Αρχείο Ετικετών | ξηρό τυρί Μήλου

Όταν ήμουν μούτσος… (ναύλος 11ος Μήλος)

Protected by Copyscape Duplicate Content Detection Tool

Στη Μήλο πήγα αλλά θα είναι και ψέμα να πω ότι την γνώρισα. Αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν έχει μείνει στην ψυχή μου σαν ένας τόπος πολύ ιδιαίτερος για μένα!

Η ιστορία ξεκίνησε κάπου τον Ιούνιο με Ιούλιο του 90 όταν το περιοδικό «ΚΑΙ», που δεν κυκλοφορεί πια, προκήρυξε έναν διαγωνισμό αισθηματικού διηγήματος.  Δεν ήταν η επιθυμία να νικήσω που με έκανε να πάρω μέρος αλλά η επιθυμία να ξεφύγω λίγο απ’ την πίεση εκείνης της φάσης της ζωής μου.

Η μεγάλη μου κόρη ήταν 2,5 χρονών και η μικρή μόλις 8 μηνών. Μιλάμε δηλαδή για μια  διετία που περιείχε δύο εγκυμοσύνες, εκ των οποίων η μία με είχε κρατήσει εννιά μήνες στο κρεβάτι, το μεγάλωμα δύο μωρών εκ των οποίων το ένα πέρασε τους πρώτους 9 μήνες της ζωής του στην αγκαλιά μου, και γενικά περιείχε ένα πήξιμο άνευ προηγουμένου και άνευ επομένου, θα μπορούσα να πω.

Το να χωθώ σε μια ιστορία λοιπόν, και να ταξιδέψω ήταν ό,τι καλύτερο, και το μόνο εφικτό, που θα μπορούσε να μου συμβεί. Θυμάμαι πως απ’ το περίπτερο, που αγόρασα το περιοδικό,  μέχρι ν’ ανέβω στο γραφείο μου είχα ήδη σκεφτεί το στόρι.  Υπήρχε ένας ηθοποιός τότε που μου άρεσε και χρησιμοποίησα το όνομά του. Δυστυχώς μόνο το μικρό,  γιατί αν είχα χρησιμοποιήσει και το επώνυμο θα μπορούσα τώρα να θυμηθώ και πως τον έλεγαν,  μιας και έχει χαθεί απ’ το προσκήνιο. Το όνομα της κοπελιάς  ήταν πάλι μια σύμπτωση, γιατί άκουσα κάποια να το φωνάζει εκείνο το πρωί κατά την διαδρομή περίπτερο- γραφείο. Το αστείο είναι πως δεν φώναζαν κάποια κοπελιά αλλά μια… σκυλίτσα!  Για μένα όμως ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν. Όμορφο και σπάνιο.

Άρχισα λοιπόν να γράφω μεταξύ κατσαρόλας, σφουγγαρίστρας, μπιμπερό, γραφείου και πάνας. Δύσκολη δουλειά και αργή. Το περιοδικό είχε δώσει ένα μίνιμουμ λέξεων, που είχε αρχίσει να μου φαίνεται αδύνατον να το φτάσω.  Στην αρχή έλεγα οκ, έχω χρόνο. Ο χρόνος όμως έχει αυτό το κύριο χαρακτηριστικό: περνάει γρήγορα.

