρι
  • 1 κ.γ. μπέικιν πάουντερ
  • 1 κ.γ. ρίγανη ή δυόσμο
  • λίγο λάδι για το τηγάνι
  • αλάτι, πιπέρι

 

Οδηγίες

  1. Κόβουμε τις ντομάτες στη μέση. Αφαιρούμε τους σπόρους και τις κόβουμε πολύ μικρά κομματάκια στον τρίφτη. Αδειάζουμε το μίγμα από τις ντομάτες σε ένα ψιλό τρυπητό και το αφήνουμε να στραγγίξει τα υγρά για μια ώρα.
  2. Αδειάζουμε τις ντομάτες σε ένα μπολ μαζί με τα υπόλοιπα υλικά και ανακατεύουμε. Το μίγμα πρέπει να είναι πηχτό. Αν όχι, προσθέτουμε λίγο αλεύρι ακόμα. Δεν βάζουμε λάδι.
  3. Ρίχνουμε το λάδι σε βαθύ αντικολλητικό τηγάνι έως ότου να ζεσταθεί πολύ καλά. Παίρνουμε κουταλιά κουταλιά το μίγμα και το ρίχνουμε στο καυτό λάδι. Τηγανίζουμε ώσπου να ροδοκοκκινήσουν και σερβίρουμε αμέσως.

http://www.sintagespareas.gr/sintages/ntomatokeftedes.html#ixzz1LYtfP300

 

Καρυδόπιτα Νάξου (Μελαχρινή) – Συνταγή

Από Kοnstantino Zeus,

 

Θα χρειαστείτε:

  • 10 αβγά
  • 2 φλιτζάνια ζάχαρη
  • 2 φλιτζάνια καρύδια χονδροκοπανισμένα
  • 2 φλιτζάνι γαλέτα τριμμένη
  • 1 κ. γλυκού κανέλα
  • 1 κ. γλυκού γαρίφαλο κοπανισμένο
  • 1 ποτηράκι κρασιού λικέρ κίτρο
  • Κομματάκια γλυκού κίτρου για στόλισμα.

Για το σιρόπι:

  • 4 φλιτζάνια ζάχαρη
  • 2 φλιτζάνια νερό 2 φλούδες απο λεμόνι

Εκτέλεση:

  • Χωρίζετε τις κρόκους από τα ασπράδια.
  • Χτυπάτε τους κρόκους με τη ζάχαρη μέχρι να διαλυθεί η ζάχαρη.
  • Χτυπάτε τα ασπράδια σε μαρέγκα
  • Ρίχνετε τη μαρέγκα μέσα στους κρόκους χτυπώντας συνέχεια.
  • Ρίχνετε στο μείγμα εναλλάξ τη γαλέτα και τα καρύδια ,τη κανέλα, τα γαρύφαλλα και το λικέρ μέχρι να τελειώσουν τα υλικά.
  • Λαδώνετε ένα ταψί και ρίχνετε από πάνω το μείγμα. Ψήνετε στους 180 ο μέχρι να ροδίσει η επιφάνεια. Ελέγχετε αν έχει ψηθεί βυθίζοντας ένα μαχαίρι στη ζύμη. Πρέπει να βγει καθαρό ,χωρίς υπολείμματα από τη ζύμη.
  • Εν τω μεταξύ φτιάχνετε το σιρόπι. Σε μία κατσαρόλα βάζετε το νερό και τη ζάχαρη. Ρίχνετε και τις φλούδες μέσα και το αφήνετε να βράσει μέχρι να αρχίσει να “δένει”. Αποσύρετε από τη φωτιά.
  • Όταν ψηθεί η μελαχρινή την βγάζετε από το φούρνο και την αφήνετε μισή ώρα να χλιαρέψει. Τη χαράζετε σε κομμάτια και από πάνω ρίχνετε σιγά σιγά το σιρόπι. Την αφήνετε τουλάχιστον μία ώρα να ησυχάσει πριν τη σερβίρετε.