Πα. Οκτ 7th, 2022

Γ@μώ τον σολομό

22/01/2013

Μέρα μεσημέρι. Πλατεία Κολωνακίου, γωνία με Πατριάρχου Ιωακείμ. Μια μαυροντυμένη γυναίκα, στα 60 της, έχει ξαπλώσει μπρούμυτα πάνω στο πεζοδρόμιο. Κρατάει ένα κουτάκι που μέσα έχει πενταροδεκάρες. Πεινάει και ζητιανεύει. Σήμερα μοιάζει πιο αποκαμωμένη από ποτέ. Δύο κοπέλες περνούν από μπροστά της και σταματούν ακριβώς εκεί που βρίσκεται εκείνη. Φορούν τα απολύτως απαραίτητα και κρατούν 2 μεγάλους δίσκους με νοστιμιές: καναπεδάκια με σολομό, μπρικ και χαβιάρι. Σταματούν τους περαστικούς για να τους κεράσουν «…για τα εγκαίνια του νέου μας μαγαζιού»! ΟΛΟΙ οι περαστικοί, γκάγκαροι Αθηναίοι και μη, δοκιμάζουν τις νοστιμιές και επιδοκιμάζουν. Κανείς τους δεν κοιτά στο πεζοδρόμιο. Κανείς τους δεν ρίχνει βλέφαρο στη μαυροντυμένη γυναίκα που βρίσκεται ακριβώς από κάτω! Ένας θίασος χυδαίας επιθεώρησης κάνει sold out την ξεφτίλα. Τρώει τον σολομό και ονειρεύεται, έστω για λίγο, τη μεγάλη ζωή. Ακριβώς δίπλα, η μικρή, η ανώνυμη, η τελειωμένη ζωή. Αυτή που δεν αξίζει ούτε τη ματιά μας. Αυτή που περνάει στο ντούκου.

Αυτό ακριβώς έχουμε πάθει. Όλοι. Βλέπουμε τη ζωή να περνάει κι εμείς, εκεί, στο ντούκου. Το μυαλό μας μόνο στον σολομό και το μπρικ.Καθόλου δεν μας απασχολούν οι φασισταράδες δολοφόνοι του Πακιστανού ποδηλάτη, το ιδιαιτέρως παραπλανητικό πρωτοσέλιδο του Πρώτου Θέματος της Κυριακής, οι τέσσερις κάλπες της συμφοράς, οι δικαστές της ζαρντινιέρας που, πάλι, δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους ή οι τρομοκράτες της χύτρας που αποφάσισαν να βάλουν βόμβα κυριακάτικα στο Mall την ώρα που εκατοντάδες γονείς και πιτσιρίκια βολτάριζαν στα μαγαζιά του…

Ξανακοιτάζω τη γυναίκα που έχει σταματήσει πια να παρακαλάει. Εξακολουθεί να είναι ένα με το πεζοδρόμιο αλλά τώρα πια η σιωπή της είναι εκκωφαντική. Κουράστηκε. Δεν την ακούει και δεν τη βλέπει κανείς σήμερα. Οι κοπελίτσες βλέπουν τους δίσκους τους να έχουν αδειάσει και κοιτάζουν η μια την άλλη πολύ ικανοποιημένες. «Σούπερ θα πάει το μαγαζί, θα δεις!», λέει η μια. Η άλλη ξεκαρδίζεται στα γέλια από τη χαρά της.

Γ@μώ τον σολομό μου, γ@μώ…

Οι ανακρίβειες:

1.  Φορούν τα απολύτως απαραίτητα και κρατούν 2 μεγάλους δίσκους με νοστιμιές

Φυσικά και φορούσαν τα απολύτως απαραίτητα… για μια μέρα που έκανε ψόφο!

Εδώ υπήρχε μια φωτογραφία που έδειχνε τις δύο κοπέλες να φορούν τζιν, άσπρα πουκάμισα, μαύρα μπουφάν και μαύρες ποδιές του καταστήματος. Αφαίρεσα πια, για ευνόητους λόγους την φωτογραφία αλλά δε μου κάνει καρδιά να κατεβάσω το υπόλοιπο άρθρο. Πιστεύω πως κάποιος που κάνει “κάτι” μια φορά, θα το κάνει πάντα!

2. «Σούπερ θα πάει το μαγαζί, θα δεις!», λέει η μια. Η άλλη ξεκαρδίζεται στα γέλια από τη χαρά της.

Μα, είναι ρεαλιστικός διάλογος αυτός από δυο εγαζόμενους που στέκονται μέσα στο κρύο? Δεν είναι κυρία Μυτιληναίου μου! Εκτός αν φανταστήκατε πως ο μαγαζάτορας έβαλε τις κόρες του να διαφημίσουν το μαγαζί του.

“Πονάνε τα χέρια μου απ’ το βάρος του δίσκου” είπε η μία…

“Εγώ δε νιώθω τα πόδια μου απ’ την ορθοστασία” είπε η άλλη.

Και όλα αυτά τα ξέρω καλά γιατί κ. Μυτιληναίου μου, η μία απ’ τις κοπέλες ΉΤΑΝ Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ που μοιάζει με όλους τους νέους της ηλικίας της που αρπάζει το μεροκάματο όπου το βρει.

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΜΟΥ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ κυρίας ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΘΗΚΕ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΤΟ protagon.gr!!!!

Αααααντε πια που για να βγάλετε ένα άρθρο ξεφτιλίζετε ότι βρεθεί μπροστά σας!!!!