Κάπου στις 10 Αυγούστου άρχισε η άδειά μου, στην οποία είχα εναποθέσει όλες μου τις ελπίδες πως θα καταφέρω να το τελειώσω μέχρι την 1η Σεπτέμβρη (αν θυμάμαι καλά) που ήταν η τελευταία ημερομηνία που έπρεπε να έχει η σφραγίδα ταχυδρομείου.  Διακοπές κάναμε στην Πάτρα στο πατρικό του άντρα μου. Ήδη η διάθεσή μου είχε φτιάξει αφού δεν κουραζόμουν τόσο πολύ και είχα βγει επιτέλους κι απ το σπίτι. Κάθε μεσημέρι λοιπόν, με το που έβαζα τα παιδιά για ύπνο, έστηνα ένα τραπεζάκι δίπλα σ’ ένα μικρό παραθυράκι  στην αποθήκη, έφτιαχνα κι έναν πλούσιο φραπέ και άρχιζα να γράφω. Το απόγευμα έδινα ότι είχα γράψει στην κουνιάδα μου (που την αποκαλούσα κ. Γεωργουσόπουλο) να κάνει την κριτική της.  Το βράδυ πριν κοιμηθώ έκανα ότι διορθώσεις χρειάζονταν και το άλλο μεσημέρι συνέχιζα.  Έτσι πέρασαν οι δεκαπέντε μέρες των διακοπών αλλά γυρνώντας στην Αθήνα το διήγημα ήταν ακόμη ατέλειωτο. Έλειπε το «συγκλονιστικό τέλος» που θα έπρεπε να έχει, και το άχαρο κομμάτι του καθαρογραψίματος. Έτσι έφτασε το τελευταίο σαββατοκύριακο κι εγώ ακόμη έγραφα κι έσβηνα. Ίσως δεν θυμάμαι καλά την ακριβή ημερομηνία αποστολής αλλά θυμάμαι πως έπεφτε Τρίτη.

Τη Δευτέρα το πρωί πήγα στο γραφείο με το μυαλό κολλημένο στο «τέλος»  της ιστορίας. Κοίτα να δεις που μετά από τόσο κόπο δεν θα προλάβαινα να το στείλω γιατί το «τέλος» δε μου καθόταν με τίποτα. Πάνω στη μαυρίλα μου λοιπόν, σκάει και το χειρότερο. Επαγγελματικό ταξίδι στη Μήλο. Έπρεπε να φύγω άρον-άρον το μεσημέρι. Ε πια, ήταν σίγουρο ότι δεν θα προλάβαινα να το στείλω. Παρά την απογοήτευσή μου, μέσα στο μικρό μου βαλιτσάκι έβαλα και τα χειρόγραφα.

Είχα ανέβει στο κατάστρωμα να χαιρετήσω τον άντρα μου κι όταν το καράβι σαλπάρισε έμεινα εκεί. Θες η αίσθηση της, έστω και για λίγο, απελευθέρωσης απ τις υποχρεώσεις, θες το θαλασσινό αεράκι… σα να καθάρισε το μυαλό μου. Έβγαλα το στυλό μου. Η βαλιτσούλα με τα χειρόγραφα ήταν στην καμπίνα κι εγώ άρχισα να γράφω,  περνώντας  από το εισιτήριο, στο πακέτο με τα τσιγάρα και μετά σε μια απόδειξη τράπεζας.  Μετά πήγα στην καμπίνα και κόλλησα ό,τι  είχα γράψει στα προηγούμενα. Ξάπλωσα στην κουκέτα σχεδόν ευτυχισμένη. Το μόνο που έμενε ήταν να το καθαρογράψω. Ο χρόνος που είχα στην διάθεσή μου, ήταν η νύχτα που ερχόταν! Το πρωί, και το ταχυδρομείο έπρεπε να προλάβω, και να ασχοληθώ και με το λόγο που με είχε φέρει στη Μήλο, και που για κάποιους ήταν πολύ σημαντικός.

Έφτασα στον Αδάμαντα αργά το βράδυ. Βρήκα δωμάτιο και με το που μπήκα μέσα άρχισα να αντιγράφω το διήγημα. Δε θυμάμαι πόσο αργά με πήγε αλλά θυμάμαι ότι στις 8 ήμουν και πάλι όρθια. Έκανα έναν τελευταίο έλεγχο, ξαναμέτρησα τις λέξεις, το ξαναδιάβασα, το έκλεισα μέσα στο φάκελο και έτρεξα να βρω το ταχυδρομείο. Με το που έριξα το φάκελο στο γραμματοκιβώτιο, μου φάνηκε ότι ελάφρυνα. Τότε κατάλαβα ότι νύσταζα κι ότι πεινούσα. Δε μπορούσα να κάνω τίποτα ούτε για τη νύστα αλλά ούτε και για την πείνα. Είχα έρθει για δουλειά στη Μήλο και έπρεπε να την τελειώσω.

Η δουλειά που είχα με πήγε στην Πλάκα. Με περίμεναν με πολλή αγωνία και με υποδέχτηκαν με πολλή χαρά. Όταν τελειώσαμε, οι εκεί συνάδελφοι με κάλεσαν  για φαγητό το μεσημέρι.   Η αυθόρμητη αντίδρασή μου ήταν  να αρνηθώ. Δεν ήταν ότι δεν πεινούσα αλλά αυτό που είχα περισσότερη ανάγκη ήταν ο ύπνος. Εκείνοι επέμεναν γιατί είχαν κάνει ετοιμασίες.  Αυτό που έκανε τα μάτια μου ν’ ανοίξουν ήταν το άκουσμα της λέξης «καρπουζόπιτα». Σαν το Γκιωνάκη ρώτησα: καρπουζόπιτα από καρπούζι; Λες και θα μπορούσε να είναι από κάτι άλλο. Όμως ήταν η πρώτη φορά που έμπαινα στην διαδικασία να σκεφτώ το καρπούζι… μαγειρεμένο. Μου φαινόταν αδύνατο.

Και του πουλιού το γάλα είχαν αλλά εμένα μου είχε κάτσει η καρπουζόπιτα. Ξετρελάθηκα! Και να’ ταν μόνον αυτή; Εκεί κατά το απογευματάκι μαζί με τον καφέ, γεύτηκα το ωραιότερο γλυκό κουταλιού που έχω φάει ποτέ. Κουφέτο το λένε, κολοκύθι είναι. Παραμένει το αγαπημένο μου μέχρι σήμερα.

Τελικά κοιμήθηκα όταν πήγα στην καμπίνα του πλοίου. Το πολύτιμο γράμμα, κατά πάσα πιθανότητα ταξίδευε μαζί μου κι έφτασε στην Αθήνα ξημερώματα Τετάρτης. Η ημερομηνία όμως πάνω στο φάκελο ήταν της Τρίτης κι αυτό ήταν που είχε σημασία.

Θα είχε περάσει μήνας και, όταν μια Τρίτη πρωί στο Σύνταγμα, αναζήτησα στο περίπτερο  το «ΚΑΙ», όπως κάθε βδομάδα. Αυτήν την Τρίτη όμως, είχε επιτέλους τα αποτελέσματα. Ταμπούρλο η καρδιά καθώς το ξεφύλλιζα μέχρι να βρω την σελίδα που έγραφε: Το πρώτο βραβείο παίρνει το διήγημα «Το όνειρο» της αναγνώστριάς μας Ελένης Κούτρα. Ξύπνησα τον άντρα μου θυμάμαι, για να του πω τα νέα, και παραλίγο να πάω τρέχοντας στο γραφείο αντί να πάρω το τρόλεϊ. Απίστευτη χαρά! Μέρες μετά με κάλεσαν στο περιοδικό για να μου δώσουν το βραβείο που ήταν μια ηλεκτρική γραφομηχανή. Μας βγάλανε και φωτογραφίες και μια δημοσιεύτηκε κιόλας. Σ’ αυτήν, την ηλεκτρική γραφομηχανή, άρχισα να γράφω το  «Ο Βράχος», που είναι το πιο αγαπημένο μου απ’ ό,τι έχω γράψει ποτέ, αλλά ήταν και το τελευταίο ολοκληρωμένο. Η γραφομηχανή μόλις πέρισυ πήγε για ανακύκλωση, αν και για χρόνια δεν την χρησιμοποίησα μιας και την αντικατέστησε ο υπολογιστής. Την κρατούσα όμως έτσι για να θυμάμαι. Τελικά αποφάσισα ότι το αντίτυπο του περιοδικού με το διήγημά μου ήταν αρκετό!