Το σχόλιο που ακολουθεί είναι αυτό που έγραψε η κόρη μου κάτω απ’ το άρθρο αλλά το www.protagon.gr δεν το εμφάνισε.

K.Μυτιληναίου…

Είμαι η μία από τις δύο κοπέλες που αναφέρετε στο άρθρο σας. Αρχικά να σταθώ στις ανακρίβειες που υπάρχουν. Όλοι γνωρίζουμε πως με τον όρο «φορούσαν τα απολύτως απαραίτητα» περιγράφουμε μια προκλητική εμφάνιση. Δεν νομίζω λοιπόν εφόσον τα ρούχα μας ήταν μπλούζα, πουκάμισο, μπουφάν, τζιν παντελόνι, μπότα κ η ποδιά του μαγαζιού να μας ταιριάζει αυτή η περιγραφή. Όσο για τη σύντομη συνομιλία μου με την άλλη κοπέλα που υποτίθεται ότι ακούσατε και έπειτα μεταφέρατε στο άρθρο σας, δεν λέω πολύ βολικό για κλείσιμο γιατί αν είχατε όντως ακούσει θα έπρεπε να γράψετε «Τα χέρια μου με πεθαίνουν από το βάρος του δίσκου» λέει η μια και η άλλη απαντάει «εγώ πάλι δεν νιώθω πλέον τα πόδια μου». Στη γυναίκα στο πεζοδρόμιο που “ποτέ δεν είδαμε” και δεν ασχοληθήκαμε όπως λέτε, εμείς της δώσαμε να φάει αλλά κι αυτό μάλλον δεν το είδατε. Ελπίζω εσείς να κάνατε κάτι περισσότερο γι αυτήν και να μην κρατήσατε μόνο την συγκινητική της εικόνα για να γράψετε το άρθρο σας. Από τα όσα γράφετε θα θεωρείστε αρκετά πιο ευαισθητοποιημένη από εμάς τους υπόλοιπους για όλα τα προβλήματα γύρω μας άρα μια ιδέα για επόμενο άρθρο είναι πως κάποιοι θεωρούν ότι νέοι όπως 23χρονων που είμαι εγώ έχουν λυμένα τα προβλήματα τους ενώ στην πραγματικότητα αντί να έχουν σταθερή δουλεία παλεύουν με δουλειές του ποδαριού και μεροκάματα λόγω της ανεργίας. Κατά την γνώμη μου, θα ήταν προτιμότερο να είχατε χρησιμοποιήσει την αντίθεση του αριστοκρατικού σολομού διπλά σε μια γυναίκα ξαπλωμένη στο δρόμο συμβολικά ή πιο γενικευμένα για να μιλήσετε για το πρόβλημα της αδιαφορίας, είτε να περιοριζόσασταν στα όσα όντως είδατε ή ακούσατε. Σε άλλη περίπτωση θα δεχόμουν το «γ@μώ τον σολομό μου,  γ@μώ» γιατί κατανοώ το πρόβλημα κάτω απ αυτό το τίτλο αλλά το κείμενο σας τελικά με κάνει να κλείσω λέγοντας «ζήτω ο σολομός», λόγω αυτού δούλεψαν και πήραν λεφτά δυο κοπέλες και έφαγε, για εκείνη τη μέρα τουλάχιστον, μια άστεγη γυναίκα.

Κ. Κωστοπούλου

Παρακαλώ κοινοποιήστε ή … pls share!

Από elenkw

2 σχόλια στο “Οι ανακρίβειες της κ. Μαργαρίτας Μυτιληναίου!!!”
  1. Σας χαιρετώ!
    Ούτε το δικό μου σχόλιο εγκρίθηκε από το διαχειριστή του protagon, γιατί
    “έσταζε” αλήθειες. Βλέπετε, η κατά τα άλλα, ευαίσθητη αρθρογράφος, και φτωχοπονούσα, τον καιρό που βρισκόταν στην ΕΡΤ, ως διευθύντρια προγράμματος, κατάπινε ανερυθρίαστα τα 10000 ευρώ μηνιαίως από το δημόσιο μπεζακτά -χώρια τα εξτραδάκια με κάτι φεστιβάλ, ολυμπιακούς και τα συναφή. Απορώ, πώς άνθρωποι με τέτοιο παρελθόν ασωτίας έχουν το θράσος να σχολιάζουν, ως μεγάλοι και μόνοι πονόψυχοι τούτου του τόπου, τα κακώς κείμενα αυτής της χώρας, μέρος και αιτία των οποίων έχουν υπάρξει και οι ίδιοι ως εκμεταλλευθέντες τις τεράστιες τρύπες ενός σάπιου συστήματος. Η συγκεκριμένη κυρία, λοιπόν, με γεμάτες τις τσέπες της και την κοιλιά της, κόβοντας βόλτες στο Κολωνάκι θέλησε να στηλιτεύσει την απανθρωπιά δύο νέων εργαζόμενων κοριτσιών. Για ρωτήστε τη: βρέθηκε ποτέ στη θέση σας, με το δίσκο ανά χείρας για ώρες, για ένα πενιχρό μεροκάματο; Όχι βέβαια. Η κυρία έβγαζε ένα σκασμό χρήμα (δημόσιο, επιμένω), για να διευθύνει ένα ραδιόφωνο. Ας σωπάσει τουλάχιστο κι ας αρκεστεί στην απόλαυση της συσσωρευμένης χλιδής της κι ας αφήσει τους άνεργους νέους που ψάχνουν με το δίκανο για το μεροκάματο, να διάγουν το βίο που κι εκείνη τους κληροδότησε.

Αφήστε μια απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

error: Content is protected !!