Καρπουζόπιτα λοιπόν, κουφέτο και βραβείο! Γίνεται να ξεχάσω εγώ ποτέ τη Μήλο;

 

Πιταράκια Μήλου

 

Τα πιταράκια είναι ένα χαρακτηριστικό έδεσμα της Μήλου, το οποίο συνοδεύει ως ορεκτικό το κυρίως φαγητό ή αποτελεί ένα χορταστικό μεζέ με το ουζάκι ή την μπύρα σας. Η παρασκευή τους είναι πολύ απλή και δεν απαιτείται πολύς χρόνος.

 

ΥΛΙΚΑ

Για τη ζύμη

  • 1/2 κιλό αλεύρι
  • 2 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο
  • 1 1/2 φλιτζάνι του τσαγιού χλιαρό νερό
  • Χυμό μισού λεμονιού
  • Αλάτι

Για τη γέμιση

  • Ξερό τυρί Μήλου
  • 1 μεγάλο τριμμένο ξερό κρεμμύδι
  • Πιπέρι
  • Λάδι για το τηγάνισμα

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

  • 1.Θα βάλετε το αλεύρι σε μια λεκανίτσα σχηματίζοντας ένα βουναλάκι και στη συνέχεια, στη λακκουβίτσα που θα φτιάξετε στη μέση θα ρίξετε το λάδι, το χυμό του λεμονιού και το αλάτι.
  • 2. Θα το πλάσετε μέχρι να γίνει μια μαλακή και ομοιόμορφη ζύμη.
  • 3.Θα αφήσετε το ζυμάρι να ξεκουραστεί για λίγη ώρα και στη συνέχεια θα ανοίξετε ένα λεπτό φύλλο και με τη βοήθεια ενός ποτηριού θα κόψετε μικρά στρογγυλά κομμάτια.
  • 4.Αφού ανακατέψετε καλά όλα τα υλικά της γέμισης θα τοποθετήσετε μια κουταλιά πάνω σε κάθε πιτάκι, το οποίο στη συνέχεια θα διπλώσετε και θα πατήσετε τις άκρες του με ένα πιρούνι.
  • 5.Θα τηγανίσετε τα πιτάκια σε χαμηλή φωτιά μέχρι να ροδοκοκκινίσουν.

 

Χοιρινό φούρνου με μηλέικο πελτέ

Μολονότι πρόκειται για κυκλαδονήσι τα ψάρια δε συμπεριλαμβάνονται στις παραδοσιακές λιχουδιές της Μήλου. Η οικονομία του νησιού είναι κατά βάση κτηνοτροφική, οπότε και οι διατροφικές συνήθειες των κατοίκων έχουν διαμορφωθεί  γύρω από το κρέας. Αν θελήσετε λοιπόν να γευθείτε παραδοσιακές μηλέικες σπεσιαλιτέ πρέπει να κινηθείτε σε αυτούς τους γευστικούς προορισμούς. Ένα χαρακτηριστικό μηλέικο πιάτο είναι το χοιρινό φούρνου με μηλέικο πελτέ.

 

ΥΛΙΚΑ

  • 1,5 κιλό χοιρινή σπάλα κομμένη σε κομμάτια
  • 2 ξερά κρεμμύδια κομμένα φέτες
  • 4 σκελίδες σκόρδο φρέσκο ψιλοκομμένο
  • 200γρ. μηλέικος πελτές
  • 2 ντομάτες μεγάλες τριμμένες στον τρίφτη
  • 200γρ. μέλι
  • 200γρ. ελαιόλαδο
  • ½ φλιτζανάκι του καφέ ξύδι
  • 1 φλιτζάνι του τσαγιού κρασί κόκκινο
  • 1 κουταλάκι του γλυκού μοσχοκάρυδο
  • 2 κουταλάκια του γλυκού πιπέρι μαύρο
  • 2 κουταλάκια του γλυκού θυμάρι
  • 1 κιλό πατάτες
  • 3 κουταλιές της σούπας χοιρινή γλύνα (προαιρετικά)
  • 1 κουταλάκι του γλυκού πιπέρι κόκκινο (προαιρετικά)

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

  • 1.Αφού τοποθετήσετε τα κομμάτια του κρέατος και τις κομμένες πατάτες σε μια λεκάνη θα προσθέσετε κι όλα τα υπόλοιπα υλικά και τα ανακατεύετε καλά.
  • 2. Θα αφήσετε το κρέας να μαριναριστεί στη μαρινάδα για 2-3 ώρες.
  • 3.Στη συνέχεια βάζετε όλα τα υλικά σε ταψί και αφού προσθέσετε νερό μέχρι να μισοσκεπαστεί το κρέας θα το ψήσετε για 2,5 ώρες στους 200 βαθμούς.

 

Σκορδολάζανα με κόκκινη σάλτσα

 

ΥΛΙΚΑ

Για τα λαζάνια

  • 1/2 κιλό λαζάνια ή ταλιατέλες
  • Αλάτι
  • Ελαιόλαδο
  • Για τη σκορδαλιά
  • 3 μέτριες πατάτες
  • 1 φλιτζάνι του τσαγιού ελαιόλαδο
  • 2 κουταλιές της σούπας ξύδι ή λεμόνι
  • 1 φλιτζάνι του τσαγιού φρέσκο γάλα
  • 2 σκελίδες σκόρδο
  • Αλάτι και πιπέρι

Για την κόκκινη σάλτσα

  • 4 ώριμες ντομάτες τριμμένες
  • 2 κουταλιές της σούπας λιαστό πελτέ
  • Αλάτι, πιπέρι, λίγο κανέλα, 2 φύλλα δάφνης και προαιρετικά δυόσμο

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

  • 1.Πρώτα θα βράσετε τα λαζάνια (ή τις ταλιατέλες) σε μπόλικο αλατισμένο νερό, στο οποίο θα ρίξετε και λίγο ελαιόλαδο για να μη λασπώσουν.
  • 2.Για τη σκορδαλιά θα βράσετε τις πατάτες και αφού κρυώσουν θα τις ξεφλουδίσετε και θα τις πολτοποιήσετε μαζί με το σκόρδο.
  • 3.Θα βράσετε τον πουρέ μαζί με το λάδι, το γάλα, το ξύδι και το αλατοπίπερο.
  • 4.Για τη σάλτσα θα κάψετε λίγο λάδι, όπου θα σοτάρετε τον πελτέ και στη συνέχεια θα προσθέσετε τα υπόλοιπα υλικά και θα τα αφήσετε να βράσουν όλα μαζί.
  • 5.Θα σερβίρετε τα λαζάνια και θα τα περιχύσετε με τη σκορδαλιά ενώ από πάνω θα βάλετε την κόκκινη σάλτσα.
  • 6.Για εξαιρετική νοστιμιά θα πασπαλίσετε με μηλέικο λαδοτύρι

 

Καρπουζόπιτα Μήλου

 

Ένα από τα πιο γλυκά και δροσιστικά καλοκαιρινά φρούτα, το καρπούζι, μεταπλάθετε στα χέρια των νοικοκυρών της Μήλου σ’ ένα απολαυστικό γλύκισμα, την περίφημη καρπουζόπιτα, η οποία καταναλώνεται ωραιότατα και παγωμένη από το ψυγείο.

 

ΥΛΙΚΑ

  • 1 μεγάλο καρπούζι
  • 6-7 κουταλιές της σούπας αλεύρι
  • 2 κουταλιές της σούπας ζάχαρη
  • 1 κουταλιά της σούπας κανέλα,
  • 2-3 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο
  • 200 γραμμ. μέλι
  • σουσάμι

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

  • 1.Αφού θα αφαιρέσετε την καρδιά του καρπουζιού, όλο το «κόκκινο», και το καθαρίσετε από τα κουκούτσια, θα το στύψετε μέσα σε ένα σουρωτήρι, για να φύγουν τα υγρά και θα το αφήσετε να στραγγίσει περίπου για 1 ώρα.
  • 2.Στη συνέχεια θα προσθέσετε το αλεύρι, τη ζάχαρη, το ελαιόλαδο και το μισό μέλι. Το αλεύρι και το ελαιόλαδο θα τα προσθέσετε σιγά-σιγά για να διαπιστώσετε πόσο ακριβώς θα «πάρει» καθώς εξαρτάται από το πόσα υγρά έχει κρατήσει η καρπουζόψυχα. Το μίγμα πρέπει να είναι χυλωτό, ούτε πολύ αραιό αλλά ούτε και σφιχτό.
  • 3.Στη συνέχεια αφού λαδώσετε ένα ταψάκι και το πασπαλίσετε με σουσάμι θα αδειάσετε το μίγμα, το οποίο δεν πρέπει να ξεπεράσει τα 2,5 εκ., και θα πασπαλίσετε με το υπόλοιπο σουσάμι.
  • 4.Θα ψήσετε σε προθερμασμένο φούρνο για περίπου 1 ώρα στους 180ο.
  • 5.Όταν βγάλετε την καρπουζόπιτα και πριν αρχίσει να κρυώνει θα ρίξετε το υπόλοιπο μέλι, για να απορροφηθεί και θα πασπαλίσετε με σουσάμι.

 

Γλυκό Κουφέτο Μήλου

 

Το Κουφέτο της Μήλου είναι ένα παραδοσιακό γλύκισμα, ένα γλυκό του κουταλιού, με κολοκύθα και αμύγδαλα το οποίο προσφέρετε στη Μήλο στους γάμους και στους αρραβώνες ως κέρασμα από τη μητέρα της νύφης. Το μέλι συμβολίζει την γλυκιά ζωή του ζευγαριού, ενώ τα αμύγδαλα τη γονιμότητα.

 

ΥΛΙΚΑ

  • 1 άσπρη κολοκύθα
  • 500 γραμμ. μέλι
  • 500 γραμμ. ζάχαρη
  • ½ φλιτζάνι του τσαγιού νερό
  • 1 ποτήρι του νερού αμύγδαλα, ζεματισμένα, ξεφλουδισμένα και κομμένα κατά μήκος
  • Χυμό ενός λεμονιού
  • Ξυλάκια κανέλας

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

  • 1.Αφού κόψετε την κολοκύθα στη μέση, θα αδειάσετε τη σάρκα της, θα την καθαρίσετε από τα σπόρια και θα ξύσετε και με ένα κουτάλι τις φλούδες της για να αποσπάσετε όλο τον καρπό.
  • 2.Στη συνέχεια θα κόψετε τη σάρκα σε λεπτές φέτες και θα τη μουσκέψετε σ’ ένα λεκανάκι με ασβεστόνερο για 5’.
  • 3.Στη συνέχεια θα βάλετε σε μια κατσαρόλα να βράσουν τη ζάχαρη, το νερό και το μέλι και στη συνέχεια, αφού θα χαμηλώσετε, θα προσθέσετε και την κολοκύθα στραγγισμένη.
  • 4.Θα ανακατεύεται το μίγμα συνεχώς και θα το ξαφρίσετε όσες φορές χρειαστεί μέχρι να δέσει το μίγμα.
  • 5.Λίγο πριν το τέλος θα προσθέσετε τα αμύγδαλα και το χυμό του λεμονιού.
  • 6.Όταν ροδίσουν τα αμύγδαλα και το γλυκό στέκεται πια πάνω στο κουταλάκι θα το κατεβάσετε από τη φωτιά και αφού κρυώσει θα το τοποθετήσετε σε γυάλινα βαζάκια και θα προσθέσετε 2 ξυλάκια κανέλας σε κάθε βαζάκι.